Αγαπητέ μου Ζαν ,

Σε συνέχεια της πρόσφατης συζήτησής μας σχετικά με τα εσωτερικά του Ισραήλ ,αλλά και με το μεσανατολικό ευρύτερα, ιδού και στην ιστοσελίδα σου ορισμένες επισημάνσεις μου, που δεν νομίζω ότι είναι προϊόν της δικής μου σκέψης και ταπεινής γνώμης τόσο, αλλά απηχούν , αυτό που εμείς οι δημοσιογράφοι ονομάζουμε «αίσθηση της κοινής γνώμης». Επέλεξα τη λέξη «επισημάνσεις». Μπορείς , τόσο εσύ όσο και οι υπόλοιποι επισκέπτες του μπλογκ, να την αντικαταστήσετε με τη λέξη «ερωτήσεις» ή «προκλήσεις», καθώς, μας ενδιαφέρει –θαρρώ όλους ή τους περισσότερους εν πάση περιπτώσει από αυτούς που επισκέπτονται την ιστοσελίδα σου- η ανταλλαγή απόψεων και προβληματισμών σχετικά με το Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.


1. Ξεκινώ, επαναλαμβάνοντας κατ ουσίαν, αυτό που τα δύο τελευταία χρόνια έχω κουραστεί να λέω και να γράφω πότε άμεσα πότε έμμεσα , και να δέχομαι για τη θέση μου αυτή, είτε αντιδράσεις μίσους ( = «είσαι μια εβραία του κερατά και πώς τολμάς» είτε αντιδράσεις του τύπου « μπα, πού το δες αυτό, αυτό που λες δεν ισχύει’. – επαναλαμβάνω λοιπόν: Μετά τον Σαρόν, το Ισραήλ πάσχει –και ΣΕ ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΟΤΑΤΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ- από έλλειψη φωτισμένης και εμπνευσμένης ηγεσίας. Στη λογική δε απάντηση , πως «μα αυτό συμβαίνει σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, και είναι παρεπόμενο της πτώσης έως και απώλειας των πολιτικών ιδεολογιών , ειδικά μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η δική μου ανταπάντηση, είναι : ¨ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΠΙ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ = ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ! Δεν καταπιανόμαστε με το θέμα της έλλειψης εμπνευσμένων ηγετών στον πλανήτη!


2. Η –κατά την προσωπική μου πάντα γνώμη, που εύχομαι να είναι λανθασμένη- αδιαφορία , ενίοτε επιδεικτική, πολλών Ισραηλινών στη νούμερο 1 επισήμανση που μόλις διάβασες φίλε Ζαν, οδηγεί αναπόφευκτα κάποιον να αναρωτηθεί: μα καλά, μπας και βολεύει ορισμένους αυτή η κατάσταση; Γιατί, πώς είναι δυνατόν να μην αντιδρούν; Προσοχή: Ξέρω πως η έμμεση ‘κατηγορία’ που υποκρύπτεται στο ερώτημα αυτό, σε πολλούς αναγνώστες/επισκέπτες θα προκαλέσει οργή. Οκ, λοιπόν, σε μια μου προσπάθεια να καθησυχάσω αυτούς τους αναγνώστες, και όχι να τους εφ-ησυχάσω ή να τους τσιτώσω περαιτέρω, θα προτείνω κάτι: Να κάνουν ένα γκάλοπ, εδώ στην Ελλάδα, για να μάθουν , πόσοι εκ των Ελλήνων που οι δημοσκόποι θα συναντήσουν στο δρόμο, γνωρίζουν το όνομα του πρωθυπουργού του Ισραήλ. Δεν έχω τίποτε προσωπικό –πώς θα είχα άλλωστε- να χωρίσω με τον άνθρωπο, ήτοι τον πρωθυπουργό, και , ίσα- ίσα, θεωρώ ότι είναι αρκούντως ευγενής, καλλιεργημένος, και οι λόγοι του συγκροτημένοι. Το περιβόητο και πολυθρύλητο «νεύρο» όμως, δεν το διαθέτει. ! Ονόματα σαν της Μέϊρ, του Σαρόν , του Πέρες όμως, ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΡΕΣΤΑ Η ΟΧΙ ΣΤΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ, πάντως ήταν και είναι γνωστά και οικεία στον κόσμο, ενώ τώρα , πρέπει να διεξάγεται κάποια διάσκεψη για να «παίξει» στη συλλογική συνείδηση και μνήμη το ονοματεπώνυμο του νυν πρωθυπουργού! Τις και τι πταίει; Οι φίλοι Ισραηλινοί ας κάνουν την αυτοκριτική τους.


3. Ο μέσος Ισραηλινός, ασχολείται με την καθημερινότητα του πλέον, και όχι με το παλαιστινιακό, παρά μόνο στο βαθμό που διατηρεί τα τραύματα που κουβαλά η μνήμη του , μνήμη καμωμένη από εικόνες νεκρών στρατιωτών ή και συμπολιτών του. Αναφορικά δε με τους Παλαιστινίους ,έτσι, γενικά και αόριστα, θα έλεγα ότι αυτός ο μέσος Ισραηλινός, είναι αρκούντως ώριμος και δίχως ενοχές ή αντίθετα, χωρίς αισθήματα και τάσης αυτο-θυματοποίησης μετά τόσα χρόνια εχθροπραξιών με τους «αραβες». Αυτή ακριβώς η ώριμη στάση του τον κάνει να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα για την κακή έως κάκιστη οικονομική και κοινωνική κατάσταση των Παλαιστινίων, ασχέτως του πώς βλέπει τη Χαμάς.


4. Χαμάς. Ιδού η λέξη –κλειδί: Με συγχωρείτε, πώς είναι δυνατόν να απομονώσουμε μια οργάνωση που μαθαίνει τα μέλη της από μωρά να γίνονται καμικάζι –έτος 2007 μετά Χριστόν, by the way- και την οποία, για χ ψ ω λόγους, μια φορά την ψήφισε το 70% του παλαιστινιακού λαού; Ο μόνος –και επιβεβλημένος τρόπος, είναι να στηρίξουμε παντοιότροπα (οικονομικά , κοινωνικά, μορφωτικά) τους παλαιστινίους και κυρίως τη νέα γενιά τους ώστε να απομονωθεί εκ των πραγμάτων η Χαμάς. Αλλά προσοχή: Ακόμα και αν αυτό συμβεί (συμβαίνει ήδη, αλλά πολύ δειλά ,και χωρίς να είναι ο εβραϊσμός ενωμένος σε αυτό το ζήτημα) εγγύηση ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ προόδου στο παλαιστινιακό δεν θα υπάρχει αν δεν επέλθει εκδημοκρατισμός στους Παλαιστινίους και στους θεσμούς τους και αν δεν αποφασίσουν οι Ισραηλινοί τι είδους κράτος θέλουν. Όπερ σημαίνει, μπίνγκο! Αλλιώς; Πάμε στο 5.


5. Τι είδους κράτος θέλουν οι Ισραηλινοί ; Μας το παν; Γιατί, δεν μας το παν, πώς θα επιλύσουν –ρωτούν οι αφελείς με και χωρίς εισαγωγικά- τις διαφορές τους με τους παλαιστινίους; Αποθέτοντας στο στρατό τους τον άχαρο ρόλο του να λένε στον κόσμο «μεχρι να αποφασίσει η κοινωνία μας τι κράτος θέλει, εμείς θα μεριμνούμε για την ασφάλεια του έθνους;»Υπενθυμίζεται , -αν δεν αρέσει το «υπενθυμίζεται» αλλάξτε το με τη φράση «για σταθείτε»- πως, μέρος –αν όχι κεφάλαιο Α και Ω των διαφορών, είναι το θέμα της Ιερουσαλήμ


6. Ιερουσαλήμ: Μια, αδιαίρετη και αδιαπραγμάτευτη, ή χωρισμένη σε δυτική και ανατολική; Πρόκειατι για δίλημμα κοινωνικό και θρησκευτικό εκτός από πολιτικό, που όμως , επηρεάζει την περί ασφαλείας αντίληψη. Το αν δηλαδή νιώθω ασφαλής, σχετίζεται και παρασχετίζεται με το είδος του κράτους που θέλω , και ο διαχωρισμός μεταξύ «ασφαλειας» και «κοινωνικοφιλοσοφικού ζητήματος αναφορικά με το κράτος που επιθυμούν στο μέλλον οι ισραηλινοί « είναι διαχωρισμός επιφανειακός, τεχνητός, και με το ζόρι εμφανιζόμενος ως ορθολογικός και αναγκαίος κατ εμέ. Anyway, pροσωπική μου «αίσθηση», είναι ότι η πλειοψηφία των Εβραίων δεν επιθυμούν ούτε παλαιστινιακή γάτα στην Ιερουσαλήμ του μέλλοντος . Τη γάτα , αναζητείστε τη στη φράση «επιστροφή παλαιστινίων στην ιερή πόλη αποκλείεται».


7. Διάσκεψη της Αναπολης. Αναπληρωματική ονομασία: «Συμμαχία κατά του Ιράν»! Kαθότι, αυτό που τέθηκε επί τάπητος εκεί, ήταν περισσότερο και κυρίως το ποιες χώρες είναι πρόθυμες και αποφασισμένες να πάρουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τις αποστάσεις τους από το Ιράν. Οι περισσότεροι, ακόμα και από το δικό μας επαγγελματικό σινάφι, εστιαστήκαμε στο «πόσο η η Αναπολη συνέβαλε στην προσπάθεια επίλυσης του παλαιστινιακού».


8. Συμβολή στην προσπάθεια επίλυσης του παλαιστινιακού, μοιάζει, περισσότερο από την Ανάπολη, το αποτέλεσμα της διάσκεψης των δωρητών στο Παρίσι, που αποφάσισαν να στείλουν κάποιο ποσό στην κατακαημένη παλαιστινιακή Αρχή. Διότι, όπως προείπαμε, ειρήνη χωρίς οικονομική βελτίωση των παλαιστινίων, πώς να επέλθει; Κομμάτι δύσκολο. Βέβαια, ζητούμενο παραμένει πόσα χρήματα θα πάνε σε εργα υποδομής , αφού λέει, το 70% των 5,6 δισ. που μαζεύτηκαν, -άλλοι λένε 7,4 - θα πάνε για την αποπληρωμή του ελλείμματος της Αρχής .


9. Αμπας. Είτε ανεπαρκής και άνευρος μέσα στα αδιέξοδα που οι συνθήκες του δημιουργούν, είτε απλώς ο ηγέτης που αξίζει σε μια μελλοντική παλαιστινιακή κοινωνία, όχι όμως στην τωρινή. Την τωρινή, ακόμα και αν ο ίδιος δεν φταίει για αυτό στο 80% , δεν την έχει πείσει για τις ικανότητες και τη στοχοθεσία του στο βαθμό που θα ανέμενε κανείς.


10. Ο ισραηλινός στρατός μπήκε προχθές στη Γαζα. Να το δούμε σαν μια απλή συνέχεια των γνωστών ανταλλαγών πυρός; Σαν μια από τις τελευταίες ισραηλινές επιχειρήσεις, έτσι, σαν αποχαιρετισμό σε παλιές μέρες, γιατί οι εχθροπραξίες θα λήξουν αργά ή γρήγορα αφού το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και γιατί η διεθνής κοινωνία των πολιτών έχει βαρεθεί το ίδιο ζήτημα τόσα χρόνια; Δεν το νομίζω. Και δεν νομίζω ότι είναι τόσο απλό αυτή τη φορά. Το μοναδικό που φαντάζει «απλό», είναι πως η επιδρομή στη Γαζα, είναι «απλώς» ένας κακός οιωνός.


Ζαν, ήρθε η ώρα των ευχών!. Σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όλες οι ευχές χωρούν και πάντα υπάρχει μια για τον καθένα μας, που να μας ενώνει μέσα στη διαφορετικότητα μας. Ως Χριστιανή λοιπόν, εύχομαι στους Χριστιανούς επισκέπτες του σάιτ «Καλά κι Ευλογημένα Χριστούγεννα»,


Ως συμπολίτης και φίλη των μη Χριστιανών, εύχομαι να έχουμε όλοι Χαρούμενες Διακοπές.


Με εκτίμηση ,

ΜΑΡΙΑΝΝΑ.*

* Η Μαριάννα Ανδρούτσου είναι δημοσιογράφος της εφημερίδας ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και συντάκτης για τα διεθνή θέματα.