Σχόλια τύπου-ιστολογίων-blogs

Καθημερινή Κυριακή 7.2.2016
Σταύρος Ζουμπουλάκης

Η ​​ελληνική έκδοση, που δεν ταυτίζεται πλήρως με τη γαλλική, των «Απομνημονευμάτων» της Μπεάτε και του Σερζ Κλάρσφελντ (μτφρ. Καρίνα Λάμψα, εκδ. Καπόν, Δεκέμβριος 2015) και η επίσκεψή τους στην Ελλάδα για την παρουσίαση του βιβλίου είναι καλή αφορμή για να συζητήσουμε μια οδυνηρή υπόθεση, που όλα γύρω μάς ωθούν να ξεχάσουμε. Το γαλλογερμανικό τούτο ζευγάρι ακτιβιστών το προόρισε, θαρρείς, η ιστορία και η τύχη να αφιερώσει τη ζωή του στη δίωξη των φυγόδικων εγκληματιών ναζί: συναντιούνται τυχαία σε μια αποβάθρα του παρισινού μετρό, τη μέρα της απαγωγής του Αϊχμαν από τους Ισραηλινούς. Ο πατέρας του Σερζ, Εβραίος της Ρουμανίας, είχε δολοφονηθεί στο Αουσβιτς, ενώ ο πατέρας της Μπεάτε υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης της Βέρμαχτ.

Η στάση της μεταπολεμικής Γερμανίας απέναντι στο ναζιστικό παρελθόν της δεν είναι μία και ενιαία, έχει φάσεις, παρουσιάζει αλλαγές και διαφοροποιήσεις. Ενα πάντως είναι βέβαιο: έπειτα από τις δίκες κάποιων ηχηρών ναζιστικών ονομάτων θα ακολουθήσει ευθύς μετά, κατά τη δεκαετία του ’50, η ενσωμάτωση των εγκληματιών ναζί στην πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της Γερμανίας. Εχει άλλωστε ξεκινήσει ο Ψυχρός Πόλεμος που αναδιαμορφώνει τα πολιτικά διακυβεύματα σε όλο τον κόσμο, ορίζει νέους συμμάχους και νέους εχθρούς. Η Δυτική Γερμανία είναι απαραίτητη στο ένα στρατόπεδο και η Ανατολική στο άλλο.

Ο Ψυχρός Πόλεμος είναι αυτός που θα προσφέρει στη Γερμανία το συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα του ναζισμού.

Η ομαλή ενσωμάτωση των ναζί στη γερμανική κοινωνία είναι τόση, που το 1966 γίνεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας ένα υψηλό στέλεχος του ναζιστικού καθεστώτος, ο Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ. Ο εν λόγω, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος από την 1η Μαΐου 1933, ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ του Ρίμπεντροπ και του Γκαίμπελς. Ας σημειωθεί ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν στείλει φυλακή τον Κίζινγκερ για 17 μήνες. Μόλις άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος αποφυλακίστηκε.

Εχουμε συνήθως την εντύπωση ότι οι ναζί εγκληματίες έζησαν μεταπολεμικά κρυμμένοι σε διάφορες χώρες, μεταμφιεσμένοι, με αλλαγμένα ονόματα. Η εντύπωση αυτή ισχύει για μικρό αριθμό εγκληματιών. Οι περισσότεροι ζούσαν κανονικά, ήρεμα, με τα πραγματικά τους ονόματα, όπως ο Κουρτ Λίσκα και ο Χέρμπερτ Χάγκεν. Οταν η Μπεάτε Κλάρσφελντ θέλει να βρει τον Λίσκα –δηλαδή την παρισινή Γκεστάπο αυτοπροσώπως– κάνει την απλούστερη κίνηση στον κόσμο: τηλεφωνεί στην υπηρεσία πληροφοριών του γερμανικού ΟΤΕ και πληροφορείται αμέσως το τηλέφωνο και τη διεύθυνσή του στην Κολωνία. Η αναζήτηση, θέλω να πω, των εγκληματιών ναζί –με εξαίρεση τον Αϊχμαν– δεν είναι υπόθεση κατασκοπείας, μυστικών υπηρεσιών, ανθρωποκυνηγητού γκανγκστερικού τύπου, αλλά υπόθεση αρχειακής έρευνας και συγκρότησης φακέλων – και πρωτίστως βούλησης. Η βούληση αυτή, που έλειψε στη Γερμανία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, θα εκφραστεί, καθυστερημένα αλλά αποφασιστικά, κυρίως από τη γενιά του 1968.

Αυτή η βούληση ακριβώς είναι ό,τι έλειψε και στην Ελλάδα, η οποία παρουσιάζει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εξόντωσης των Εβραίων σε όλη την Ευρώπη (97% και 98% σε ορισμένες πόλεις) και ταυτόχρονα το χαμηλότερο, μηδενικό ουσιαστικά, στη δικαστική δίωξη όσων διέπραξαν το έγκλημα ή συνέπραξαν σε αυτό.

Τούτη η διπλή, θλιβερή πρωτιά οφείλεται, κατά το πρώτο σκέλος της, στο γεγονός απλούστατα ότι η κοινωνία δεν προστάτεψε τους Εβραίους πολίτες της τη δύσκολη ώρα, και, κατά το δεύτερο, στο ότι, αντίθετα από όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης, το ιδεολογικό και πολιτικό θεμέλιο του μεταπολεμικού κράτους δεν ήταν η Αντίσταση αλλά η νίκη κατά του κομμουνισμού στον Εμφύλιο. Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος ήταν συνολικά στραμμένο στη δίωξη των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων και όχι των ναζί εγκληματιών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Οι τελευταίοι άλλωστε συμμετείχαν στη συμμαχία των δυνάμεων που νίκησε στον Εμφύλιο και άρα στη μεταπολεμική πολιτική εξουσία. Οι δωσίλογοι στην Ελλάδα δεν έμειναν απλώς, στη συντριπτική πλειονότητά τους, ατιμώρητοι, αλλά έγιναν βουλευτές και υπουργοί.

Η απροθυμία των μεταπολεμικών ελληνικών κυβερνήσεων να δικάσουν τους ναζί εγκληματίες και τους συνεργάτες τους φάνηκε ταπεινωτικά στη δίκη του Μαξ Μέρτεν, υπεύθυνου για την εξολόθρευση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, που έγινε στην Αθήνα στις αρχές του 1959, και η οποία κατέληξε, επί κυβερνήσεως Κων. Καραμανλή και υπό την εκβιαστική πίεση της γερμανικής κυβέρνησης, σε νομοθετικές ρυθμίσεις που αμνήστευαν τα εγκλήματα πολέμου ακόμη και όσων εξέτιαν ποινή –δηλαδή του Μέρτεν, που είχε εν τω μεταξύ καταδικαστεί– και ανέστελλαν κάθε δίωξη εγκλημάτων πολέμου Γερμανών υπηκόων. Οι Γερμανοί ναζί και οι Ελληνες συνεργάτες τους δεν δικάστηκαν για την εξολόθρευση των Εβραίων ούτε στη Γερμανία ούτε στην Ελλάδα.

Αν σήμερα είναι αργά για δίκες, αφού οι περισσότεροι εγκληματίες έχουν πεθάνει, δεν είναι ωστόσο αργά για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματός τους, για τη συγκρότηση των φακέλων τους. Παρά το γεγονός ότι τα αρχεία του Εθνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου πολτοποιήθηκαν το 1975, επί κυβερνήσεως ξανά Κων. Καραμανλή, και παρά τη δαμόκλειο σπάθη του νόμου περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων, η ιστοριοδιφική αυτή έρευνα είναι δυνατή και αναγκαία. Θα αποκαλύψει οδυνηρές πτυχές των τοπικών ελληνικών κοινωνιών, αλλά θα μάθουμε καλύτερα και ποιοι πραγματικά είμαστε. Είναι χρέος αλήθειας και δικαιοσύνης.

http://www.kathimerini.gr/848130/article/epikairothta/kosmos/oi-dikes-gia-thn-e3ontwsh-twn-ellhnwn-evraiwn

«Δεν είμαι σιωνιστής, αλλά καταλαβαίνω γιατί ο σιωνισμός ήταν απαιραίτητος. Δεν πηγαίνω στη συναγωγή, αλλά καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι Εβραίοι πηγαίνουν. Είμαι Εβραίος μέσα από αυτά που πιστεύω και λέω, μέσα από τον τρόπο με τον οποίο συζητώ, θυμάμαι και κάνω αστεία».

Ετσι μου απαντά ο Χάουαρντ Τζέικομπσον όταν τον ρωτάω τι σόι Εβραίος είναι. Κι αν δεν δίνετε πεντάρα για τη σχέση του διάσημου Βρετανού συγγραφέα με την εβραϊκή του ταυτότητα, θα αλλάξετε γνώμη αν διαβάσετε το τελευταίο του μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».

Η «Περίπτωση Φίνκλερ», ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά, κέρδισε πέρυσι το περιζήτητο βραβείο Booker, κάνοντας, είμαι σίγουρη, την κριτική επιτροπή να γελάσει μέχρι δακρύων αλλά και να συγκινηθεί με την ιστορία ενός βέρου Βρετανού, του μίζερου, loser και με τάση προς το μελόδραμα Τζούλιαν Τσέσλαβ, που θα έδινε και τη ζωή του για να γίνει Εβραίος.

Μια κωμωδία για τα ελαττώματα της φυλής του μέσα από τα μάτια ενός ξένου δεν θα αρκούσε, όμως, στον αιχμηρό και τολμηρό πολιτικά Τζέικομπσον. Ούτε μια ακόμα απόδειξη του απαράμιλλου λογοτεχνικού του ύφους (άθλος η μετάφραση του Γιώργου-Ικαρου Μπαμπασάκη). Το μυθιστόρημά του κάνει φύλλο και φτερό τις σύγχρονες προκαταλήψεις για τους Εβραίους, αυτές που δήθεν έχουμε ξεπεράσει. Και μη φοβάστε, δεν καλλιεργεί τις ενοχές μας, ούτε σηκώνει επιτιμητικά το δάχτυλο. Ο μεγαλύτερος εχθρός, άλλωστε, των Εβραίων στο βιβλίο του είναι ένας... Εβραίος.

- Είχατε πει ότι τα κωμικά μυθιστορήματα δεν κερδίζουν ποτέ το Μπούκερ. Μήπως αλλάξατε γνώμη;

«Ο χρόνος θα δείξει αν η νίκη μου αλλάξει τη λογοτεχνική αξία της κωμωδίας. Πιστεύω ότι η κωμωδία θα είναι πάντοτε προβληματική γιατί διχάζει (και οφείλει να διχάζει) και γιατί, σε αντίθεση με την τραγωδία, προσβάλλει και αναστατώνει. Από τη στιγμή που για να κερδίσεις ένα βραβείο πρέπει να ευχαριστήσεις την επιτροπή, οι πιθανότητές σου να το καταφέρεις με μια κωμωδία είναι ελάχιστες. Ισως και να μην πρέπει η κωμωδία να κερδίζει βραβεία, αν θέλει να είναι τίμια με τον εαυτό της. Είμαι, όμως, ενθουσιασμένος που πήρα το Μπούκερ. Αλλωστε, πολλοί κριτικοί είπαν ότι το βιβλίο μου δεν είναι κωμωδία. Κι εγώ ολοένα και περισσότερο το περιγράφω σαν μια τραγωδία που σε κάνει να γελάς».

- Νιώσατε ποτέ αουτσάιντερ, αποκλεισμένος από τη «σοβαρή» αγγλική λογοτεχνία;

«Πάντα ένιωθα αουτσάιντερ. Ηταν για μένα συνώνυμο του μυθιστοριογράφου. Αλλά αυτοί που προωθούν τη "σοβαρή" λογοτεχνία είναι ένα πρόβλημα. Ο Ραμπελέ τούς έλεγε "agelastes" -δηλαδή ανθρώπους που δεν μπορούν να γελάσουν ή αρνούνται από άποψη να γελάσουν. Πιστεύω ότι η άρνηση του γέλιου δείχνει μια βαθιά έλλειψη σοβαρότητας».

- Πώς θα ορίζατε ένα κωμικό βιβλίο;

«Δεν μπορώ και δεν θέλω να "ορίσω" την κωμωδία. Αλλά την αναγνωρίζουμε, και όχι αναγκαστικά γιατί μας κάνει να γελάμε. Κάποιες φορές εμφανίζεται με μορφή ευγενική, κάποιες άλλες με μια γλώσσα έντονη και σωματική ή με την ανατροπή αξιών που θεωρούμε ιερές. Οταν, στις πρώτες σελίδες της "Αννας Καρένινα", ο Ομπλόνσκι γυρίζει σπίτι από μια νύχτα με την ερωμένη του, φέρνοντας στη γυναίκα του ένα αχλάδι σαν δώρο ειρήνης, μπορεί να μη γελάσουμε δυνατά, αλλά η αγάπη που τρέφουμε γι' αυτόν έρχεται σε σύγκρουση με τη συμπάθεια που νιώθουμε γι' αυτήν. Οταν δοκιμάζεται η αίσθησή μας για την αξιοπρέπεια και την τιμιότητα, όταν τα σωστά πράγματα γίνονται λιγότερο ελκυστικά από τα λάθος, τότε βρισκόμαστε στο βασίλειο της κωμωδίας».

- Η εμπειρία των Εβραίων της Βρετανίας σπανίως ή ποτέ δεν έφτανε στις λογοτεχνικές σελίδες. Πώς το εξηγείτε;

«Επί πολλά χρόνια πιστεύαμε ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουμε ήταν να κρατάμε χαμηλά το κεφάλι και να μην τραβάμε την προσοχή. Υπήρχε κι άλλος λόγος: πολλοί Εβραίοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι θεωρούσαν την εβραϊκή εμπειρία επαρχιακή και περιοριστική. Αν ήθελες να κατακτήσεις τα ευγενή ύψη της τέχνης, έπρεπε να την αφήσεις πίσω σου. Στο βαθμό που η ζωή των Εβραίων στη Βρετανία υπήρξε κλειστή σε νέες ιδέες, η επιθυμία τους να δραπετεύσουν είναι κατανοητή, αν και λίγο ντροπιαστική. Αλλά όλα αυτά αρχίζουν να αλλάζουν. Το βιβλίο μου είναι ένα σύμπτωμα και, ελπίζω, μοχλός επιτάχυνσης της αλλαγής».

-Αντίθετα, η αμερικανική λογοτεχνία είναι γεμάτη από μεγάλους Εβραίους συγγραφείς (από τον Μπέλοου μέχρι τον Ροθ), που γράφουν για τα προβλήματα που θέτει η εβραϊκότητά τους, συχνά με ιδιαίτερο χιούμορ. Αυτή η πλούσια παράδοση σας ενέπνευσε;

«Οχι στην αρχή της καριέρας μου. Τους ανακάλυψα μόνον όταν άρχισαν να με συγκρίνουν μαζί τους. Τώρα με εμπνέουν· οι ρίζες μου, όμως, είναι αγγλικές. Το δικό μου μεγάλο στοίχημα ήταν να μεταμοσχεύσω τον Εβραίο στον Αγγλο, ένα εγχείρημα που με έβαλε αντιμέτωπο με πολύ περισσότερες δυσκολίες απ' όσες θα συναντούσα αν ήμουν Αμερικανός. Η αμερικανική λογοτεχνία είναι μια εβραϊκή λογοτεχνία. Δεν θέλω να πω ότι οι Αμερικανοεβραίοι συγγραφείς κέρδιζαν εύκολα την επιτυχία, αλλά η αμερικανική κουλτούρα ήταν πιο εύπλαστη. Η αγγλική θα σε δεχτεί αν χτυπήσεις πολύ δυνατά την πόρτα της, αλλά έχει μεγαλύτερη ιστορία και πολύ αυστηρούς κανόνες. Είναι, πάντως, μεγάλη ευχαρίστηση για ένα αουτσάιντερ σαν κι εμένα να προσπαθεί να τους σπάσει, την ίδια ώρα που τους σέβεται».

- Γι' αυτό, λοιπόν, όταν σας αναφέρουν ως τον «Βρετανό Ροθ», απαντάτε: «Θα προτιμούσα να είμαι η Εβραία Τζέιν Οστεν».

«Με κολακεύει να με συγκρίνουν με τον Ροθ -έναν μεγάλο, μεγάλο συγγραφέα- αλλά είναι μια σύγκριση ανακριβής. Στα βιβλία του ακούς την ευρωπαϊκή παράδοση -τον Μπάμπελ, τον Κάφκα. Σε μένα ελπίζω να ακούτε αγγλικές επιρροές -τον Σάμιουελ Τζόνσον, την Τζέιν Οστεν, την Τζορτζ Ελιοτ, τον Ντίκενς».

- Στην «Περίπτωση Φίνκλερ» διαλέξατε να μιλήσετε για τους Εβραίους της Βρετανίας μέσα από τα μάτια ενός εθνικού, που θέλει απελπισμένα να ενστερνιστεί την εβραϊκή κουλτούρα και θρησκεία. Τι συγγραφικό πλεονέκτημα σας πρόσφερε ο Τρέσλαβ;

«Είναι ο δικός μου Βιργίλιος, που οδηγεί σε άγνωστους κόσμους πολλούς μη Εβραίους αναγνώστες. Πότε διαφωτίζει, πότε δημιουργεί παρανοήσεις. Μέσα από την καλοπροαίρετη διάθεσή του απέναντι στους Εβραίους, το μυθιστόρημα έχει τη δυνατότητα να εξερευνήσει επικίνδυνες περιοχές. Η αθωότητά του με διευκολύνει να πω τα ανείπωτα. Υπογραμμίζει, επίσης, σ' ένα μυθιστόρημα για το φόβο του αντισημιτισμού στην Αγγλία, τα καλά αισθήματα που υπάρχουν ακόμα γι' αυτούς».

- Ο Σαμ Φίνκλερ, ο Εβραίος που ντρέπεται που είναι Εβραίος, φαντάζει εντελώς μυθιστορηματικός χαρακτήρας.

«Κανένας χαρακτήρας δεν είναι ποτέ εντελώς μυθιστορηματικός. Πραγματικοί Φίνκλερ μπλέκουν με φανταστικούς για να τον δημιουργήσουν. Υπάρχουν εκεί έξω Εβραίοι που μισούν παθολογικά την καταγωγή τους. Πάντα υπήρχαν. Είναι τόσο εξουθενωτική και απαιτητική η εβραϊκότητα -ο ένας Θεός, οι κοινές συμφορές, η αφοσίωση στις μνήμες- που κάποιοι αισθάνονται ότι μόνο με βίαιο τρόπο μπορούν να ξεφύγουν. Η ύπαρξη του Ισραήλ είναι απλώς το νεότερο πρόσχημα. Η ειρωνεία είναι ότι κάποτε και ο σιωνισμός ήταν μια προσπάθεια να ελαφρώσει τους Εβραίους από τις πιο δυσάρεστες και ηττοπαθείς πλευρές της εβραϊκότητας».

- Πολλοί άνθρωποι σήμερα συγκρίνουν τους Ισραηλινούς με τους ναζί. Ποια είναι η δική σας απάντηση;

«Το ίδιο μου το μυθιστόρημα. Κανείς δεν θα 'πρεπε να αποκαλεί τους Εβραίους ναζί, εκτός κι αν τους μισεί. Είναι μια επιθυμία να τους τιμωρήσεις ταυτίζοντάς τους με την πιο σκληρή εμπειρία τους. Μια νέα τάση, που κερδίζει συνεχώς έδαφος, και είναι χειρότερη και από την άρνηση του Ολοκαυτώματος, είναι να κατηγορείς τους Εβραίους ότι δεν στάθηκαν στο ύψος της δοκιμασίας τους. "Πώς εσείς που ζήσατε το Ολοκαύτωμα", τους ρωτούν, "ασκείτε τέτοια βία πάνω σε άλλους;". Το Ολοκαύτωμα, με άλλα λόγια, γίνεται ένα ηθικό μάθημα, που οι Εβραίοι αρνήθηκαν να πάρουν. Το να μην υποτιμούν το Ολοκαύτωμα δίνει στους υποστηρικτές αυτής της άθλιας άποψης ένα πλεονέκτημα: όσο πιο τρομερό ήταν τόσο πιο ένοχοι είναι οι Εβραίοι, που τίποτα δεν διδάχτηκαν. Με αυτό τον τρόπο πληρώνουν το Ολοκαύτωμα δυο φορές».

- Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι πολλοί Εβραίοι δεν είναι απλώς σύμμαχοι του αγώνα των Παλαιστινίων, αλλά εχθρεύονται την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ;

«Το ότι υπάρχουν Εβραίοι που δεν γνωρίζουν την ιστορία του Ισραήλ ή την αρνούνται και τη μετατρέπουν σε ένα παραμύθι σκληρότητας και απληστίας, εξηγείται. Ηδη σας είπα για την τάση των Εβραίων να αρνούνται την καταγωγή τους. Μαζί με την επιθυμία απόδρασης πηγαίνει και η λαχτάρα να γίνεις αποδεκτός, και άρα να ενστερνιστείς τις πολιτικά "σωστές" απόψεις. Ολοι πρέπει να είναι με το πλευρό των σκληρά δοκιμαζόμενων Παλαιστινίων. Αλλο αυτό και άλλο να θέλεις την εξαφάνιση του Ισραήλ ή να το καταδικάζεις με κάθε ευκαιρία. Ολες οι αναφορές γύρω από αυτή τη σύγκρουση πάσχουν από απλοϊκότητα και συναισθηματικότητα. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι όλες οι πλευρές έχουν και δίκιο και άδικο. Οι περισσότεροι που γράφουν ή διαδηλώνουν για το παλαιστινιακό, αγνοούν τα βασικά στοιχεία της Ιστορίας, δεν ξέρουν καν πόσα χρόνια συνεχίζεται, φαντάζονται ότι οι Εβραίοι έπεσαν από τον ουρανό το 1946 και άρπαξαν όσα έφτανε το χέρι τους. Η γνώση είναι δύναμη. Εάν γνωρίζεις πώς έγιναν τα πράγματα, είσαι πιο αμερόληπτος».

- Το 2009, όταν η Κάριλ Τσέρτσιλ έγραψε το μίνι θεατρικό «Επτά Εβραιόπουλα» αντιδρώντας εν θερμώ στην εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, της επιτεθήκατε. Πού σταματάει, κατά τη γνώμη σας, η κριτική στις πρακτικές του Ισραήλ και πού ξεκινά ο αντισημιτισμός;

«Σε προδίδει η γλώσσα σου. Οταν παρουσιάζεις τους Ισραηλινούς να διψάνε για αίμα μωρών των Παλαιστινίων, πηγαίνεις πέρα από την οποιαδήποτε κριτική του σιωνισμού. Ολο και περισσότερο βλέπουμε αρχαίες προκαταλήψεις για τους Εβραίους να γλιστράνε στην κριτική εναντίον του Ισραήλ. Γλίστρησαν και στο έργο της Κάριλ Τσέρτσιλ, χωρίς -είμαι σίγουρος- να το καταλαβαίνει. Τόσο ύπουλες είναι, κατοικούν στην ίδια μας τη γλώσσα. Η ιδέα της εγκληματικότητας του Ισραήλ είναι πια τόσο διαδεδομένη, που ακόμα και μορφωμένοι συγγραφείς και σχολιαστές αρνούνται να εξετάσουν τα κίνητρα ή τη γλώσσα τους. Πιστεύουν ότι ένα μικρό στραβοπάτημα συγχωρείται, μπροστά στο μεγαλύτερο».

- Στο μυθιστόρημά σας περιγράφετε μια αύξηση των αντισημιτικών επεισοδίων στη Μεγάλη Βρετανία. Φοβάστε ότι θα πάψει να είναι ο παράδεισος που ήταν κάποτε για τους Εβραίους;

«Μόνο ένας ανόητος δεν θα φοβόταν, έστω και λίγο. Κάποτε οι απειλές στους Εβραίους έρχονταν από τη Δεξιά και τον όχλο. Τώρα είναι η Αριστερά αυτή που συχνότερα μιλά απαξιωτικά για τους Εβραίους (αν και το αρνείται) και οι μισομορφωμένοι πανεπιστημιακοί. Θα υπάρξουν άραγε περισσότερες επιθέσεις στους δρόμους την επόμενη φορά που θα εκραγεί η Μέση Ανατολή; Μπορεί. Ή θα πρέπει απλώς να υποστούμε ένα κλίμα πολιτισμένης εχθρότητας; Το κάνουμε ήδη. Η εγκληματικότητα του Ισραήλ νομιμοποίησε μια παράλογη και ανεξέλεγκτη ρητορική του μίσους, στην οποία λέξεις που πληγώνουν τους Εβραίους, ακόμα κι αν δεν είναι ηθελημένα ρατσιστικές, είναι ο κανόνας. Ποιες θα είναι οι συνέπειες; Κανένας δεν ξέρει. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα του βιβλίου μου». *

info:Κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του: «Φάτε τη σκόνη μου» και «Ξεχάστε πια το καλό παιδί» από τις εκδόσεις «Πόλις»

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=269602

Καθημερινή 5.3.2010
Της απεσταλμένης μας στο Ισραήλ Σοφίας Σκουλικάρη

Βασικοί στόχοι για τη χώρα είναι η μείωση του ενεργειακού κόστους και η άμεση ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών

Καινοτομία και αλλαγή προσέγγισης με στόχο την ανάπτυξη και την παραγωγή καθαρής ενέργειας, όχι για την άμυνα αλλά για ειρηνική χρήση, είναι η προτεραιότητα που θέτει πλέον το Ισραήλ, υπό το φάσμα των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και στο πλαίσιο επίτευξης της αναγκαίας ενεργειακής αυτάρκειας, ελλείψει δικών του ενεργειακών και υδάτινων πόρων και διαθέσιμου χώρου και με το πετρέλαιο να έχει αναρριχηθεί και πάλι πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι. «Είμαστε βαριά εξαρτημένοι από τον “μαύρο χρυσό”» και επομένως «από τις χώρες που παράγουν πετρέλαιο», παραδέχθηκε ο υπουργός Υποδομών του Ισραήλ, Ούζι Λαντάου, στη διάρκεια της 4ης ετήσιας Διεθνούς Διάσκεψης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας», που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Εϊλάτ στις 21-24 Φεβρουαρίου. Για να προσθέσει πως η επισφαλής θέση του Ισραήλ «δεν επιτρέπει να βασιζόμαστε σε κανέναν, επομένως απαιτείται φάσμα πηγών ενέργειας και συνετή χρήση όλων των διαθέσιμων μεθόδων, χωρίς να καταστρέψουμε τη Φύση».

Οπως επισήμανε ο υπουργός στη διάσκεψη -μια από τις σημαντικότερες ετήσιες εκδηλώσεις στο Ισραήλ για την ανανεώσιμη ενέργεια- οι δύο βασικοί στόχοι του Ισραήλ είναι η μείωση του ενεργειακού κόστους και η εκμετάλλευση προγραμμάτων για την ανάπτυξη των ΑΠΕ. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η προσπάθεια του Ισραήλ να εφαρμόσει σχέδιο στα πρότυπα του 20-20-20 της Ε. Ε. για την κλιματική και ενεργειακή πολιτική. Ετσι, στόχος είναι, ώς το 2020, το 10% της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στους πιο φιλόδοξους στόχους εντάσσεται η προοπτική να ηλεκτροδοτείται η χώρα αποκλειστικά με ηλιακή ενέργεια σε 30 χρόνια από σήμερα. Για να επιτευχθούν αυτά, βεβαίως, θα πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της γραφειοκρατίας, που στο Ισραήλ λαμβάνει τη μορφή της κατανομής ευθυνών σε ποικίλα υπουργεία (Ασφάλειας, Αμυνας, Περιβαλλοντικής Προστασίας, Εσωτερικών και Γεωργίας), με ό, τι αυτό σημαίνει για τη δυνατότητα συντονισμού. Πρόβλημα συνιστά όμως -αναπόφευκτα- και το υψηλό κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με τη χρήση φωτοβολταϊκών πάνελ υψηλής συγκέντρωσης.

Στη διάσκεψη δόθηκαν λεπτομέρειες για ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα ανάπτυξης εναλλακτικών πηγών στο Ισραήλ, το οποίο η κυβέρνηση θα επιδοτήσει με 400 εκατ. δολάρια, καθώς και για κοινή επένδυση ύψους 15,5 εκατ. δολαρίων από την κυβέρνηση και τον ιδιωτικό τομέα για την ίδρυση κέντρου τεχνολογικής ανάπτυξης. Για να επιτύχει όμως τους στόχους του, το Ισραήλ θεωρεί αναπόφευκτο να στραφεί και στο εξωτερικό, προς αναζήτηση τόσο επενδυτών όσο και νέων αγορών. Παρότι μικρή χώρα με περιορισμένους πόρους, εστιάζει στο γεγονός ότι συγκαταλέγεται στις ανταγωνιστικότερες οικονομίες του κόσμου, καταλαμβάνοντας την 23η μεταξύ 134 θέσεων στη σχετική κατάταξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το 2008-09. Η πρόοδός του στον τομέα της δημιουργίας εξυπνότερων, καθαρότερων και αποδοτικότερων δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας και της στροφής σε εναλλακτικές πηγές επιβραβεύθηκε τον Δεκέμβριο, όταν δύο ισραηλινές εταιρείες -οι GridON και WinFlex- συγκατελέγησαν τον Δεκέμβριο στις πέντε εταιρείες που επέλεξε η αμερικανική General Electric στο πλαίσιο του σχετικού προγράμματος GE Ecomagination Challenge. Η παρουσία της Ευρώπης γίνεται εμφανής, μεταξύ άλλων, με σειρά υποσχόμενων κοινών προγραμμάτων έρευνας και τεχνολογίας σε ποικίλους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των ΑΠΕ, μέσω του προγράμματος EUREKA. Στο Εϊλάτ εγκρίθηκαν επενδύσεις 33 εκατ. ευρώ για 25 προγράμματα, στα έξι εκ των οποίων -το 25% του συνόλου- θα συμμετέχουν Ισραηλινοί εταίροι. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε άλλωστε χρηματοδότηση των ερευνών για την επαναφορτίσιμη μπαταρία του ηλεκτρικού αυτοκινήτου που κατασκευάζει η ισραηλινή Better Place, το οποίο θα κυκλοφορήσει στη χώρα στα τέλη του τρέχοντος έτους. Η είδηση έγινε γνωστή μόλις αυτή την εβδομάδα και η χρηματοδότηση θα είναι της τάξης των 2,2 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο του 7ου Προγράμματος Πλαισίου (FP7). Το ηλεκτρικό αυτοκίνητο θα έχει επάρκεια 160 χιλιομέτρων και θα είναι πλήρως αυτοματοποιημένο. Σχεδιάζεται να κυκλοφορήσουν 50.000 τέτοια οχήματα την ερχόμενη 5ετία. Η μπαταρία του θα ζυγίζει 150 κιλά και η τιμή του θα είναι 10.000-12.000 δολάρια υψηλότερη από εκείνη των συμβατικών σεντάν.

Με τη λειψυδρία και την κλιματική αλλαγή να καθιστούν το ζήτημα επάρκειας του νερού εθνική προτεραιότητα, η χώρα σημειώνει τέλος διαρκή πρόοδο στην ανάπτυξη νέων και αποδοτικών τεχνολογιών στη διαχείριση ύδατος, την άντληση, την αφαλάτωση αλλά και την επεξεργασία, τον καθαρισμό και την ανακύκλωση. Στον κλάδο τεχνολογιών ύδατος δραστηριοποιούνται περί τις 250 εταιρείες, εκ των οποίων το 80% κάνει και εξαγωγές. Το Ισραήλ είναι η έδρα τριών από τα μεγαλύτερα εργοστάσια αφαλάτωσης στον κόσμο.

Ενεργειακή συνεργασία
Ο καθορισμός των τομέων συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ για την προώθηση της πράσινης ενεργειακής ανάπτυξης, τη δυναμική προώθηση εφαρμογών ΑΠΕ, ενεργειακής απόδοσης και εξοικονόμησης ενέργειας ήταν το αντικείμενο των διμερών συναντήσεων που είχε στο Ισραήλ ο Ελληνας υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Γιάννης Μανιάτης. Ο κ. Μανιάτης συναντήθηκε με τον υπουργό Υποδομών του Ισραήλ και τον ομόλογό του Περιβαλλοντικής Προστασίας, Γκιλάντ Ερντάν, με τους οποίους συζήτησε επίσης θέματα διαχείρισης υδάτων, αφαλάτωσης με χρήση ΑΠΕ και εξοικονόμησης νερού, καθώς και περιβαλλοντικής πολιτικής όπως η διαχείριση αποβλήτων, η υλοποίηση του ισραηλινού προγράμματος «Επανάσταση στην Ανακύκλωση» και η προώθηση της ενεργειακής απόδοσης στη βιομηχανία. Στο πλαίσιο της διάσκεψης, ο κ. Μανιάτης τόνισε πάντως ότι και οι ποσότητες φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν στα κοιτάσματα Λεβιάθαν και Ταμάρ του Ισραήλ μπορούν να χρησιμεύσουν ως εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ε.Ε. στο μέλλον. Οπως τόνισε, η Ελλάδα ενδιαφέρεται να λειτουργήσει ως πύλη φυσικού αερίου από την ανατολική Μεσόγειο στην Ε.Ε. Το ισραηλινό αέριο δεν αναμένεται να αρχίσει να εξάγεται πριν από το 2016.

«Ανθίζει» η έρημος
Σε «Σίλικον Βάλεϊτης ηλιακής ενέργειας» φιλοδοξεί το Ισραήλ να μετατρέψει τις άνυδρες αχανείς εκτάσεις της ερήμου Νεγκέβ, στον νότο της χώρας. Η περιοχή, που καταλαμβάνει σχεδόν τα δύο τρίτα της χώρας και στην οποία κατοικούν όχι περισσότεροι από 500 άνθρωποι, σε σύνολο 7 εκατομμυρίων, θεωρείται «κλειδί» για την προσπάθεια απεξάρτησης από το πετρέλαιο.

Η μη αναλώσιμη ηλιακή ακτινοβολία είναι ο υπ’ αριθμόν 1 ανεκμετάλλευτος πόρος της ερήμου και στον τομέα της ηλιακής ενέργειας καταγράφει τη μεγαλύτερη πρόοδο η ισραηλινή τεχνολογία Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, με επιτεύγματα όπως οι επίπεδοι ηλιακοί συλλέκτες για κτίρια, οι τεχνητές λίμνες αποθήκευσης ηλιακής ενέργειας (solar ponds) και οι φωτοβολταϊκοί συλλέκτες.

Σημειωτέον ότι οι ηλιακοί συλλέκτες στις στέγες εξασφαλίζουν ζεστό νερό για το 75% των νοικοκυριών στη χώρα, ποσοστό που είναι από τα μεγαλύτερα διεθνώς.

«Να κάνουμε την έρημο να ανθίσει», παρότρυνε ο υπουργός Υποδομών στην εναρκτήρια ομιλία του στο Εϊλάτ. Το πανεπιστήμιο Ben-Gurion του Νεγκέβ, το Εθνικό Κέντρο Ερευνας Ηλιακής Ενέργειας Ben-Gurion, το ινστιτούτο επιστήμης Weizmann και ο ιδιωτικός τομέας δραστηριοποιούνται στην περιοχή σε έρευνα και ανάπτυξη για τεχνολογικές εφαρμογές στα φωτοβολταϊκά και στην ηλιακή-θερμική ενέργεια.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_05/03/2011_434810

Ηπειρωτικός Αγών
11.3.2011

Έκθεση φωτογραφίας με τίτλο: «Ιερά και Σύμβολα: Οι Συναγωγές της Ελλάδας» των Σαμουήλ Νεγρίν και Ιωάννη Παναγάκου διοργανώνει η ΙΒ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων από τις 14 Μαρτίου.

Η έκθεση, τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν τη Δευτέρα 14 Μαρτίου, στις 7 το απόγευμα, θα φιλοξενείται στην αίθουσα «Διώνη» του Αρχαιολογικού Μουσείου Ιωαννίνων.

Πρόκειται για τη φωτογραφική έκθεση με τίτλο «Οι Συναγωγές της Ελλάδας: Φως και Σκιές», η οποία είχε παρουσιαστεί στον χώρο σύγχρονης τέχνης του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος το 2005.

Το εκθεσιακό υλικό αποτελείται από23 ασπρόμαυρες φωτογραφίες των δύο καλλιτεχνών, οι οποίοι ταξίδευσαν σ’ όλη την Ελλάδα, και αποτύπωσαν με τον φακό τους την ατμόσφαιρα των συναγωγών.

Οι δύο δημιουργοί είναι απόφοιτοι της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθηνών.

 «Δύο νεαροί φωτογράφοι, φίλοι και συμφοιτητές, μοιράστηκαν μαζί μας τη σκέψη τους να ‘συλλάβουν’ σε ασπρόμαυρο φιλμ, εικόνες και λεπτομέρειες από τις συναγωγές της Ελλάδας, που βρίσκονται ακόμη σε λειτουργία, ή στις οποίες θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση», σημειώνει στον σχετικό κατάλογο η διευθύντρια του Εβραϊκού Μουσείου Ζανέτ Μπαττίνου και προσθέτει: «Η ενδιαφέρουσα ιδέα τους υλοποιήθηκε κι έπειτα από πολλές περιηγήσεις στις άκρες της χώρας για πολλούς μήνες. Από τις περίπου 80 φωτογραφίες, που τράβηξαν, γεννήθηκε η 9η έκθεση τέχνης του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος με τίτλο: ‘Συναγωγές της Ελλάδας: Φως και Σκιές’».

Στην έκθεση παρουσιάζονται φωτογραφίες των συναγωγών των Ιωαννίνων, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, των Χανίων, της Λάρισας, των Τρικάλων, της Ρόδου, της Βέροιας, της Χαλκίδας και της Κέρκυρας.

Ειδικότερα για τα Γιάννενα, όπου υπήρχε μια ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα, η φιλοξενία της συγκεκριμένης έκθεσης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, αφού συνοδεύεται από αυθεντικά λατρευτικά σκεύη και αντικείμενα, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ισραηλιτική Κοινότητα των Ιωαννίνων για όσο διάστημαδιαρκέσει η έκθεση.

Επίσης θα προβάλλονται εικόνες από τη ζωή της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων του περασμένου αιώνα και θα ακούγονταισεφεραδίτικοι και ρωμανιώτικοι ύμνοι. Συγχρόνως το Πνευματικό Κέντρο του δήμου Ιωαννιτών θα προχωρήσει στη διοργάνωση παράλληλων εκδηλώσεων, συναφών με το θέμα της έκθεσης.

http://www.agon.gr/news/121/ARTICLE/10585/2011-03-11.html

 

 

Το Βήμα 27.02.2011

Ο δημοκρατικός άνεμος στην περιοχή γκρεμίζει τα σχέδια της Ουάσιγκτον για επέμβαση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και βάζει στην... πρίζα το Τελ Αβίβ

H αμερικανική πολιτική στο Ιράν και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου στηρίζεται διαχρονικά στη «δημιουργική συνεργασία»(constructive cooperation) με τις κυβερνήσεις του μουσουλμανικού κόσμου της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Αυτή η καθησυχαστική διαβεβαίωση δόθηκε στην επιτροπή Αμυνας της Βουλής τον περασμένο Οκτώβριο από έναν αξιωματούχο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και δύο στρατιωτικούς του Γραφείου του υπουργού Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς οι οποίοι κατέθεσαν και στοιχεία για το είδος και την ποιότητα της συνεργασίας του Πενταγώνου με το Εμιράτο του Κατάρ (αεροπορική) και του Μπαχρέιν (ναυτική).

Είχαν κυκλοφορήσει φήμες εκείνον τον καιρό για κάποιες «περίεργες» επισκέψεις Ιρανών στον Λίβανο και στη Συρία όπου συναντήθηκαν με τοπικούς παράγοντες· μάλιστα στη «Wall Street Journal» ο πάντοτε υπερβολικός αλλά πολύ συχνά λαθεμένος (πρώην) πρέσβης Τζορτζ Μπόλτον προέβλεψε κατάληψη της αραβόφωνης Μέσης Ανατολής από τους ισλαμιστές.

Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, οι επαναστάτες στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και τώρα στη Λιβύη, με συνθήματα για δημοκρατία και ελευθερία, κάθε άλλο παρά σκληρό ισλαμικό καθεστώς δημιουργούν στις χώρες τους. Και αυτό μάλλον ανησυχεί την Ουάσιγκτον, όσο και αν φαίνεται απίθανο και περίεργο. Υπάρχει, φυσικά, η εξήγηση.

Μια στοιχειωδώς, έστω, δημοκρατική Μέση Ανατολή θα είναι πολύ λιγότερο συνεργάσιμη με τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον μιας μουσουλμανικής χώρας, δηλαδή του Ιράν, απ΄ ό,τι η Αίγυπτος του Χόσνι Μουμπάρακ. Ενα λιγότερο εξαρτημένο από την Ουάσιγκτον Μπαχρέιν ή Κουβέιτ- δύο κρατίδια στον Κόλπο ακριβώς απέναντι από το Ιράν- με ευρύτερη τη λαϊκή συμμετοχή στη διακυβέρνησή τους δεν θα είναι τόσο πρόθυμα όσο ήταν μέχρι πρόσφατα να επιτρέψουν στο Ισραήλ να διέρχονται ελεύθερα τα αεροσκάφη του πάνω από τον εναέριο χώρο τους στις «αναγνωριστικές» (επί του παρόντος...) πτήσεις τους προς Συρία και Ιράν.

Το επισήμανε από τον περασμένο Ιανουάριο η εφημερίδα «Χααρέτζ» του Ισραήλ. Εκείνο που απέφυγε να αναφέρει η έγκυρη εφημερίδα ήταν ότι ο δημοκρατικός άνεμος που φυσά στην ευρύτερη περιοχή μειώνει ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες στρατιωτικής επέμβασης στο πυρηνικό σύστημα του Ιράν. Παρενθετικά ας σημειωθεί εδώ ότι αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον ανησυχεί πολύ περισσότερο για το πυρηνικό πρόγραμμα του Πακιστάν σχεδόν διπλασιάστηκε ο αριθμός των πυρηνικών βομβών του στους τελευταίους δέκα μήνες, βεβαιώνουν αρμόδιες αμερικανικές πηγές - παρά για τις βόμβες που κάποτε θα διαθέτουν ενδεχομένως οι αγιατολάχ.

Το φονταμενταλιστικό Ιράν είναι ίσως ο πλέον κερδισμένος από τη ριζική αλλαγή ισορροπιών και πολιτικού σκηνικού στον αραβόφωνο κόσμο που ξεκινά από το ατλαντικό Μαρόκο και φτάνει ως τον Περσικό Κόλπο. Το Βrookings Ιnstitution είχε διαπιστώσει πριν από καιρό ότι στην Αίγυπτο (του Μουμπάρακ) και στη Σαουδική Αραβία ένα ποσοστό ως και 65% του πληθυσμού- στη δεύτερη ως 55%- βλέπει με συμπάθεια το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ως εκ τούτου, προσδοκώντας ότι αυτό καταλήγει στην παραγωγή ατομικής βόμβας, αν η Δύση ή το Ισραήλ πετύχαιναν την αναστολή του, θα θίγονταν τα αδελφικά τους αισθήματα.

Η Συρία και κατά δεύτερο λόγο ο Λίβανος, δύο χώρες που δέχονται πολιτική και υλική βοήθεια από το Ιράν, απέκτησαν ξαφνικά λόγο και προβάλλουν αιτήματα. Η Δαμασκός «προειδοποιεί» το Ισραήλ να σταματήσει την «πολιτική των εκβιασμών και προκλήσεων» (sic) και υπενθυμίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος στο ζήτημα της ασφάλειας της περιοχής χωρίς τη γνώμη της Συρίας. Η μόνιμα διασπασμένη Βηρυτός εκφράζει «ζωηρή ανησυχία», με τη μία πλευρά να διαπιστώνει ότι η κατάρρευση της «παλιάς τάξης» στην Αίγυπτο «έδωσε ρόλους» στο Ιράν, ενώ η άλλη πλευρά σαρκάζει την απομόνωση στην οποία περιήλθε το Ισραήλ, «ακριβώς την ώρα που το κήρυγμα της Τεχεράνης απλώνεται δυναμικά» στην περιοχή.

Η ως τώρα στάση της Τεχεράνης απέναντι στο ανατρεπτικό ρεύμα στη μεσογειακή Αφρική είναι ενδεικτική. Ηταν η πρώτη που χαιρέτισε- και εγκαρδίωσε- τους «επαναστάτες της πλατείας Ταχρίρ» και μολονότι ήταν αρχικά μάλλον διστακτική στις φοιτητικές εκδηλώσεις της Τύνιδας- συνέπεσαν με ανάλογες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις στην Τεχεράνη- αργότερα χαρακτήρισε την ανατροπή του Μπεν Αλι ως «λύτρωση». Την περασμένη Κυριακή ο Αλί Χαμενεΐ, θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, προέβλεψε την αποκατάσταση των «αδελφικών σχέσεων» της χώρας και του ιερατείου του με τις κυβερνήσεις και τις μουσουλμανικές σχολές των «απελευθερωμένων» χωρών. Είναι ακριβώς αυτή η στάση που δείχνει η πολιτική και η θρησκευτική ηγεσία του Ιράν η οποία οδήγησε τον ισραηλινό υπουργό Αμυνας Εχούντ Μπαράκ να αναγνωρίσει την περασμένη Κυριακή ότι το Ισραήλ δέχεται «μεγάλη πίεση», γεγονός που το αναγκάζει να βρίσκεται σε υψηλό βαθμό ετοιμότητας και να επανεξετάζει συνεχώς τη στάση του στη διαμορφούμενη νέα κατάσταση στην περιοχή.

Κάνοντας και επίδειξη ισχύος, με την αποστολή για πρώτη φορά δύο πολεμικών σκαφών του στα συριακά παράλια της Μεσογείου, την οποία η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ ονόμασαν «θρασεία πρόκληση»αλλά η «Αλ Αχράμ» του Καΐρου- χωρίς λογοκρισία πλέον- χαρακτήρισε «κίνηση για νέες ισορροπίες ασφάλειας στη Μεσόγειο», το Ιράν δείχνει να ενδιαφέρεται την ανάληψη ενός σοβαρού ρόλου στη διαμόρφωση της νέας εικόνας της περιοχής. Η πολιτική απομόνωση στην οποία το είχαν καταδικάσει οι κυβερνήσεις του Καΐρου, της Ριάντ, του Ραμπάτ και της Τύνιδας, υπακούοντας «συστάσεις», υποχωρεί και δεν είναι ευσεβής πόθος της εφημερίδας «Le Μatin» της Βηρυτού η πρόβλεψη ότι καθώς περιορίζεται η αμερικανοϊσραηλινή «μονοκρατορία» στην Ανατολική Μεσόγειο θα αποκτά «κύρος και λόγο»το Ιράν. (Η εφημερίδα εκφράζει συνήθως απόψεις της Χεζμπολάχ.)

Κάτι τέτοιο βλέπει και η γαλλική «Le Figaro», αλλά από άλλη σκοπιά και με άλλο στόχο.«Θα είναι μεγάλη ανατροπή ισορροπιών σε επίπεδο ασφαλείας»έγραψε την περασμένη Τρίτη σχολιάζοντας τη διέλευση από το Σουέζ των δύο ιρανικών σκαφών, αν η νέα πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται στη μεσογειακή Αφρική βρεθεί«υπό την πίεση ενός φονταμενταλιστικού Ιράν».Η εφημερίδα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι προς αυτή την κατεύθυνση εξελίσσεται η κατάσταση, αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση Σαρκοζί«έχει την αίσθηση αυτής της εξέλιξης»και «ενεργεί αναλόγως».

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=386616&h1=true