Συνεχίζοντας την εξιστόρηση και την πορεία του εβραϊκού έθνους δείτε τι συνέβη το 800 μ.Χ.

Η Χζαρία  προσηλυτίζεται στον Ιουδαϊσμό Ο βασιλιάς των Chazars ένιωσε ότι ο Θεός του εμφανίστηκε σε ένα όνειρο και του υποσχέθηκε δύναμη και δόξα. Ο Βασιλιάς ρώτησε τους Μωαμεθανούς, τους Χριστιανούς και τους Εβραίους για τις θρησκείες τους. Μετά την έρευνά του αποφάσισε να υιοθετήσει τον Ιουδαϊσμό…..οι σημερινοί Χάζαροι φαίνεται πως έχουν σχέση με την Χαμπάντ και την κίνηση Λουμπάβιτς , κινηση που ακολουθεί τον εβραισμό αλλά όχι τον Σιωνισμό…..

Ένα νέο κεφαλαιο που δεν είναι τοσο γνωστό είναι αυτό των σταυροφοριών που ο δυτικός κόσμος αποσιωπει καθώς είναι αμιγώς Χροιστιανικός….πότε συνέβη ; άρχισε το 1099 μ.Χ.

Οι Σταυροφόροι κατακτούν το Ισραήλ και σφαγιάζουν τους Εβραίους κατοίκους του Οι σταυροφορίες ήταν αποστολές από τη δυτική Ευρώπη για να επαναφέρουν την Ιερουσαλήμ και τους ιερούς τόπους στα χέρια των χριστιανών.  

Οι όχλοι που συνόδευαν τις τρεις πρώτες Σταυροφορίες επιτέθηκαν στους Εβραίους στην Ευρώπη και το Ισραήλ και σκότωσαν πολλούς από αυτούς. Οι Εβραίοι της Ιερουσαλήμ, όπως και σε άλλα μέρη στο Ισραήλ, σφαγιάστηκαν καθώς η πρώτη σταυροφορία την κατέκτησε το 1099.

Οι Σταυροφορίες ήταν μια σειρά θρησκευτικών πολέμων μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων που ξεκίνησαν κυρίως για να εξασφαλίσουν τον έλεγχο των ιερών τόπων που θεωρούνταν ιεροί και από τις τρείς  ομάδες. Συνολικά, οκτώ μεγάλες αποστολές σταυροφορίας —που ποικίλλουν σε μέγεθος, δύναμη και βαθμό επιτυχίας— έλαβαν χώρα μεταξύ 1096 και 1291. Οι δαπανηρές, βίαιες και συχνά ανελέητες συγκρούσεις ενίσχυσαν την κατάσταση των Ευρωπαίων Χριστιανών, καθιστώντας τους σημαντικούς παίκτες στον αγώνα για γη στην Μέση Ανατολή. Η ιστορία των Εβραίων και των Σταυροφοριών είναι μέρος της ιστορίας του αντισημιτισμού προς τους Εβραίους κατά τον Μεσαίωνα . Το κάλεσμα για την Πρώτη Σταυροφορία ενέτεινε τους διωγμούς των Εβραίων και συνέχισαν να αποτελούν στόχο της βίας και του μίσους των Σταυροφόρων σε όλη τη διάρκεια των Σταυροφοριών .   

Στην Πρώτη Σταυροφορία , οι εβραϊκές κοινότητες στο Ρήνο και στο Δούναβη δέχθηκαν επίθεση από Σταυροφόρους, ενώ άλλες γλίτωσαν λόγω των προσπαθειών του Παπισμού (βλ. σφαγές της Ρηνανίας ). Στη Δεύτερη Σταυροφορία (1147), οι Εβραίοι στη Γαλλία υπέφεραν ιδιαίτερα. Η σφοδρότητα των σφαγών ήταν τέτοια που η είδηση έφτασε στις εβραϊκές κοινότητες στη Μέση Ανατολή, εμπνέοντας μεσσιανική θέρμη.  Ο Φίλιππος Β' της Γαλλίας τους αντιμετώπισε με εξαιρετική αυστηρότητα κατά την Τρίτη Σταυροφορία (1188). Οι Εβραίοι δέχθηκαν επίσης επιθέσεις από τις Σταυροφορίες των Ποιμενικών του 1251 και του 1320 .  

Οι επιθέσεις αντιτάχθηκαν από τους ντόπιους επισκόπους και καταδικάστηκαν ευρέως εκείνη την εποχή ως παραβίαση των στόχων των σταυροφοριών, που δεν στρέφονταν κατά των Εβραίων. Ωστόσο, οι δράστες διέφυγαν τη νομική τιμωρία. Η κοινωνική θέση των Εβραίων στη δυτική Ευρώπη χειροτέρεψε και οι νομικοί περιορισμοί αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τις σταυροφορίες.

Αυτό οδήγησε στην αντι-εβραϊκή νομοθεσία του Πάπα Ιννοκεντίου Γ' . Οι σταυροφορίες οδήγησαν σε αιώνες δυσαρέσκειας και από τις δύο πλευρές και αποτελούν σημείο καμπής στη σχέση μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών. Οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι συμμάχησαν για να υπερασπιστούν τη Χάιφα ενάντια στους σταυροφόρους, επιμένοντας στην πολιορκημένη πόλη για ένα μήνα (Ιούνιος-Ιούλιος 1099). Όταν οι Σταυροφόροι παραβίασαν την πόλη, σκότωσαν όσους βρήκαν, Εβραίους και Μουσουλμάνους.  Οι Εβραίοι πολέμησαν ξανά μαζί με μουσουλμάνους στρατιώτες για να υπερασπιστούν την Ιερουσαλήμ ενάντια στους Σταυροφόρους.   

Οι «Εβραίοι υπερασπιστές» της πόλης γνώριζαν τους κανόνες του πολέμου και υποχώρησαν στη οχυρωμένη συνοικία τους για να «προετοιμαστούν για το θάνατο» αφού οι Σταυροφόροι είχαν παραβιάσει το εξωτερικό τοίχος.  Σύμφωνα με τις εξιστορήσεις των  μουσουλμάνων της Ιερουσαλήμ , «Οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν στη συνοικία  τους και οι Φράγκοι την έκαψαν ολόκληρη».  Μια σύγχρονη πηγή μάλιστα ισχυρίζεται ότι οι Σταυροφόροι κύκλωσαν την βασανισμένη από τις φλόγες συνοικία  τραγουδώντας « Χριστέ σε λατρεύουμε! » με τους σταυρούς τους σταυροφόρους ψηλά. Ωστόσο, μια σύγχρονη εβραϊκή αντίληψη δεν επιβεβαιώνει την αναφορά ότι οι Εβραίοι βρίσκονταν στην πραγματικότητα μέσα στη συνοικία τους  όταν πυρπολήθηκε.

Μετά την πολιορκία, οι Εβραίοι που αιχμαλωτίστηκαν από τον Θόλο του Βράχου , μαζί με ντόπιους Χριστιανούς, αναγκάστηκαν να καθαρίσουν την πόλη από τους σκοτωμένους.  Κάποιους Εβραίους τους πήραν ως αιχμαλώτους πολέμου και τους απέλασαν στην Απουλία στη νότια Ιταλία. Αρκετοί από αυτούς τους Εβραίους δεν έφτασαν στον τελικό τους προορισμό, καθώς πολλοί από αυτούς ρίχτηκαν στη θάλασσα ή αποκεφαλίστηκαν στο δρόμο.            

Πολλοί Εβραίοι και τα ιερά τους βιβλία (συμπεριλαμβανομένου του Κώδικα του Χαλεπίου ) κρατήθηκαν ως λύτρα από τον Ραϊμόνδο της Τουλούζης . Η εβραϊκή κοινότητα των Καραϊτών της Ασκελόν (Ασκαλόν) προσέγγισε τους ομοθρήσκους της στην Αλεξάνδρεια για να πληρώσουν πρώτα για τα ιερά βιβλία και στη συνέχεια να διέσωσουν τους αιχμάλωτους  Εβραίους για αρκετούς μήνες. Όλοι όσοι μπορούσαν να πληρώσουν τα λύτρα απελευθερώθηκαν μέχρι το καλοκαίρι του 1100.                                                             

 Πριν από την Πρώτη Σταυροφορία, υπάρχουν πολλές αναφορές για συνεργασία μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων. Όχι μόνο υπήρχε οικονομική συνεργασία, με τους Εβραίους να εμπλέκονται σε διάφορους κλάδους όπως το εμπόριο, το νομισματοκοπείο και η χρηματοοικονομική παροχή συμβουλών, αλλά οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί ήταν επίσης κοινωνικοί μεταξύ τους, ακόμη και στους γάμους και τις κηδείες του άλλου.                                                       

Καθώς οι Σταυροφορίες εξαπλώθηκαν και έφτασαν σε διάφορες πόλεις και χωριά, οι Χριστιανοί σηκώθηκαν όρθιοι και προσπάθησαν να προστατεύσουν τους Εβραίους. Στη γερμανική πόλη Τρίερ, ο τοπικός επίσκοπος προσπάθησε να προστατεύσει τους Εβραίους. Ο επίσκοπος ήταν ακόμα νέος στην πόλη, ωστόσο, και δεν είχε την απαραίτητη πολιτική δύναμη για να συνενώσει την πόλη.

Μπροστά στην επίθεση των σταυροφόρων, ο τοπικός επίσκοπος εγκατέλειψε την προσπάθειά του να σώσει τους Εβραίους και τους είπε ότι «Δεν μπορείτε να σωθείτε — ο Θεός σας δεν θέλει να σας σώσει τώρα όπως έκανε την προηγούμενη φορά.Ιδού αυτό το μεγάλο πλήθος που στέκεται μπροστά στην πύλη του παλατιού», καθώς και τους αναγκάζει να επιλέξουν μεταξύ (αλλαξοπίστησης  και απαγχονισμού. 

Άλλες γερμανικές πόλεις είχαν παρόμοιες εμπειρίες, με ορισμένες πόλεις, όπως το Μάιντς. Μια άλλη γερμανική πόλη, η Κολωνία, έκρυψε όλους τους ντόπιους Εβραίους ανάμεσα στους χριστιανούς γείτονές τους κατά τη διάρκεια της εβραϊκής γιορτής Shavuot, περνώντας το υπόλοιπο της γιορτής με τους χριστιανούς γνωστούς…..ο αντισημιτισμός είναι σαν το προπατορικό αμάρτημα….ειναι τόσο παλιό….

Είμαι υποχρεωμένος να γράψω μετά τις Σταυροφορίες για το τι συνέβη στους Εβραίους της Μεγάλης Βρετανίας καθώς το μέλλον και η δημιουργία του δικαιώματος της επιστροφής ξεκινάει από εδώ , όμως όχι τόσο εύκολα όσο θα πίστευε κανείς.                                                                                                                

Οι Εβραίοι ζουν στην Αγγλία από τους Ρωμαϊκούς και Αγγλοσαξονικούς χρόνους, αλλά δεν έγιναν οργανωμένη κοινότητα μέχρι που έφτασε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής το 1066. Ενθάρρυνε Εβραίους εμπόρους και τεχνίτες να μετακομίσουν από τη βόρεια Γαλλία στην Αγγλία. Κατά τους επόμενους αιώνες οι Εβραίοι αντιμετώπισαν αυξανόμενους διωγμούς μέχρι που, το 1290, εκδιώχθηκαν εντελώς. Πως ξεκίνησε όμως όλο αυτό;      

Το 1144, οι Εβραίοι στο Νόριτς κατηγορήθηκαν για τελετουργικό φόνο. Μια φήμη κυκλοφόρησε ότι ένα Χριστιανόπουλο  είχε απαχθεί από Εβραίους, είχε δεθεί σε ένα σταυρό και μαχαιρωθεί στο κεφάλι για να προσομοιώσει το ακάνθινο στεφάνι του Ιησού.           

Αν και στο Νόργουιτς υπήρχε η κατηγορία ότι στραγγιζόταν  και στη συνέχεια το έπιναν τελετουργικά το Πάσχα, και επομένως δεν αποτελεί την πλήρη συκοφαντία, είναι μια ιστορία όμως που από στόμα σε στόμα εξαπλώθηκε  και γενικά θεωρείται ως το σημείο εισόδου στην Αγγλία τέτοιων δεισιδαιμονιών .                                Η φήμη ήταν ψευδής –καθώς  ρητά , η Τορά απαγορεύει κατανάλωση οποιασδήποτε μορφής αίματος - αλλά έγινε η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση «συκοφαντίας αίματος» στην Ευρώπη. Η κατηγορία ήταν αρκετή για να εκτελεστούν οι Εβραίοι ηγέτες στην πόλη.

Η άλλη κύρια κατηγορία που οι Χριστιανοί στις αρχές  του 11ου αιώνα απηύθυναν στους Εβραίους ήταν αυτή της βεβήλωσης του οικοδεσπότη. Ο οικοδεσπότης είναι η γκοφρέτα-το αντίδωρο  που χρησιμοποιείται κατά τη χριστιανική κοινωνία. Η Αγγλία ήταν καθολική αυτή την εποχή και για τους Καθολικούς ο οικοδεσπότης-το αντίδωρο  είναι κυριολεκτικά η σάρκα του Ιησού, οπότε η κακομεταχείριση ήταν απίστευτα σοβαρή. Οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν ποικιλοτρόπως ότι χαράκωσαν  τη γκοφρέτα (που είναι το αντίδωρο) υποδοχής με καρφίτσες, την πάτησαν, τη σκάλισαν με ένα μαχαίρι μέχρι να «βγει το αίμα του Ιησού» και το κάρφωσαν σε μια συμβολική αναπαράσταση της σταύρωσης.  

Οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν επίσης από τους χριστιανούς γείτονές τους για δηλητηρίαση πηγαδιών και διάδοση της πανώλης. Κάθε νέα κατηγορία προκάλεσε νέες σφαγές.   Οι κατηγορίες για αιματηρή θυσία συνεχίστηκαν τον 12ο και 13ο αιώνα:                                                                        •1181 - διατυπώθηκαν κατηγορίες στο Bury
•1183 - διατυπώθηκαν κατηγορίες στο Μπρίστολ
•1192 - διατυπώθηκαν κατηγορίες στο Winchester
•1244 - Εβραίοι του Λονδίνου κατηγορούνται για τελετουργικούς φόνους.

Το 1247, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ' διέταξε έρευνα  για τις κατηγορίες που ασκήθηκαν εναντίον των Εβραίων. Η έρευνα δεν βρήκε στοιχεία που να δικαιολογούν τη δίωξή τους. Η εβραϊκή κοινότητα δικαιώθηκε από τέσσερις ακόμη Πάπες, αλλά οι κατηγορίες, οι δίκες και οι εκτελέσεις συνέχισαν να αυξάνονται.  

Οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από την Αγγλία από τον Εδουάρδο Ι. Το κίνητρό του ήταν εν μέρει οικονομικό: μόλις εκδιώχθηκαν, τα υπάρχοντά τους έγιναν ιδιοκτησία του στέμματος. Η Αγγλία είχε έλλειψη χρημάτων και το παράνομο κούρεμα νομισμάτων αυξανόταν. Οι Εβραίοι έγιναν ο αποδιοπομπαίος τράγος του Εδουάρδου. Τους απαγόρευσε την τοκογλυφία (δανεισμός χρημάτων με τόκο) το 1275. Το 1278 επέφερε εκτεταμένες συλλήψεις Εβραίων ανδρών. πολλοί απαγχονίστηκαν και 600 φυλακίστηκαν στον Πύργο του Λονδίνου.

Το 1290 ο Εδουάρδος εξόρισε οριστικά τους Εβραίους. Εξέδωσε εντάλματα στους σερίφηδες όλων των αγγλικών κομητειών διατάσσοντάς τους να επιβάλουν το Διάταγμα της Απέλασής του, ένα διάταγμα που απαιτούσε την απέλαση όλων των Εβραίων από τη χώρα μέχρι την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1η Νοεμβρίου) εκείνου του έτους. Επιτρεπόταν να φέρουν μαζί τους μόνο τη φορητή περιουσία τους. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, σπίτια και περιουσίες περνούσαν στον βασιλιά. Αυτό έκανε την Αγγλία την πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έδιωξε τους Εβραίους και παρέμειναν απαγορευμένοι για 366 χρόνια. Μερικοί Εβραίοι έμειναν στην Αγγλία κρύβοντας την ταυτότητα και τη θρησκεία τους, αλλά η πλειοψηφία εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και τη Γερμανία. Μόλις τον 17ο αιώνα επετράπη στους Εβραίους να επιστρέψουν στη Βρετανία                                      

Κλείνοντας αυτή την μαύρη περίοδο φθάνουμε 1348 μ.Χ. Τον μαύρο θάνατο… την πανώλη. Ο Μαύρος Θάνατος ήταν ένας βίαιος λοιμός που κατέστρεψε την Ευρώπη μεταξύ 1348 και 1351, και λέγεται ότι απέσυρε σχεδόν τον μισό πληθυσμό. Προέκυψε ένας μύθος, ειδικά στη Γερμανία, ότι η εξάπλωση της ασθένειας οφειλόταν σε συνωμοσία των Εβραίων να καταστρέψουν τους Χριστιανούς δηλητηριάζοντας τα πηγάδια από τα οποία προέρχονταν. Σε όλη την Ευρώπη ξεσηκώθηκαν όχλοι κατά των Εβραίων και χιλιάδες από αυτούς σκοτώθηκαν εξαιτίας αυτών των ψευδών κατηγοριών.֍

*Δρ Γεωπόνος - Μηχανικός , Εβραιος Διδασκαλος.   

Το Εβραϊκό Χρονολόγιο του Τζάκου Αλγκάβα  δημοσιεύεται  κάθε Παρασκευή. Το χρονολόγιο είναι καθαρά ιστορικό και δεν έχει καμία θρησκευτική χροιά. Όλη τη σειρά των άρθρων μπορείτε να τη βρείτε:

https://www.cohen.gr/new/articles/evraiko-xronologio-tou-tzakou-algkava