www.cohen.gr - Προσωπική ιστοσελίδα Jean Cohen
  • Αρχική Σελίδα
  • Άρθρα
    • Άρθρα του Ζαν Κοέν
    • Videos του Ζαν Κοέν
    • Μέση Ανατολή
    • Σχέσεις Ελλάς-Κύπρου-Ισραήλ
    • Εβραϊσμος
    • Κοινωνικά - Πολιτικά
    • Σατιρικόν
    • Το Βήμα των Αναγνωστών
    • Στοιχεία-Aριθμοί για το Ισραήλ
    • Βίντεο από όλο τον κόσμο
    • Εβραϊκό Χρονολόγιο του Τζάκου Αλγκάβα
  • Συνδέσεις
  • Βιογραφικό
  • Βιβλία
  • Επικοινωνία
  1. Home
  2. Άρθρα

Σχόλια τύπου-ιστολογίων-blogs

Ισραήλ Πως τα κατάφεραν σε 75 χρόνια εκεί που εμείς αποτυγχάνουμε τα τελευταία 200 χρόνια

Κουρδιστόπορτοκάλι.com Τετάρτη 26.4.2023
Kείμενο-Eικόνες Βασίλης Μπόνιος

Η Ιστορία του δεν θα μπορούσε να είναι πιο διδακτική για τον ελληνικό λαό και τους ηγέτες του

Καθώς το Ισραήλ γιορτάζει (σήμερα 26 Απριλίου 2023) την 75η Επέτειο της Ανεξαρτησίας του η Ιστορία του δεν θα μπορούσε να είναι πιο διδακτική για τον ελληνικό λαό σήμερα ο οποίος εξαιτίας της μαλθακότητός του, της διαβρωμένης πολιτικής ηγεσίας του, των ατιμασμένων και αναξιόπιστων ΜΜΕ που εμπορεύονται ένα νέφος υποκολτούρας και θανάσιμης προπαγάνδας, παραδομένος στα συναισθήματα, την ανωριμότητα και την απουσία λογικής είναι έτοιμος για ένα ακόμη οδυνηρό άλμα στο κενό.

Ενα άλμα που μοιάζει χωρίς επιστροφή καθώς εκεί έξω δεν υπάρχει ούτε μία χαραμάδα ελπίδας για την ώρα. Ίσως αυτό το 20% των αναποφάσιστων ψηφοφόρων που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις να είναι η τελευταία μας ελπίδα.

Ίσως από εδώ αναπηδήσει ένας Έλληνας Theodor Herzl ή ένας David Ben-Gurion.

Στις 26 Απριλίου, όλοι όσοι κάνουν πρόποση για την 75η επέτειο του Ισραήλ – σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο – θα χορέψουν στην ιστορία.

Η αρχαία ιστορία αγάπης μεταξύ του εβραϊκού λαού και της πατρίδας τους, της Γης του Ισραήλ, πηγαίνει πίσω 3.500 χρόνια στη Βίβλο. Η ρομαντική ιστορία του Σιωνισμού φτάνει ενάμιση αιώνα πίσω. Και η ιστορία του Κράτους του Ισραήλ καταγράφει μια από τις λίγες λειτουργικές μετα-αποικιακές δημοκρατίες που εμφανίστηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παρόλο που η ιστορία δεν ήταν πάντα ευγενική με τον εβραϊκό λαό, η συνεχιζόμενη περιπέτεια του Ισραήλ είναι εντελώς θαυματουργή. Κάπως έτσι ξεκινάει το αφιέρωμά της Νational Post.

Η επίκληση της Βίβλου για να εξηγήσει μια μικρή δημοκρατία υψηλής τεχνολογίας που έχει δημιουργήσει 92 από τις νεοφυείς επιχειρήσεις μονόκερου, αξίας σχεδόν 1.200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μπορεί να φαίνεται περίεργο – αλλά αυτή είναι η εβραϊκή ιστορία. Πέρα από την αποκάλυψη των βαθιών ριζών των Εβραίων στη Γη της Επαγγελίας, η Βίβλος εξηγεί τη μοναδική φύση της εβραϊκής ταυτότητας.

Ο Ιουδαϊσμός είναι θρησκεία, αλλά και οι Εβραίοι είναι λαός. Αυτή η μοναδική διαπλοκή μπορεί να δημιουργήσει μη θρησκευόμενους Εβραίους και ένα εβραϊκό κράτος που είναι δημοκρατία, όχι θεοκρατία.

Οι Εβραίοι έζησαν για αιώνες χωρίς να ανησυχούν ότι δεν ταιριάζουν βολικά σε δυτικές κατηγορίες. Ήταν Εβραίοι, συνδύαζαν τις εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές και εθνοτικές τους ταυτότητες – προσεύχονταν προς τη Σιών, την Ιερουσαλήμ, την παντοτινή πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού, όπου κι αν ζούσαν.

Κατά τραγικό τρόπο, στους αιώνες που ακολούθησαν την καταστροφή του Δεύτερου Ναού από τους Ρωμαίους το 70 C.E* οι Εβραίοι ανησυχούσαν για πολύ περισσότερα από την επισήμανση. Η συντριπτική πλειοψηφία που ζούσε υπό χριστιανικές μοναρχίες στην Ευρώπη, η διευρυνόμενη μειονότητα που ζούσε υπό μουσουλμανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και η μικρότερη μειονότητα που ζει ακόμα στη γη που οι Ρωμαίοι μετονομάστηκαν σε «Παλαιστίνη», ήταν συχνά απασχολημένοι με την καταπολέμηση της δίωξης και της φτώχειας, ενώ οικοδόμηση ενός ισχυρού θρησκευτικού και ηθικού πολιτισμού.

Ξεκινώντας από το 1700, ο νεωτερισμός κυνήγησε τους Εβραίους της Ευρώπης. Το διανοητικό κίνημα που βασίζεται στη λογική (ο Διαφωτισμός) και τα κινήματα πολιτικής χειραφέτησης που βασίζονται στην ελευθερία απελευθέρωσαν ορισμένους Εβραίους από το γκέτο. Οι λίγοι Εβραίοι που αφομοίωσαν επιθυμούσαν την ισότητα, την αποδοχή και την αξιοπρέπεια, όχι μόνο την ευημερία.

Αλίμονο, ένα ανανεωμένο εβραϊκό μίσος διέλυσε τις ελπίδες τους. Ενθαρρυμένοι από τον νέο, επιστημονικά άκουσμα όρο «αντισημιτισμός», οι Εβραίοι-μισητές απέδειξαν ότι αυτό το αρχαίο μίσος ήταν επίσης το πιο πλαστικό από τα μίσος — ρυθμιζόμενο, τεχνητό και συχνά τοξικό. Μέχρι τα τέλη του 1800, οι «Εβραίοι» δέχονταν κομμουνιστές και καπιταλιστές, ως πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί, επειδή ταιριάζονταν πολύ καλά και ξεχώριζαν πολύ.

Ο σιωνισμός ήταν μια από τις πολλές εβραϊκές απαντήσεις σε αυτά τα σοκ. Ενώ ο Αβραάμ και η Σάρα δημιούργησαν τη Σιωνιστική ιδέα ότι οι Εβραίοι είναι ένας λαός με δεσμούς με μια συγκεκριμένη πατρίδα, ο Theodor Herzl ίδρυσε το επίσημο σιωνιστικό κίνημα.

Ένας αφομοιωμένος Βιεννέζος δημοσιογράφος γεννημένος το 1860, με διαπεραστικά μάτια και εντυπωσιακή μαύρη γενειάδα, ο Herzl ενσάρκωσε την πίστη των Εβραίων στον εκσυγχρονισμό. Το 1895, ο Herzl ισχυρίστηκε ότι είχε τα Σιωνιστικά Θεοφάνειά του. Εκείνη την εποχή, ο Alfred Dreyfus, ένας Εβραίος-Γάλλος αξιωματικός του πυροβολικού, δικαζόταν για προδοσία — ψευδώς. Αντί να του επιτεθούν μεμονωμένα ως προδότη, τα πλήθη του Παρισιού φώναξαν: «Θάνατος στους Εβραίους». Ο Herzl συνειδητοποίησε ότι χωρίς ένα εβραϊκό κράτος, οι Εβραίοι δεν θα γίνονταν ποτέ σεβαστοί.

Στην πραγματικότητα, αυτό το Judenfrage – το εβραϊκό ζήτημα – στοίχειωνε τον Herzl από το πανεπιστήμιο. Η υπόθεση Dreyfus επέτρεψε στον εσωτερικό του θεατρικό συγγραφέα να σχεδιάσει το σιωνιστικό ταξίδι του εβραϊκού λαού σε τρεις πράξεις: Προσπαθήσαμε να ταιριάξουμε. Mας απέρριψαν. Γίναμε Εβραίοι εθνικιστές, επιδιώκοντας να ξαναχτίσουμε την ιστορική μας πατρίδα στην Παλαιστίνη.[we tried to fit in; they rejected us; we became Jewish nationalists, seeking to rebuild our historic homeland in Palestine.]

Το 1897, ο Theodor Herzl συγκάλεσε το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο. Αυτό ξεκίνησε το επίσημο σιωνιστικό κίνημα, μετά από χιλιετίες λαχτάρας, αιώνες προσευχών και δεκαετίες άλλων προσπαθειών. Μετά από πάρα πολλά παραλυτικά άλματα πίστης, οι Εβραίοι τελικά έκαναν ένα άλμα ελπίδας.

Αυτό ήταν το μεγάλο δώρο του Herzl στους ανθρώπους του. Η ελπίδα ενέπνευσε τους καταπιεσμένους Εβραίους να πιστέψουν ότι το αύριο θα ήταν καλύτερο – ενώ τους προκάλεσε να σηκώσουν τα μανίκια για να το πραγματοποιήσουν. Και το όνειρο έκανε τον Σιωνισμό ισχυρότερο από τον αντισημιτισμό. Ο Σιωνισμός προσπάθησε να ξαναχτίσει την εβραϊκή ψυχή. Κατάλληλα, ο εβραϊκός εθνικός ύμνος έγινε “Hatikvah” – “The Hope”.

Πέρα από την παροχή ενός σεναρίου που δείχνει τη λύτρωση — επιστρέψτε στο σπίτι! — Ο Herzl ξεκίνησε έντονες διπλωματικές πρωτοβουλίες. Όταν πέθανε στα 44 του το 1904, μετά από μόλις 11 ενεργά χρόνια ως Σιωνιστής, οι Οθωμανοί Τούρκοι εξακολουθούσαν να ελέγχουν την Παλαιστίνη.

 

Ο Theodor Herzl

Μέχρι το 1917, η σιωνιστική διπλωματία είχε τη μεγάλη της ανακάλυψη. Ένας κορυφαίος Σιωνιστής, ο Chaim Weizmann, βοήθησε στην ανάπτυξη συνθετικής ακετόνης, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση βρετανικών οβίδων. Αυτό τον τοποθέτησε να εξηγεί τον Σιωνισμό στους Βρετανούς ηγέτες.

Όταν ένας αριστοκράτης αναρωτήθηκε γιατί οι Εβραίοι επέμεναν στην Παλαιστίνη «όταν υπάρχουν τόσες πολλές υπανάπτυκτες χώρες που θα μπορούσες να εγκατασταθείς πιο άνετα», ο Weizmann απάντησε: «Είναι σαν να ρωτάω γιατί οδήγησες 20 μίλια για να επισκεφτείς τη μητέρα σου την περασμένη Κυριακή, όταν υπάρχουν τόσο πολλές ηλικιωμένες κυρίες που ζουν στο δρόμο σας».

Ο Weizmann κατάλαβε ότι το σπίτι σου προσφέρει ταυτότητα, όχι απλώς καταφύγιο.

Ευγνώμων για την υποστήριξη των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία αναγνώρισε το δικαίωμα των Εβραίων σε μια πατρίδα, στην Παλαιστίνη. Η Διακήρυξη του Μπάλφουρ-Balfour Declaration ήταν η πιο δραματική επιβεβαίωση της νομιμότητας του εβραϊκού εθνικού κινήματος. Η Διάσκεψη του Σαν Ρέμο-San Remo Conference του 1920 επισημοποίησε την εντολή της Βρετανίας στην Παλαιστίνη. Ο Βρετανός πρωθυπουργός David Lloyd George είπε στον Weizmann: «Τώρα έχεις ξεκινήσει, όλα εξαρτώνται από σένα»

Καθώς οι Βρετανοί κυβερνούσαν μια κουτσορεμένη Παλαιστίνη, έχοντας κυψελώσει στην Υπεριορδανία, οι Εβραίοι γύρισαν στα σπίτια τους. Αυτή η μετανάστευση αναστάτωσε ορισμένους ντόπιους Άραβες – ακόμη και όταν οι περιπλανώμενοι Άραβες εγκαταστάθηκαν εκεί, επίσης, καθώς τους έλκυε η βρετανική τάξη και ευημερία. Ωστόσο, μια σειρά συγκρούσεων όξυνε την παλαιστινιακή αραβική ταυτότητα ενάντια στους «Παλαιστίνιους Εβραίους».

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ορισμένοι Βρετανοί αξιωματούχοι θεώρησαν την περιοχή ακυβέρνητη. Οι συζητήσεις για διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε εβραϊκές και αραβικές οντότητες αυξήθηκαν. Δυστυχώς, το ίδιο έκαναν και οι βρετανικές προσπάθειες να κατευνάσουν τους απορριπτικούς Άραβες επιβάλλοντας σκληρές ποσοστώσεις μετανάστευσης — ακριβώς όπως εμφανίστηκε ο Αδόλφος Χίτλερ.

Η ναζιστική δολοφονία έξι εκατομμυρίων Εβραίων επιβεβαίωσε αυτό που ο Theodor Herzl και άλλοι Σιωνιστές είχαν πει δεκαετίες νωρίτερα: οι Εβραίοι ήταν ένας λαός και χρειάζονταν ένα κράτος στην πατρίδα τους.

 

O David Ben-Gurion

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία ιδρύθηκαν για να εξασφαλίσουν μια μεταπολεμική ειρήνη, συμφώνησαν. Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο η Σοβιετική Ένωση όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενέκριναν το ψήφισμα 181, το οποίο αναγνώριζε το δικαίωμα των Εβραίων σε μια πατρίδα στην Παλαιστίνη, αλλά χώριζε τη γη σε ένα εβραϊκό κράτος και μια απροσδιόριστη αραβική οντότητα.

Οι περισσότεροι Εβραίοι αποδέχθηκαν αυτόν τον επώδυνο συμβιβασμό. Ο προσωρινός ηγέτης των Εβραίων της Παλαιστίνης, David Ben-Gurion δέχτηκε το «μισό καρβέλι» ως καλύτερο από κανένα, ειδικά σε έναν λαό που ταλαιπωρείται από τόση απώλεια. Υποκινούμενοι από τον μεγάλο μουφτή της Ιερουσαλήμ, Haj Amin al-Husseini, οι Άραβες εξτρεμιστές απέρριψαν κάθε συμβιβασμό — και στόχευσαν Άραβες μετριοπαθείς. Αυτή η απόρριψη, υποστηρίζει ο ιστορικός Efraim Karsh, ήταν η αληθινή «προδοσία» των Παλαιστινίων.

Ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε, καθώς οι Βρετανοί ετοιμάζονταν να φύγουν τον Μάιο του 1948. Πίσω τον Νοέμβριο, καθώς οι περισσότεροι Εβραίοι χάρηκαν, ο Ben-Gurion ανησύχησε. Ήξερε ότι πολλοί από τους νέους που χόρευαν από χαρά δεν θα επιζούσαν από τον επερχόμενο πόλεμο. Και ήξερε πόσα έπρεπε να γίνουν.

Η λίστα με τις υποχρεώσεις του περιελάμβανε μια κυβέρνηση, ένα σύνταγμα, έναν ύμνο, ένα όνομα, ένα κεφάλαιο, ένα νόμισμα, έναν προϋπολογισμό, αεροδρόμια, μια αστυνομία, έναν στρατό. Μετά από δεκαετίες κατασκευής υποδομών, πληθυσμιακής αύξησης και ιδεολογικής ανάπτυξης, το σιωνιστικό κίνημα ήταν έτοιμο.

Μέχρι τον Μάιο, με πάνω από 1.000 Εβραίους νεκρούς και το χάος να εξαπλώνεται, πολλοί συμβούλευσαν τους Σιωνιστές να καθυστερήσουν την κήρυξη της ανεξαρτησίας. Ο υπουργός Άμυνας της Αμερικής, στρατηγός George Marshall, προέτρεψε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Harry Truman να μην αποξενώσει τον αραβικό κόσμο αναγνωρίζοντας ένα σαφώς καταδικασμένο εβραϊκό κράτος.

Ο σιωνιστικός μύθος λέει για έναν αναλυτή που προειδοποιεί τον Ben Gurion ότι οι Εβραίοι δεν είχαν όπλα, σφαίρες, λάδι. Ο Ben Gurion απάντησε: «Αλλά έχουμε ελπίδα». Ο Ben Gurion αγαπούσε να αψηφά τους αρνητές. Όταν μια επιτροπή ειδικών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πόλη της ερήμου Beersheba δεν θα ξεπερνούσε ποτέ τους 28.000 κατοίκους της, εκείνος απάντησε: «Διορίστε μια νέα επιτροπή». Σήμερα, πάνω από 650.000 άνθρωποι ζουν στην ακμάζουσα μητροπολιτική περιοχή.

Το προσωρινό συμβούλιο συζήτησε εάν έπρεπε να ανακηρυχθεί κράτος. Όταν ο Chaim Weizmann άκουσε ότι μετά από 12 ώρες, ο Ben-Gurion κέρδισε και το κράτος θα ανακηρύχθηκε, ο Weizmann είπε απότομα: «Τι περιμένουν, οι ηλίθιοι». Δύο χιλιάδες χρόνια αναμονής ήταν αρκετά.

Στις 4 μ.μ. στις 14 Μαΐου 1948, λίγο πριν από το εβραϊκό Σάββατο, ο David Ben Gurion διάβασε την Ισραηλινή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στο Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ — σήμερα γνωστό ως Αίθουσα Ανεξαρτησίας. Ο Ben Gurion επιβεβαίωσε τις βιβλικές ρίζες των Εβραίων – και το επιτακτικό, νόμιμο δικαίωμά τους να ιδρύσουν ένα κράτος στην πατρίδα τους. Ξεκινώντας αυτήν την εβραϊκή δημοκρατία, ο Ben Gurion πρόσφερε «ισότητα» σε όλους τους «κατοίκους» του κράτους, παρά τον επικείμενο πόλεμο.

(VIDEO του Κουρδιστού Πορτοκαλιού από τις προετοιμασίες των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων τα τελευταία 24ωρα για τον εορτασμό της 75ης Επετείου της Ανεξαρτησίας του) https://twitter.com/i/status/1649323990572212225

Επτά αραβικοί στρατοί επιτέθηκαν. Ξεκινώντας με πληθυσμό μόνο 600.000, το Ισραήλ θα έχανε 6.000 ανθρώπους. Με την εκεχειρία του 1949, το Ισραήλ είχε εξασφαλίσει πιο αμυντικά σύνορα, ενώ 700.000 Άραβες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους — κάποιοι οικειοθελώς, περιμένοντας τη νίκη, άλλοι φοβισμένοι.

Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ ίδρυσε αυτό το παλιό-νέο κράτος. Παρά τους περισπασμούς του πολέμου, ο Ben Gurion πήρε μια άλλη μοιραία απόφαση: παρακάμπτοντας και πάλι τους οικονομικούς του συμβούλους, καλωσόρισε κάθε Εβραίο που ήθελε να μεταναστεύσει.

Η αραβική εχθρότητα σε όλα τα μουσουλμανικά εδάφη και τη Βόρεια Αφρική προκάλεσε σύντομα μια έξοδο 850.000 Εβραίων από τις αραβικές χώρες. Αυτοί οι Εβραίοι πρόσφυγες έγιναν Ισραηλινοί πολίτες κατά την άφιξή τους – σταθεροποιώντας το κράτος που οι Άραβες είχαν προσπαθήσει να καταστρέψουν.

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα εποχής, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ζωή στο Ισραήλ ήταν συχνά αγχωτική. Από το 1948, το Ισραήλ χρειάστηκε να ξεπεράσει πολλές προκλήσεις.

Ενώ η πλήρης ειρήνη παραμένει άπιαστη, από τότε που το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο του Yom Kippur το 1973, κανένας αραβικός στρατός δεν έχει επιτεθεί στο Ισραήλ. Η άλλοτε μονολιθική σύγκρουση Ισραήλ-Αραβών είναι τώρα μια σειρά από συγκρούσεις, που οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις συνθήκες ειρήνης που υπογράφηκαν με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο.

Στην πορεία, το Ισραήλ έλυσε τη λειψυδρία του, εξελίχθηκε από μια φτωχή, πρωτόγονη οικονομία σε ένα μεγαθήριο υψηλής τεχνολογίας και έβαλε τέλος στη συχνά χυδαία και φαλλοκρατική κουλτούρα του. Αν και ο φανατισμός δεν εξαφανίζεται ποτέ πλήρως, η αρχική εχθρότητα ενάντια στους Εβραίους από τα αραβικά εδάφη, τους «Mizrachim», έχει υποχωρήσει και οι Αραβο-Ισραηλινοί, που ήταν υπό στρατιωτική κυριαρχία μέχρι το 1966, έχουν πλέον δημιουργήσει μια ακμάζουσα μεσαία τάξη με πλήρη νόμιμα δικαιώματα.

Τελικά, η αστάθεια που είχαν οι Ισραηλινοί πριν από τον πόλεμο του 1967 και αστειεύονταν ότι το τελευταίο άτομο που θα φύγει από τη χώρα θα έπρεπε να «σβήσει τα φώτα» στο αεροδρόμιο, δεν υπάρχει πια.

Υπάρχουν όμως τα επτά θαυματουργά επιτεύγματα του Ισραήλ.

Πρώτον, μετά από χιλιετίες αστέγων, οι Εβραίοι αποκατέστησαν την κυριαρχία στην πατρίδα τους.

Δεύτερον, το Ισραήλ έχει ενσωματώσει τρία εκατομμύρια μετανάστες από το 1948, κυρίως πρόσφυγες που διέφυγαν από τις διώξεις στη μεταναζιστική Ευρώπη, τα αραβικά εδάφη, την Αιθιοπία και την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Τρίτον, οι Εβραίοι επέστρεψαν στην ιστορία, ως πλήρεις συμμετέχοντες, μερικές φορές αντιμέτωποι με περίπλοκα διλήμματα, αλλά όχι πια θύματα.

Τέταρτον, η δυτικού τύπου καπιταλιστική δημοκρατία του Ισραήλ διατηρεί ένα έντονο εβραϊκό άρωμα, που εκφράζεται στις γιορτές, τις παραδόσεις και την εβραϊκή εθνική κουλτούρα, ενώ εγγυάται σε όλους τους πολίτες ίσα δικαιώματα.

Πέμπτον, το όραμα του Herzl για την «Altneuland», την παλιά-νέα γη, εξισορροπεί τις παραδοσιακές αξίες με την κουλτούρα που διαμορφώνει τις τάσεις.

Έκτον, η κάποτε αδρανής εβραϊκή γλώσσα έχει ξαναζωντανέψει.

Και Έβδομο, παρ’ όλες τις προκλήσεις του, το Ισραήλ έφερε επανάσταση στην εικόνα -και την αυτοεικόνα- των Εβραίων παγκοσμίως.

Το Ισραήλ παραμένει ένα έργο-information. Είναι μια από τις λίγες δημοκρατίες στον κόσμο, που εγγυάται τακτικές ψήφους και μόνιμα δικαιώματα σε κάθε πολίτη. Και για τους περισσότερους Εβραίους, το Ισραήλ παραμένει αγαπημένος προορισμός, σημείο υπερηφάνειας και η μεγαλύτερη συλλογική τους προσπάθεια στον κόσμο σήμερα.

Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται σήμερα Πέμπτη με τις εντυπωσιακές πτήσεις των Ισραηλινών μαχητικών πάνω από την παραλία του Tel Aviv. Το βράδι της Τετάρτης στο Tel Aviv, η Dizengoff Square, το 1 της Rothschild Boulevard και η Nachalat Binyamin βρέθηκαν στο επίκεντρο του εορτασμού.

O Iσραηλινός πρωθυπουργός Naftali Bennett έδωσε τον τόνο στην ομιλία του στην κρατική τελετή για τον εορτασμό της 74ης Ημέρας Ανεξαρτησίας>

-Το κράτος του Ισραήλ είναι ισχυρότερο από ποτέ. 74 χρόνια πολιτείας μας δίδαξαν ότι όταν ο λαός του Ισραήλ είναι ενωμένος, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει»

«Αγαπητοί πολίτες του Ισραήλ, η Ημέρα της Ανεξαρτησίας είναι μια ημέρα μεγάλης υπερηφάνειας για όλους μας», είπε ο Bennett. «Εθνική υπερηφάνεια για όσα περάσαμε μαζί και για όσα πετύχαμε εδώ μαζί».

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός επεσήμανε τη σημασία της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης του Ισραήλ και τις ευκαιρίες που παρέχονται στην περιφέρεια, λέγοντας «δόξα τω Θεώ, το Ισραήλ μπορεί να προσφέρει τα προς το ζην για όποιον ψάχνει».

Όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας, ο Bennett τόνισε ότι «παρόλο που οι εχθροί μας δεν ησυχάζουν ούτε στιγμή από την προσπάθεια να μας βλάψουν, το κράτος του Ισραήλ είναι πιο ισχυρό από ποτέ».

«Το IDF, το Shin Bet και η Mossad ενισχύονται με πρωτοφανή ρυθμό: με λέιζερ, πυραύλους, κυβερνοχώρο και πάνω απ’ όλα – επενδύοντας στους τολμηρούς και καλούς στρατιώτες μας»

Ως αυτός που φέρει την τελική ευθύνη για την ασφάλεια του Ισραήλ, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα: το Ισραήλ θα ξεπεράσει κάθε απειλή από έξω, κοντά ή μακριά. Έχουμε χτίσει εδώ ένα πολύ χοντρό σιδερένιο τείχος μπροστά στους εχθρούς μας”

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επανέλαβε το μήνυμα που δήλωσε την προηγούμενη Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Τρομοκρατίας, τονίζοντας ότι ο σεχταρισμός κατέστρεψε το εβραϊκό κράτος στη Δεύτερη Περίοδο του Ναού και ότι «ένα κυρίαρχο και ενωμένο εβραϊκό κράτος δεν επιβίωσε ποτέ εδώ για περισσότερα από 80 χρόνια».

«Τώρα βρισκόμαστε στην όγδοη δεκαετία του κράτους του Ισραήλ», είπε ο Bennett. “Tη δεκαετία που δεν καταφέραμε ποτέ να την περάσουμε. Αυτή τη φορά έχουμε άλλη μια ευκαιρία, μια τρίτη ευκαιρία για τον εβραϊκό λαό. Αυτή τη φορά πρέπει, απλά πρέπει να πετύχουμε.”

“Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μίσος να μας αιχμαλωτίσει, να μας ελέγξει. Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με καλό μάτι, να πιστεύουμε ότι και ο άλλος θέλει το καλό για το κράτος, ακόμα κι αν η γνώμη του είναι εντελώς διαφορετική. Πρέπει όλοι πάντα να βάζουμε το καλό του κράτους πάνω από τον κλάδο μας, πάνω από το συμφέρον μας», είπε ο ισραηλινός πρωθυπουργός.

Ως αυτός που φέρει την τελική ευθύνη για την ασφάλεια του Ισραήλ, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα: το Ισραήλ θα ξεπεράσει κάθε απειλή από έξω, κοντά ή μακριά. Έχουμε χτίσει εδώ ένα πολύ χοντρό σιδερένιο τείχος μπροστά στους εχθρούς μας”.

Ο Bennett επανέλαβε το μήνυμα που δήλωσε την Ημέρα Μνήμης, τονίζοντας ότι ο σεχταρισμός κατέστρεψε το εβραϊκό κράτος στη Δεύτερη Περίοδο του Ναού και ότι «ένα κυρίαρχο και ενωμένο εβραϊκό κράτος δεν επιβίωσε ποτέ εδώ για περισσότερα από 80 χρόνια».

«Εδώ βρισκόμαστε στην όγδοη δεκαετία του κράτους του Ισραήλ», είπε ο Bennett. “Η δεκαετία που δεν καταφέραμε ποτέ να την περάσουμε. Αυτή τη φορά έχουμε άλλη μια ευκαιρία, μια τρίτη ευκαιρία για τον εβραϊκό λαό. Αυτή τη φορά πρέπει, απλά πρέπει να πετύχουμε.”

“Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μίσος να μας αιχμαλωτίσει, να μας ελέγξει. Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με καλό μάτι, να πιστεύουμε ότι και ο άλλος θέλει το καλό για το κράτος, ακόμα κι αν η γνώμη του είναι εντελώς διαφορετική. Πρέπει όλοι πάντα να βάζουμε το καλό του κράτους πάνω από τον κλάδο μας, πάνω από το συμφέρον μας», είπε ο πρωθυπουργός.֍

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι σας μεταφέρει εικόνες και video από τη χθεσινή νύχτα. https://kourdistoportocali.com/news-desk/israil-gt-pos-ta-kataferan-se-75-chronia-ekei-poy-emeis-apotygchanoyme-ta-teleytaia-200-chronia/

 

     

   

Λεπτομέρειες
Συντάκτης: Jean Cohen
Δημοσιεύθηκε : 29 Απριλίου 2023

Πονοκέφαλος για τον Νετανιάχου οι δεσμοί με την Τουρκία

IN.gr Παρασκευή 4.10.2022

Οι δεσμοί του Ισραήλ με την Άγκυρα είναι συνδεδεμένοι με τα ευρύτερα προβλήματα στην περιοχή. Τώρα ο Νετανιάχου πρέπει αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

O Μπενιαμίν Νετανιάχου επέστρεψε στην ισραηλινή πρωθυπουργία, ενδεχομένως με έναν ακόμη ισχυρότερο και δυνητικά πιο σταθερό συνασπισμό από ό,τι στο παρελθόν, και έρχεται αντιμέτωπος με πολλά θέματα εξωτερικής πολιτικής με τα οποία έχει ασχοληθεί και παλαιότερα.

Πολλά από αυτά είναι συγκεκριμένα και σταθερά, όπως οι στενοί δεσμοί Ισραήλ-Ινδίας, η διαχείριση της συμμαχίας με τις ΗΠΑ, η συνεργασία με την ΕΕ, οι Συμφωνίες του Αβραάμ, η Ελλάδα και η Κύπρος.

Δύο χώρες όμως συνιστούν για τον -παλιό και- νέο Ισραηλινό πρωθυπουργό ένα κουβάρι προβλημάτων: η Τουρκία και ο Λίβανος.

Ανανέωση παλιών δεσμών

Το Ισραήλ και η Τουρκία ανανέωσαν τους διπλωματικούς δεσμούς στη διάρκεια της θητείας της απερχόμενης κυβέρνησης και τον τελευταίο χρόνο πραγματοποιήθηκαν πολλές επισκέψεις υψηλού επιπέδου. Πρόκειται για έναν άνευ προηγουμένου αριθμό συναντήσεων για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ο πρόεδρος του Ισραήλ Ιτσχάκ Χέρτζογκ μετέβη στην Τουρκία, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών πήγε στο Ισραήλ, στη συνέχεια ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ ταξίδεψε στην Τουρκία. Είχαν παραπάνω από μία δεκαετία να πραγματοποιηθούν τόσες πολλές συναντήσεις.

Η Άγκυρα ήταν μία από τις πιο εχθρικές χώρες απέναντι στο Ισραήλ τα τελευταία 10 χρόνια.  Το κυβερνών AKP στην Τουρκία συνέκρινε το Ισραήλ με τη ναζιστική Γερμανία πολλές φορές το 2018 και το 2019. Η Άγκυρα φιλοξένησε ηγέτες της Χαμάς και δημοσιεύματα σε ξένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως η Χαμάς σχεδίαζε επιθέσεις από την Τουρκία, λέει η Jerusalem Post. Επιπλέον, ο μικρός στόλος Mavi Marmara με προορισμό τη Γάζα οργανώθηκε από ακροδεξιούς εξτρεμιστές στην Τουρκία, λέει η εφημερίδα. Όταν ανακοινώθηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, η Άγκυρα προσπάθησε να τις σαμποτάρει απειλώντας να διακόψει τις σχέσεις της με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Τουρκία προσπάθησε επίσης να παρέμβει στις σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.

Ωστόσο, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η Άγκυρα αισθάνθηκε ότι έχει λίγους φίλους στη Δύση και στην Ουάσιγκτον. Έκανε στροφή και προσπάθησε να συμφιλιωθεί με πολλές χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των ΗΑΕ, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ.

Η απερχόμενη κυβέρνηση ήταν πρόθυμη να ανανεώσει τους δεσμούς. Ωστόσο, έκανε τόσες πολλές συμφιλιώσεις που δεν είναι σαφές αν ακολούθησε το αξίωμα «εμπιστεύσου, αλλά επιβεβαίωσε».

Μήπως η Άγκυρα απλά χρησιμοποιούσε το Ισραήλ στην προσπάθεια να αποκτήσει επιρροή στην Ουάσιγκτον, κάνοντας επαφές με φιλοϊσραηλινές φωνές στις ΗΠΑ για να λάβει χάρες στο Κογκρέσο; Τι έχει κάνει η Άγκυρα για το Ισραήλ;

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Τουρκία είχε υπό κράτηση Ισραηλινούς τουρίστες με κατασκευασμένες κατηγορίες -κάτι που η Άγκυρα κάνει συχνά σε χώρες, πρώτα απειλώντας τες και στη συνέχεια προσποιούμενη ότι αποδέχεται την ήττα της και κάνει πίσω, για να φανεί πως έκανε κάτι θετικό. Επιπλέον, η Τουρκία δήλωσε ότι απέτρεψε επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών. Αλλά θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί οι Ιρανοί ή άλλοι που απειλούν τους Ισραηλινούς μπορούν να δρουν στην Τουρκία έτσι κι αλλιώς; 

Ένα πράγμα είναι σαφές: Όταν ο Νετανιάχου ήταν επικεφαλής, το σύνθημά του ήταν η «ισχύς» και ποτέ δεν επέτρεψε στην Τουρκία να απειλήσει το Ισραήλ χωρίς να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής των Κούρδων και ήταν πάντα πρόθυμος να αντισταθεί στις συκοφαντίες της Άγκυρας. Αυτό οδήγησε σε πολύ κακές σχέσεις, αλλά γι’ αυτές τις κακές σχέσεις δεν έφταιγε η Ιερουσαλήμ, αναφέρει το δημοσίευμα. Τώρα υπάρχουν νέες σχέσεις, αλλά δεν είναι σαφές αν η Άγκυρα θα μπορέσει να αλλάξει την παλιά της συνήθεια να χτυπάει το Ισραήλ, τώρα που η Δεξιά προφανώς επιστρέφει στην εξουσία στην Ιερουσαλήμ.

Θα χρησιμοποιήσει η Άγκυρα τις εκλογές για να στραφεί κατά του Ισραήλ; Και ο Νετανιάχου θα απαντήσει; Ή και οι δύο πλευρές θα είναι προσεκτικές; Αυτά είναι βασικά ερωτήματα.

Την ίδια ώρα, η Τουρκία πιθανόν παρακολούθησε την απόφαση του Ισραήλ να συνάψει ναυτιλιακή συμφωνία με τον Λίβανο και αναρωτιέται τι προμηνύει αυτό.

Η Τουρκία συνεργάζεται με τη Λιβύη σε θαλάσσιες και αμυντικές συμφωνίες, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέα κρίση ανάμεσα στην Άγκυρα και στην Αθήνα. Η Άγκυρα απειλεί την Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο και αυτό έχει οδηγήσει σε ανησυχίες για πιθανή σύγκρουση.

Αν και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πολύ πιθανό, η Άγκυρα θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κρίση. Το Ισραήλ έχει στενούς δεσμούς με την Ελλάδα και την Κύπρο και, παρότι δεν θέλει να βρεθεί στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Νετανιάχου είναι ενθουσιασμένος με τους δεσμούς Ελλάδας-Ισραήλ. Αυτό σημαίνει ότι τα θαλάσσια σύνορα έχουν σημασία.

Η σχέση με την Τουρκία είναι από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Θέλει δεν θέλει, ίσως έρθει αντιμέτωπος με μια πραγματική κρίση οποιαδήποτε στιγμή. 

Το Ισραήλ καθησυχάζει την Ελλάδα για την προσέγγιση με την Τουρκία

Αξίζει να σημειωθεί πως, προ ημερών, ισραηλινές πηγές διαβεβαίωναν πως σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ είναι στρατηγικής σημασίας και η όποια βελτίωση των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων δεν θα γίνει εις βάρος των ελληνοϊσραλινών.

Κατά τις ίδιες πηγές, οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις ισχυροποιούνται και έχουν στρατηγικό βάθος. Οι ίδιες πηγές έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στη «στρατηγική συνεργασία και φιλία» των δύο χωρών.

«Έχουμε κοινά συμφέροντα και αμοιβαία οφέλη» στη διμερή σχέση, επισήμαναν και ανέφεραν όσο περισσότερο αναπτύσσονται οι σχέσεις τόσο περισσότερο στενότερες γίνονται. Παρατήρησαν πως η σχέση αναπτύσσεται όχι μόνο μεταξύ των δύο κυβερνήσεων, αλλά και μεταξύ των δύο κοινωνιών. Όπως διαπίστωσαν, υπάρχουν εκατέρωθεν των λαών θετικά συναισθήματα.

Ενδεικτικός των στενών διμερών σχέσεων και του βάθους τους είναι ο αριθμός των διμερών εκατέρωθεν επισκέψεων αξιωματούχων των δύο χωρών. Σε ό,τι αφορά τις κοινές επισκέψεις αξιωματούχων του Ισραήλ με άλλες χώρες, η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, σημείωσαν οι ίδιες πηγές. Περισσότερες επισκέψεις πραγματοποιούνται μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ παρά μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ, προσέθεταν.֍

https://www.in.gr/2022/11/04/world/ponokefalos-gia-ton-netaniaxou-oi-desmoi-tin-tourkia/

Λεπτομέρειες
Συντάκτης: Jean Cohen
Δημοσιεύθηκε : 12 Νοεμβρίου 2022

Η Αγορά Μοδιάνο και το μέλλον

Ελεύθερος Τύπος Τετάρτη 1.12.2021
Άγγελος Αγγελίδης 

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ είναι να προσφέρει στους επισκέπτες εκλεκτές ελληνικές και πολυπολιτισμικές γεύσεις, σε ένα μοναδικό περιβάλλον υψηλής αρχιτεκτονικής αισθητικής και ιστορικής σημασίας, που συνδυάζει το παραδοσιακό με το σύγχρονο και αντανακλά τον πολιτι­στικό δυναμισμό της πόλης. Επιπλέον, φιλοδοξεί να γίνει νέο τοπόσημο της Θεσσαλο­νίκης. Τα εγκαίνια της Αγοράς Μοδιάνο προγραμματίζονται σε ακριβώς έξι μήνες, οπότε και συμπληρώνεται ένας αιώ­νας από τη στιγμή που άρχισε η ανέγερσή της. Η ολοκλή­ρωση του τόσο σημαντικού πρότζεκτ από τον Όμιλο Φάις θα δώσει αναπτυξιακή ώθηση στην περιοχή του κέντρου όπου αναπτύσσεται η Αγορά Μοδιάνο, δίνοντας νέα χαρακτηριστικά σε ολό­κληρα οικοδομικά τετράγωνα.

ΟΛΑ άρχισαν όταν ο μηχανι­κός Ελί Μοδιάνο με τον αρχι­τέκτονα Τζ. Ολιφαντ άρχισαν να χτίζουν την Αγορά μέσα στην περιοχή της πόλης που είχε καταστραφεί ολοσχερώς από την πυρκαγιά του 1917. Χτίστηκε εκεί όπου προηγου­μένως βρισκόταν η συναγωγή Talmud Torah και εκεί όπου το σχέδιο του αρχιτέκτονα-αρχαιολόγου Ernest Hebrard προέβλεπε την ανάπτυξη των παζαριών. Ο τίτλος της Αγο­ράς στα σχέδια, στη γαλλική γλώσσα, ήταν Bazar Central Salonique. Η Αγορά Μοδιάνο, η πρώτη παρα­δοσιακή αγορά τροφίμων και μία από τις μεγαλύτερες κλειστές αγορές στη Θεσ­σαλονίκη, συνδέθηκε στενά με την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας. Από την αρχή διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή και τη λειτουργία του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, καθώς στέγαζε τα καλύτερα προϊόντα και αποτελούσε ένα σημαντικό εμπορικό σημείο της πόλης. 

ΤΟ 1983 χαρακτηρίστη­κε διατηρητέο κτίριο από το ΥΠΕΧΩΔΕ και το 1995 ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού, διότι αποτελεί χαρακτηριστι­κό δείγμα κτιρίων Αγοράς με στοά. Μέσα στα επόμενα χρόνια η εικόνα της αρχίζει σιγά σιγά να αλλάζει, καθώς τα περισσότερα από τα 144 καταστήματά της κλείνουν σταδιακά. Αν και η εικόνα της Αγοράς διατηρεί τις αναμνή­σεις των παλαιότερων εποχών, απέχει πολύ από την αρχική της αίγλη, με το οριστικό της κλείσιμο να έρχεται το 2016. Τον Ιούλιο του 2017 η Αγορά Μοδιάνο περνάει επίσημα στα χέρια του Ομίλου Εταιριών Φάις, με την υπογραφή της σύμβασης από το ΤΑΙΠΕΔ. 

ΠΛΕΟΝ, αναγεννιέται και αναδεικνύεται σε μια σύγχρο­νη αγορά τροφίμων, που δια­τηρεί το χαρακτήρα, τη μορφή και την παλιά της αίγλη. Ένας πραγματικός παράδεισος για τους λάτρεις του φαγητού, αφού θα στεγάζει υψηλής ποιότητας τρόφιμα, μια πολυπολιτισμική αγορά, που θα συγκεντρώνει μοναδικές γεύσεις και προϊόντα από όλο τον κόσμο, από είδη πρώτης ανάγκης, μέχρι πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα, και από τοπικά ελληνικά προϊόντα μέχρι προϊόντα fair trade και παραδοσιακά προϊόντα από διάφορες χώρες του κόσμου.

ΣΤΟ ισόγειο θα λειτουργή­σουν περίπου 70 καταστήμα­τα, ενώ στους δύο εξώστες θα υπάρχουν καταστήματα εστίασης. Η Αγορά Μοδιάνο πρόκειται να γίνει ξανά το ζωντανό ορόσημο της Θεσσαλονίκης, «σφραγί­ζοντας» μια αναπτυξιακή πορεία για όλη την πόλη...֍

 

Λεπτομέρειες
Συντάκτης: Jean Cohen
Δημοσιεύθηκε : 07 Δεκεμβρίου 2021

  Πώς το Ισραήλ κερδίζει στις επενδύσεις και γίνεται μια παγκόσμια κυβερνοδύναμη

Capital.gr Δευτέρα 26.7.2021
Κώστας Κετσιετζής

Τις τελευταίες ημέρες η διεθνής κοινότητας παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το πρόγραμμα υποκλοπών "Πήγασος” της ισραηλινής εταιρείας NSO και τις αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις δημοσιογράφων, ακτιβιστών και αντιφρονούντων.

Η πραγματικότητα είναι όμως, πως ο συγκεκριμένος όμιλος δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά ένα πολύ μικρό κομμάτι μιας βιομηχανίας η οποία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στο Ισραήλ, παρουσιάζοντας σημαντικές ευκαιρίες αλλά -όπως φάνηκε και από το παράδειγμα της NSO- προκλήσεις με διεθνείς προεκτάσεις.

Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά και δείχνουν πως η χώρα έχει καταστεί ως μια από τις παγκόσμιες υπερδυνάμεις στον κλάδο της κυβερνοασφάλειας. Το 2020 οι επενδύσεις σε εταιρείες κυβερνοτεχνολογίας του Ισραήλ ξεπέρασαν τα 2,9 δισ. δολάρια, περισσότερα απ’ οποιονδήποτε άλλο τεχνολογικό κλάδο. Το ποσό ρεκόρ αυτό, ξεπεράστηκε ήδη από το πρώτο μισό του 2021, όπου οι επενδύσεις έφτασαν τα 3,36 δισ. δολάρια.

Περίπου το 41% των κεφαλαίων που επενδύθηκαν παγκοσμίως στην κυβερνοτεχνολογία το συγκεκριμένο διάστημα κατευθύνθηκαν στο Ισραήλ. Στους πρώτους έξι μήνες του έτους επτά νέες ισραηλινές εταιρείες έγιναν "μονόκεροι”, δηλαδή ξεπέρασαν σε αξία το 1 δισ. δολάρια, ενώ πλέον σχεδόν το ένα τρίτο των "μονόκερων” του κλάδου, είναι ισραηλινές εταιρείες.  Οι εξαγωγές κυβερνοτεχνολογίας από το Ισραήλ, ξεπερνούν πλέον σε αξία τις εξαγωγές αμυντικών συστημάτων.

Η άμυνα και ο στρατός στο επίκεντρο. Τι είναι αυτό που οδήγησε στη ραγδαία ανάπτυξη του κλάδου στο Ισραήλ; Την απάντηση δίνει ο καθηγητής Ισαάκ Μπεν Ίσραελ, επικεφαλής του Διεπιστημονικού Κέντρου Ερευνών Κυβερνοτεχνολογίας (Interdisciplinary Cyber Research Center) στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, στρατηγός εν αποστρατεία και πρώην επικεφαλής της Υπηρεσίας Κυβερνοασφάλειας του Ισραήλ.  

"Η ανάγκη δημιουργήθηκε από τις απειλές που έφεραν οι υπολογιστές και η ανάπτυξη του διαδικτύου προς το κράτους Ισραήλ”, σημείωσε ο κ. Μπεν-Ίσραελ στο περιθώριο του συνεδρίου Cyber Week 2021 που διοργανώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο Τελ Αβίβ με την συμμετοχή επαγγελματιών του κλάδου, ακαδημαϊκών και πολιτειακών παραγόντων απ’ όλο τον κόσμο.

"Οι περισσότερες χώρες στην αρχή ανέπτυσσαν αυτές τις τεχνολογίες μυστικά, αποκλειστικά για χρήση από τις υπηρεσίες ασφαλείας, αλλά σύντομα ανακαλύψαμε ότι οι μέθοδοι αυτοί δεν είναι απλά εργαλεία πληροφοριών αλλά μπορούν να γίνουν και όπλα για κυβερνοεπιθέσεις εναντίων στρατηγικών υποδομών που ελέγχονται από υπολογιστές”, πρόσθεσε ο ίδιος. Έτσι, το Ισραήλ έγινε το 2002 μια από τις πρώτες χώρες που δημιούργησε μια εθνική υπηρεσία για προστασία από κυβερνοεπιθέσεις.

Ο καθηγητής Μπεν-Ίσραελ θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα της κυβερνοτεχνολογίας και το 2010 του ζητήθηκε από τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου να δημιουργήσει ένα σχέδιο με στόχο να γίνει το Ισραήλ μια από τις κορυφαίες δυνάμεις στον τομέα της κυβερνοασφάλειας. Στο επίκεντρο αυτού του σχεδίου, που υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση, ήταν ο πανεπιστημιακός κόσμος αλλά και η δημιουργία ισχυρών σχημάτων συνεργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα με στόχο την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών.

"Ένας βασικός στόχος ήταν να αναπτύξουμε το ανθρώπινο κεφάλαιο. Πρότεινα να ξεκινήσουν προγράμματα κυβερνοτεχνολογίας σε όλα τα πανεπιστήμια αλλά και στα σχολεία”. Όμως σύμφωνα με τον ίδιο, δεν έφτανε αυτό. Έπρεπε να αναπτυχθούν και εταιρείες που θα εξέταζαν και θα ανέπτυσσαν όλες τις καινοτόμες εφαρμογές για την αντιμετώπιση της νέας απειλής, έτσι δόθηκαν κίνητρα για την δημιουργία startup εταιρειών.

Σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση αλλά και στην ανάπτυξη κουλτούρας δημιουργίας νέων εγχειρημάτων παίζει και ο στρατός. Με την στρατιωτική θητεία στο Ισραήλ να είναι υποχρεωτική για τουλάχιστον τρία χρόνια στην ηλικία των 18 ετών, πολλοί νέοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα υπηρετώντας σε ειδικά τμήματα κυβερνοασφάλειας και κυβερνοπολέμου.

Μπερ Σεβά: Μια κυβερνοπόλη στη μέση της ερήμου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ναφτάλι Μπένετ, στην ομιλία του στο Cyber Week έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη συνεργασία μεταξύ των διάφορων "παικτών” που διαμορφώνουν το οικοσύστημα, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο δεν πρέπει να είναι μόνο επίσημη αλλά και καθημερινή. "Είναι αυτό που αποκαλώ η δύναμη του μεσημεριανού”, τόνισε ο κ. Μπένετ, "όταν βάζεις έναν λοχαγό του στρατού, έναν καθηγητή πανεπιστημίου, έναν νέο επιχειρηματία και έναν επενδυτή καθημερινά στο ίδιο τραπέζι, κάτι κάλο θα γίνει”.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής, είναι το τεχνολογικό πάρκο που δημιουργεί το κράτος του Ισραήλ στη Μπερ Σεβά, μια πόλη περίπου 250.000 κατοίκων στο νότιο μέρος της χώρας, μέσα στην έρημο του Νέγκεβ. H κυβέρνηση του Ισραήλ αποφάσισε ότι η Μπερ Σεβά θα γίνει η πρωτεύουσα της κυβερνοτεχνολογίας και έτσι ξεκίνησε ένα πολυετές πρότζεκτ με βασικό άξονα το Πανεπιστήμιο Ben-Gurion, το οποίο ήταν και το πρώτο στη χώρα που προσέφερε πτυχία και μεταπτυχιακά προγράμματα με ειδίκευση στην κυβερνοτεχνολογία.

 

Σύντομα ξεκίνησαν οι πρώτες διεθνείς συνεργασίες. H αρχή είχε γίνει από το 2006 με τη Deutsche Telekom η οποία άνοιξε τεχνολογικό εργαστήριο σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο, αλλά μετά το 2010 ακολούθησαν και άλλες μεγάλες εταιρείες όπως οι ΙΒΜ, PayPal, Oracle, και Lockheed Martin, καθώς πέρα από την συγκέντρωση ανθρώπινου δυναμικού, το κράτος του Ισραήλ προσέφερε και ειδικά φορολογικά κίνητρα.

Το αποτέλεσμα; Πριν από οχτώ χρόνια οι μηχανικοί υπολογιστών και λογισμικού στην πόλη δεν ξεπερνούσαν τους 100. Σήμερα είναι πάνω από 2.000 και αυξάνονται συνεχώς, όλοι συγκεντρωμένοι στα τέσσερα μεγάλα κτίρια του τεχνολογικού πάρκου που δημιουργήθηκε δίπλα ακριβώς από την Πανεπιστημιούπολη του Ben – Gurion.

Στο μείγμα πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων προστίθενται και οι κρατικοί οργανισμοί. Στο τεχνολογικό πάρκο της πόλης λειτουργεί η ομάδα κρούσης της ειδικής υπηρεσίας κυβερνοασφάλειας του Ισραήλ (Israeli Cyber Emergency Response Team- CERT) , η οποία παρακολουθεί 24 ώρες το 24ώρο τις στρατηγικές υποδομές της χώρας και αντιμετωπίζει τυχόν επιθέσεις.

Για τον γενικό διευθυντή του Ισραηλινού CERT, Ερέζ Τιντχάρ η συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών και του ιδιωτικού τομέα έχει κομβική σημασία όχι μόνο στην μεταφορά γνώσης και την αξιοποίηση του ταλέντου, αλλά και στην αντιμετώπιση των κυβερνοεπιθέσεων που αυξάνονται συνεχώς.

"Πολλοί αναλυτές μας είναι φοιτητές στο πανεπιστήμιο. Δουλεύουν μαζί μας για 2-3 χρόνια και μετά πάνε στον ιδιωτικό τομέα ή ανοίγουν τις δικές τους επιχειρήσεις και έτσι δημιουργούμε δεσμούς με όλη τη βιομηχανία, που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των απειλών”, σημείωσε ο ίδιος κατά την επίσκεψή μας στη Μπερ Σέβα.

Επόμενο βήμα είναι η μεταφορά του τεχνολογικού κέντρου του ισραηλινών δυνάμεων στρατού στην περιοχή που θα προσθέσει στο δυναμικό της περιοχής δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και στρατιωτικούς που ειδικεύονται στην κυβερνοασφάλεια και τον κυβερνοπόλεμο.

Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό κομμάτι του παζλ που δημιουργεί το οικοσύστημα της Μπερ Σεβά είναι οι startup εταιρείες, που δημιουργούνται είτε ως τεχνοβλαστοί του Πανεπιστημίου, είτε απευθείας από ιδιώτες. Και σ’ αυτό το κομμάτι η παρουσία του κράτους του Ισραήλ είναι αισθητή.

Μετά από διαγωνισμό η κυβέρνηση της χώρας επέλεξε και χρηματοδότησε μια ΜΚΟ, την Tech7, για την ανάπτυξη του οικοσυστήματος και τη διασύνδεση των νέων επιχειρηματιών, με στελέχη της αγοράς και επενδυτές, παράλληλα συνεπενδύει με την επιχειρηματική θερμοκοιτίδα Labs/08 στα αρχικά βήματα επιχειρήσεων κυβερνοτεχνολογίας από την περιοχή.

"Στόχος μας είναι η δημιουργία μιας λεωφόρου καινοτομίας, η οποία θα οδηγήσει όχι μόνο στην οικονομική αλλά και στην κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Νταν Μπλούμπεργκ, αντιπρόεδρος περιφερειακής και βιομηχανικής ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Ben-Gurion.

Σύμφωνα με τον ίδιο, για το σκοπό αυτό θα πρέπει να συνεργαστούν όλα τα μέρη του οικοσυστήματος: Το πανεπιστήμιο, το ιατρικό κέντρο του πανεπιστημίου, η πόλη, το τεχνολογικό πάρκο, η κυβέρνηση και οι θερμοκοιτίδες επιχειρηματικότητας που λειτουργούν σε σύμπραξη με τον δημόσιο τομέα του Ισραήλ.֍ 

https://www.capital.gr/diethni/3572121/pos-to-israil-kerdizei-stis-ependuseis-kai-ginetai-mia-pagkosmia-kubernodunami

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λεπτομέρειες
Συντάκτης: Jean Cohen
Δημοσιεύθηκε : 28 Ιουλίου 2021

Αμος Οζ: Η ιστορία πίσω από έναν εμβληματικό συγγραφέα - Η αυτοκτονία της μητέρας, η ρήξη με την κόρη

Πρώτο Θέμα Τετάρτη 30.6.2021
Ματίνα Νταλλαρή

Πίσω από την παγκόσμια επιτυχία του, ελλοχεύει μία διπλή τραγωδία - Λίγο πριν πεθάνει, ο διάσημος συγγραφέας αφηγήθηκε την τελευταία του ιστορία… τη δική του

Ο Αμος Οζ (1939-2018) ήταν ένας συγγραφέας που αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, ενώ για την πατρίδα του το Ισραήλ υπήρξε εμβληματική φιγούρα όχι μόνο της λογοτεχνίας αλλά και γενικότερα της δημόσιας σφαίρας.

Η προσωπικότητά του χαρισματική, η αύρα του γοητευτική (βοηθούσε σε αυτό το πολύ όμορφο παρουσιαστικό του), το ταλέντο του με τις λέξεις απαράμιλλο.


  Άμος Οζ επί το έργω  

Ο Οζ πέθανε από καρκίνο το 2018, θέλησε ωστόσο τις τελευταίες του στιγμές να δώσει οδηγίες σε μία αγαπημένη του φίλη για να πει την ιστορία του, αληθινά όσα είχε μέσα του, όσα αποτέλεσαν άλλοτε οδηγό, άλλοτε εμπόδιο, άλλοτε ρότα ζωής. Αυτή ακριβώς την ιστορία διηγείται το ντοκιμαντέρ «Το Τέταρτο Παράθυρο» του Ισραηλινού Γιαϊρ Κεντάρ, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 23ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που είναι σε εξέλιξη αυτή την εβδομάδα με πλήθος προβολών, σε θερινά σινεμά της πόλης αλλά και μέσω διαδικτύου.

Τι δείχνει το ντοκιμαντέρ αυτό; «Πίσω από την παγκόσμια επιτυχία του Αμος Οζ, συμβόλου της ισραηλινής συνείδησης και συγγραφέως μεταφρασμένου σε 45 γλώσσες, ελλοχεύει μία διπλή τραγωδία. Όταν ήταν 12 ετών, η μητέρα του αυτοκτόνησε, ενώ λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του κατηγορήθηκε για σωματική και ψυχολογική βία από την κόρη του, η οποία έθεσε τέλος στις σχέσεις τους. Μέσα από μια σειρά συζητήσεων με την τελευταία του βιογράφο, συνυφαίνοντας αυτοβιογραφικές αφηγήσεις, κείμενα και συζητήσεις με τους οικείους του, ο Αμος Οζ αφηγείται την τελευταία του ιστορία».

Όπως ακούγεται ο ίδιος να λέει, για να γίνεις συγγραφέας πρέπει να έχεις κάποιο τραύμα και η αλήθεια είναι πως η ζωή του σπουδαίου αυτού συγγραφέα στιγματίστηκε από πολύ δύσκολες στιγμές. Καθοριστική για την όλη του πορεία υπήρξε η απώλεια της μητέρας του, όταν εκείνος ήταν μόνο 12 ετών.

Η μητέρα του ήταν μία ιδιαίτερη γυναίκα. Καταγόταν από την Πολωνία και είχε πανεπιστημιακή μόρφωση και βαθιά καλλιέργεια, ωστόσο πάλευε σε όλη της τη ζωή με την κατάθλιψη, μέχρι που πριν γίνει 40 ετών αυτοκτόνησε.


 Ο Αμος Οζ με τους γονείς του

Ο θάνατος αυτός ήρθε να καταστρέψει ό,τι όριζε μέχρι τότε ως κόσμο και να τον ξυπνήσει βίαια από ένα περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε ως ξεχωριστό, χαρισματικό παιδί που «έπρεπε» -κατά δήλωσή του- να συναρπάζει τους πάντες.

Δύο χρόνια μετά ήρθε η σειρά του να κινήσει τα νήματα. Αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη στη ζωή της Ιερουσαλήμ και το κουλτουριάρικο περιβάλλον που είχε «χτίσει» ο καθηγητής πατέρας του για να πάει να ζήσει σε κιμπούτς* και να ασχοληθεί με γεωργικές εργασίες. Με περηφάνια αλλά και στόχο να πληγώσει την πατρική φιγούρα και όσα συμβόλιζε δήλωνε οδηγός τρακτέρ και έζησε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, μη μπορώντας όμως τελικά να διώξει από το μυαλό του ούτε τη μορφή της μητέρας, ούτε τον ήχο των λέξεων που χόρευαν μέσα του.

Λέξεις που χρόνια αργότερα δεν θα μπορούσε άλλο να κρατάει στο μυαλό του και θα έβαζε σε χαρτί. Το κιμπούτς όπου ζούσε και οι πολλές ώρες εργασίας δεν κατάφεραν να περιορίσουν την ανάγκη για γραφή, ούτε θα απέτρεπαν λίγα χρόνια μετά τους κριτικούς των New York Times να θαυμάσουν την πένα του Άμος Οζ έτσι όπως αποτυπώθηκε στο «Ο Μιχαέλ μου», το βιβλίο που τον καθιέρωσε ως τον σημαντικότερο σύγχρονο Ισραηλινό συγγραφέα.

Παντρεμένος με παιδιά, έγραφε αχόρταγα και κέρδιζε φήμη και δόξα, φέρνοντας πολλά λεφτά και στο κιμπούτς, όπου ζούσε. Το άσθμα του γιου του ήταν εκείνο που λειτούργησε ως η αφορμή για να φύγει από το κοινόβιο και να επιστρέψει στη ζωή που είχε απαρνηθεί στην ηλικία των 14.


Φωτογραφία από τον γάμο του

Η μητέρα του δεν ήταν η μόνη γυναίκα που έμελλε να χάσει. Η δεύτερη τραγωδία που σημάδεψε τη ζωή του ήταν η σύγκρουση με την κόρη του Γκάλια, μία ρήξη που ράγισε και το δικό του είδωλο και για πολλούς τον έχει μετατρέψει σε persona non grata.

Η Γκάλια εξέδωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο «Κάτι μεταμφιεσμένο σαν αγάπη», στην οποία περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς ο πατέρας της, ο διάσημος Άμος Οζ, που λατρεύεται σε όλο τον κόσμο και υπήρξε υπέρμαχος της ειρήνης και της συμφιλίωσης του ισραηλινού με τον παλαιστινιακό λαό, φέρθηκε στην ίδια σαν σκουπίδι. Εγραψε ότι την κακοποιούσε τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά, περιγράφοντας τον ως ένα τέρας δίχως φραγμούς και όρια.


Η κόρη του, Γκάλια

«Στην παιδική μου ηλικία, ο πατέρας μου με χτυπούσε, με έβριζε και με εξευτέλιζε. Ηταν δημιουργικός στην εύρεση τρόπων για να με κακοποιήσει. Με έσερνε σε όλο το σπίτι και με πέταγε έξω. Με αποκαλούσε σκουπίδι. Δεν έχανε την ψυχραιμία του και δεν επρόκειτο για ένα περιστασιακό χαστούκι στο πρόσωπο, μα για μία ρουτίνα σοβαρής κακοποίησης. Το έγκλημά μου ήταν ότι είμαι εγώ, έτσι η τιμωρία μου δεν είχε τελειωμό. Επρεπε να βεβαιωθεί ότι είχα σπάσει» αναφέρει η Γκάλια. Η συγγραφέας Γιεχούντα Ατλας, φίλη της Γκάλια, έχει βγει στα ΜΜΕ του Ισραήλ για να υποστηρίξει την ιστορία της αναφέροντας: «Τις ήξερα αυτές τις ιστορίες. Είναι δύσκολο για εμάς τους αριστεριστές, γιατί ο Αμος Οζ ήταν ο χρυσός μας πρίγκιπας, αλλά φαίνεται πως το φεγγάρι έχει και τη σκοτεινή του πλευρά». 

Ωστόσο η χήρα του Οζ και τα άλλα δύο του παιδιά έχουν αντικρούσει κάθε κατηγορία εις βάρος του, λέγοντας πως υπήρξε ένας πολύ ζεστός, δοτικός πατέρας που αγαπούσε την οικογένειά του.

Ο ίδιος μιλάει στο ντοκιμαντέρ για την κόρη του, προσπαθώντας να ισορροπήσει σε τεντωμένο σκοινί, έχοντας κατά νου και την υστεροφημία του. Προσπαθεί να πείσει ότι τα περιστατικά βίας ήταν πολύ μικρά και πως δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η κόρη του έχει αντιδράσει έτσι. Στην ίδια ισορροπία κινείται και η βιογράφος του, η οποία ναι μεν λέει ότι πιστεύει την κοπέλα, από την άλλη όμως λατρεύει τον Οζ και πιστεύει και σε εκείνον, με αποτέλεσμα να αφήνεται ο τηλεθεατής να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Οποια και αν είναι η αλήθεια, το «Τέταρτο Παράθυρο» είναι ένα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ που διαπερνά όχι μόνο τη ζωή του Οζ αλλά και την ιστορία του κράτους του Ισραήλ, δίνοντας μία σφαιρική ματιά στην προσωπικότητα του συγγραφέα που έχει αγαπηθεί πολύ και στην Ελλάδα.֍

https://www.protothema.gr/world/article/1138572/amos-oz-i-istoria-piso-apo-enan-emvlimatiko-suggrafea-i-autoktonia-tis-miteras-i-rixi-me-tin-kori/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λεπτομέρειες
Συντάκτης: Jean Cohen
Δημοσιεύθηκε : 01 Ιουλίου 2021
  1. Αριε Μέκελ
  2. Η περιπέτεια των αρχείων που εκλάπησαν από τους ναζί
  3. Από έρημος σε startup nation : Ισραήλ, η χώρα που πίστεψε σε ένα όνειρο
  4. Η εκπληκτική δυναμική των σχέσεων Ελλάδας - Ισραήλ

Σελίδα 1 από 6

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
Εγγραφή για την συγκεκριμένη κατηγορία.