|
Το κόστος της ειρήνης
ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ
Το ΒΗΜΑ,
06/08/2006
Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για την ειρήνη; Εχουμε
ορισμένες αντικειμενικές δυνατότητες: μετέχουμε ισότιμα
(πράγμα που δεν σημαίνει και ισοδύναμα) στην Ευρωπαϊκή
Ενωση, στο ΝΑΤΟ και σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς
καθώς και, αυτόν τον καιρό, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του
ΟΗΕ. Αλλά η χώρα μας είναι μικρομεσαία και επιπλέον με
μεγάλη δυσκολία αποφασίζουμε τα δύσκολα. Τα δύσκολα αυτά
περιλαμβάνουν τη συμμετοχή μας σε διεθνείς ειρηνευτικές
στρατιωτικές αποστολές. Δεν τις αποφεύγουμε πάντα (Κοσσυφοπέδιο,
Αφγανιστάν, κτλ.) διότι αυτό θα μας αφαιρούσε διεθνώς
κάθε δικαίωμα «διά να ομιλούμε». Αλλά οι ηγεσίες μας τις
φοβούνται πολιτικά και κάνουν ό,τι μπορούν για να τις
υποβαθμίζουν.
Ο λόγος βέβαια για τις διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές
που αποφασίζονται από τα Ηνωμένα Εθνη και όχι για τις «συμμαχίες»
τύπου Ιράκ, τις οποίες πολύ σωστά αποφύγαμε. Φυσικά η
ντόπια κομμουνιστική Αριστερά έχει αποφασίσει ότι τα
πάντα είναι «ιμπεριαλιστικά» έστω και όταν ορισμένοι
λαοί βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Οι μόνες ειρηνικές
και «αδελφικές» παρεμβάσεις ήταν για αυτήν όσες οργάνωσε
η Μόσχα στην Ουγγαρία, στην Τσεχοσλοβακία, με
διαφορετικά μέσα στην Πολωνία και με υποδειγματική
βαρβαρότητα στο Αφγανιστάν.
H αποστολή μιας διεθνούς δύναμης στον Λίβανο προϋποθέτει
την αποδοχή της από όλες τις πλευρές και τον καθορισμό
του ρόλου και των δυνατοτήτων της. Δηλαδή γενική
πολιτική συμφωνία. Μπορεί να περιλαμβάνει τον αφοπλισμό
της Χεζμπολάχ; Αν η Χεζμπολάχ (δηλαδή το Ιράν που την
καθοδηγεί) αποδεχθεί τις ήδη υπάρχουσες αποφάσεις του
ΟΗΕ - οι οποίες προβλέπουν αυτόν τον αφοπλισμό - και τη
μετατροπή της σε πολιτική οργάνωση, η απάντηση στο
ερώτημα δεν μπορεί να είναι παρά μόνο θετική. Αν δεν
προϋπάρξει τέτοια συμφωνία, ο ρόλος μιας διεθνούς
δύναμης θα ήταν πολύ διαφορετικός. Ισως και «ιρακινού
τύπου».
H ελληνική διπλωματία το γνωρίζει. Οι δημόσιες προτάσεις
της είναι ρεαλιστικές. Παρά τις αντιπολιτευτικές
επιφυλάξεις του δεν τις αντικρούει το ΠαΣοΚ. Ο κ.
Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ως πρόεδρος της
Σοσιαλιστικής Διεθνούς ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα για
το Μεσανατολικό, πρέπει να διαπίστωσε ότι αναζητώντας
συναινέσεις για το σχήμα: άμεση κατάπαυση του πυρός -
διεθνής δύναμη - πολιτική διαπραγμάτευση αντιμετώπισε
ανεπιτυχώς στη Διεθνή τις δυνάμεις που η κυρία
Μπακογιάννη (και οι Γάλλοι) αντιμετωπίζει ανεπιτυχώς
στις Βρυξέλλες: τους Βρετανούς και τους Γερμανούς!
Κατά τα άλλα, μπορούμε να υπερασπιζόμαστε την ειρήνη
καίγοντας σημαίες στους δρόμους. Μικρό το κόστος!
http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=14832&m=A07&aa=3
Επιστροφή στον
κατάλογο των άρθρων
Επιστροφή στα τελευταία νέα
|
