Ινστιτούτο Gatestone Δευτέρα 1.10.2018
Του Bassam Tawill*

  • Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το γιατί θα πρέπει να ανησυχούν οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας για το νέο ισραηλινό Νόμο του Έθνους. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν σ΄ αυτές τις περιοχές δεν είναι ισραηλινοί πολίτες και δεν αποτελούν τμήμα του ισραηλινού πολιτικού συστήματος. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν σ΄ αυτές τις περιοχές έχουν τη δική τους (παλαιστινιακή) ταυτότητα, τη σημαία τους, το κοινοβούλιό τους και την κυβέρνησή τους. Δεν επηρεάζονται με κανένα τρόπο από το νόμο. Αυτό καθιστά σχεδόν γελοία την οποιαδήποτε αντίθεσή τους για το νόμο.
  • Η λογική του Μαχμούντ Αμπάς και των Παλαιστινίων είναι η εξής: το να υπερασπίζεται τον εαυτό του το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος αποτελεί πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ», ενώ βεβαίως ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος θα είναι ένα ισλαμικό κράτος και θα κυβερνάται με βάση το νόμο της Σαρία και αυτό προφανώς δεν συνιστά πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ».
  • Πριν σπεύσει η παγκόσμια κοινότητα να καταδικάσει το Ισραήλ για το ό,τι διατηρεί το χαρακτήρα του ως εβραϊκό κράτος, θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να σχεδιάζουν στο μελλοντικό τους κράτος ώστε να ισχύει ο ισλαμικός νόμος.
  • Γινόμαστε μάρτυρες ακόμη ενός ακόμα αξιοσημείωτου αντικατοπτρισμού που μας φέρνουν οι Παλαιστίνιοι: ακόμη μια φορά προσπαθούν να αρνηθούν στο Ισραήλ αυτό που πιστεύουν ότι θα πρέπει να έχουν οι ίδιοι σε χρυσό πιάτο.
  • Το 2002, το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο ψήφισε το Παλαιστινιακό Σύνταγμα (σ.μ. κατά λέξη αναφέρεται ως Βασικός Νόμος, ωστόσο ισοδυναμεί με «σύνταγμα» εξού και η μετάφραση που επελέγη) που προβλέπει ρητά ότι: «Το Ισλάμ είναι η επίσημη θρησκεία της Παλαιστίνης. Οι αρχές της Ισλαμικής Σαρία θα αποτελούν την κύρια πηγή για τη νομοθεσία. Η αραβική θα είναι η επίσημη γλώσσα». Αυτή είναι η λογική του Μαχμούντ Αμπάς και των Παλαιστινίων: το να υπερασπίζεται τον εαυτό του το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος αποτελεί πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ», ενώ βεβαίως ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος θα είναι ένα ισλαμικό κράτος και θα κυβερνάται με βάση το νόμο της Σαρία και αυτό προφανώς δεν συνιστά πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ». (Φωτογραφία του Zharan Hammad/Getty Images) 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι Παλαιστίνιοι και οι ηγέτες τους στρίγγλιζαν εναντίον του νέου ισραηλινού  Νόμου του Έθνους, που εξειδικεύει τη φύση του Κράτους του Ισραήλ ως του εθνικού κράτους του εβραϊκού λαού. Οι Παλαιστίνιοι θεωρούν το νόμο «ρατσιστικό» και ισχυρίζονται ότι ανοίγει το δρόμο για να γίνει το Ισραήλ ένα «κράτος φυλετικών διακρίσεων».

Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το γιατί θα πρέπει να ανησυχούν οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας για το νέο ισραηλινό Νόμο του Έθνους. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν σ΄ αυτές τις περιοχές δεν είναι ισραηλινοί πολίτες και δεν αποτελούν τμήμα του ισραηλινού πολιτικού συστήματος. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν σ΄ αυτές τις περιοχές έχουν τη δική τους (παλαιστινιακή) ταυτότητα, τη σημαία τους, το κοινοβούλιό τους και την κυβέρνησή τους. Δεν επηρεάζονται με κανένα τρόπο από το νόμο. Αυτό καθιστά σχεδόν γελοία την οποιαδήποτε αντίθεσή τους για το νόμο.

Επειδή οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικό τους κοινοβούλιο και τους δικούς τους κρατικούς θεσμούς, είναι ελεύθεροι να ψηφίσουν οποιοδήποτε νόμο θέλουν χωρίς να ζητήσουν την άδεια του Ισραήλ ή οποιασδήποτε άλλης πλευράς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν όντως τους δικούς τους νόμους, συμπεριλαμβανομένου και του «Παλαιστινιακού Συντάγματος», το οποίο ψήφισε το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο το 2002.

Γιατί είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε τώρα στην παγκόσμια κοινή γνώμη αυτό τον παλαιστινιακό νόμο;

Από τη στιγμή λοιπόν που οι Παλαιστίνιοι εκδηλώνουν την σφοδρή αντίθεσή τους στον ισραηλινό Νόμο του Εθνικού Κράτους (ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με αυτούς), θα πρέπει να προσέξει η διεθνής κοινή γνώμη και ένα από τα μεγαλύτερα άρθρα του Παλαιστινιακού Συντάγματος. Μόνο τότε θα κατανοήσει η διεθνής κοινότητα πώς οι Παλαιστίνιοι και οι ηγέτες τους προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους πάντες και πόσο υποκριτές με διπλά στάνταρντ είναι.  

Οι Παλαιστίνιοι δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αποδεχτούν το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος και ότι δεν θα το αναγνωρίσουν ποτέ ως την πατρίδα του εβραϊκού λαού. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος, ισχυρίζονται οι Παλαιστίνιοι, που αντιτίθενται στο νέο ισραηλινό νόμο.

Τα τελευταία χρόνια, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ) Μαχμούντ Αμπάς έχει εκφράσει επανειλημμένως την κάθετη άρνησή του να αναγνωρίσει το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος. Στην πραγματικότητα δεν έχασε ποτέ ευκαιρία να ξεκαθαρίζει την θέση του για το ζήτημα. «Δεν θα αναγνωρίσουμε ούτε να αποδεχθούμε την εβραϊκότητα του Ισραήλ» δηλώνει επανειλημμένως ο Αμπάς όλα τα τελευταία χρόνια.

Ο Αμπάς και οι Παλαιστίνιοι, βεβαίως, δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ το Ισραήλ ως την πατρίδα του εβραϊκού λαού. Μ’ αυτόν τον τρόπο, εκτιμούν, ότι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ στα παλιά τους σπίτια εντός του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι το «δικαίωμα της επιστροφής» είναι ιερό και ότι, σε οποιαδήποτε συμφωνία με το Ισραήλ, θα επιτραπεί σε εκατομμύρια Παλαιστίνιους να συγκεντρωθούν στο Ισραήλ, μια κίνηση που θα μετέτρεπε τους Εβραίους σε μειονότητα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Οι Παλαιστίνιοι ωστόσο, που αντιτίθενται με μένος εναντίον της ανακήρυξης του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους, είναι οι ίδιοι που επικύρωσαν ότι το Ισλάμ θα είναι η επίσημη θρησκεία ενός μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Ιδού τι προβλέπει το Άρθρο 4 του Παλαιστινιακού Συντάγματος: «Το Ισλάμ είναι η επίσημη θρησκεία της Παλαιστίνης. Οι αρχές της Ισλαμικής Σαρία θα αποτελούν την κύρια πηγή για τη νομοθεσία. Η αραβική θα είναι η επίσημη γλώσσα».

Αυτή είναι λοιπόν η λογική του Μαχμούντ Αμπάς και των Παλαιστινίων: το να υπερασπίζεται τον εαυτό του το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος αποτελεί πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ», ενώ βεβαίως ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος θα είναι ένα ισλαμικό κράτος και θα κυβερνάται με βάση το νόμο της Σαρία και αυτό προφανώς δεν συνιστά πράξη «ρατσισμού» και «απαρτχάιντ».

Σε μια περαιτέρω ειρωνική εξέλιξη, οι Παλαιστίνιοι ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στο νέο ισραηλινό νόμο, επειδή «απεμπολεί» τα Αραβικά ως επίσημη γλώσσα του Ισραήλ (ψευδής ισχυρισμός), ενώ οι ίδιοι προτίθενται να κάνουν τα Αραβικά τη μοναδική επίσημη γλώσσα του μελλοντικού κράτους τους.

Στην πραγματικότητα, ο ισραηλινός Νόμος του Κράτους-Έθνους αναγνωρίζει την αραβική ως πρωτεύουσα γλώσσα. Ιδού τη προβλέπει σχετικά ο νόμος:

«Η αραβική γλώσσα έχει ένα ειδικό καθεστώς στο κράτος· οι ρυθμίσεις για την αραβική γλώσσα σε κρατικούς θεσμούς ή όταν κανείς έρχεται σε επαφή με αυτούς θα γίνουν νομοθετικά. Αυτή η διάταξη δεν μεταβάλλει το υφιστάμενο καθεστώς της αραβικής γλώσσας».

Κι ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να σέβεται την αραβική γλώσσα και να εγγυάται το ειδικό της καθεστώς, οι Παλαιστίνιοι -στο Παλαιστινιακό τους Σύνταγμα- δεν κάνουν καμία αναφορά σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πλην της αραβικής. Ο παλαιστινιακός νόμος δεν αναφέρει ούτε την αγγλική, την εβραϊκή ή τη γαλλική ως δευτερεύουσες γλώσσες. Προβλέπει ότι η μοναδική επίσημη γλώσσα στο παλαιστινιακό κράτος θα είναι η αραβική και αποκλειστικά και μόνο η αραβική.

Εδώ βρίσκονται και τα διπλά μέτρα και σταθμά σχετικά με τη θέση των Παλαιστινίων και άλλων απέναντι στο ισραηλινό Νόμο του Κράτους-Έθνους. Πριν η διεθνής κοινότητα σπεύσει να καταδικάσει το Ισραήλ ότι προσπαθεί να διατηρήσει το χαρακτήρα του εβραϊκού κράτους, πρέπει να μας εξηγήσει γιατί οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα να σχεδιάζουν το μελλοντικό τους κράτος ώστε να ισχύει ο Ισλαμικός Νόμος.

Γιατί επιτρέπεται οι Παλαιστίνιοι να σχεδιάζουν να είναι το Ισλάμ η επίσημη θρησκεία τους, ενώ αρνούνται στο Ισραήλ να προσπαθεί να διατηρήσει τον εβραϊκό χαρακτήρα του και την ταυτότητά του; επιπρόσθετα, γιατί επικρίνουν δριμύτατα το Ισραήλ εξαιτίας ενός νόμου που εγγυάται ειδικό καθεστώς στα αραβικά εντός του εβραϊκού κράτους, ενώ δεν υπάρχει ούτε μια φωνή να εκφράσει έκπληξη για το γιατί οι Παλαιστίνιοι αρνούνται να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα στο μελλοντικό τους κράτος πλην της αραβικής;

Γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα αξιοσημείωτου αντικατοπτρισμού που μας φέρνουν οι Παλαιστίνιοι: ακόμη μια φορά προσπαθούν να αρνηθούν στο Ισραήλ αυτό που πιστεύουν ότι θα πρέπει να έχουν οι ίδιοι σε χρυσό πιάτο. Όμως αυτή είναι η παλιά ιστορία σε νέο περιτύλιγμα. 

Αυτή τη φορά, οι Παλαιστίνιοι θα επιθυμούσαν να κρατήσουν τα δόγματα του Παλαιστινιακού Συντάγματος κάτω από το χαλί. Ίσως ανησυχούν κάπως για τη διεθνή γνώμη πάνω στο θέμα. Δεδομένης όμως της ιστορίας της διεθνούς κοινής γνώμης σχετικά με την διπλοπροσωπία των Παλαιστινίων, ίσως να πρέπει να ανησυχούν λιγότερο από όσο πιστεύουν. 

*Ο Bassam Tawil είναι Άραβας Μουσουλμάνος που ζει στη Μέση Ανατολή.

https://www.gatestoneinstitute.org/13052/israel-nationality-law-palestinians