Εβραϊκό χρονολόγιο
Τζάκο – Ιακώβ Αλγκάβα* 

Μέχρι τα τέλη του 8ου αιώνα, οι αραβικές μουσουλμανικές δυνάμεις είχαν κατακτήσει και εγκαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου .     

Σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο , οι Εβραίοι , που ζούσαν στην περιοχή τουλάχιστον από τους ρωμαϊκούς χρόνους , θεωρούνταν « Άνθρωποι του Βιβλίου » και αντιμετωπίζονταν ως ντίμμι (προστατευόμενοι πολίτες) .         

Σε σύγκριση με τις κατασταλτικές πολιτικές του Βησιγοτθικού Βασιλείου , το οποίο, ξεκινώντας από τον έκτο αιώνα και είχε θεσπίσει μια σειρά αντιεβραϊκών νόμων που κορυφώθηκαν με την αναγκαστική μεταστροφή και την υποδούλωση τους, η ανοχή των μουσουλμάνων μαυριτανών ηγεμόνων επέτρεψε οι εβραϊκές κοινότητες να ευδοκιμήσουν.   

Οι Εβραίοι έμποροι μπόρεσαν να συναλλάσσονται ελεύθερα σε όλο τον ισλαμικό κόσμο , κάτι που τους επέτρεψε να ανθίσουν και έκανε τους εβραϊκούς θύλακες σε μουσουλμανικές ιβηρικές πόλεις μεγάλα κέντρα μάθησης και εμπορίου.

Αυτό οδήγησε σε μια άνθηση του εβραϊκού πολιτισμού στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα , καθώς οι Εβραίοι μελετητές μπόρεσαν να κερδίσουν την εύνοια στα μουσουλμανικά δικαστήρια ως ειδικευμένοι γιατροί, διπλωμάτες, μεταφραστές και ποιητές.    

 Αν και οι Εβραίοι δεν απολάμβαναν ποτέ ισότιμο καθεστώς με τους Μουσουλμάνους, σε ορισμένες Τάιφα (ανεξάρτητα Αραβικά μουσουλμανικά κρατίδια στην Αλ-Άνταλους, στη σημερινή ανατολική Ισπανία, σημερινή Σαραγόσα, όπως και η Γρανάδα) , Εβραίοι άνδρες διορίστηκαν σε πολύ υψηλά αξιώματα, συμπεριλαμβανομένου του Μεγάλου Βεζίρη .

Η σταδιακή ανακατάκτηση της μουσουλμανικής Ιβηρίας από τα χριστιανικά βασίλεια στον βορρά, οδηγήθηκε από ένα ισχυρό θρησκευτικό κίνητρο και να διεκδικήσει εκ νέου την Ιβηρική από τους Χριστιανούς.  

 Μέχρι τον 14ο αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου (σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία ) είχε ανακαταληφθεί από τα χριστιανικά βασίλεια της Καστίλλης , της Αραγονίας , της Λεόν , της Γαλικίας , της Ναβάρρας και της Πορτογαλίας .   

Κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εκ νέου κατάκτησης της Ιβηρίας , τα μουσουλμανικά βασίλεια στην Ισπανία έγιναν λιγότερο φιλόξενα για τα ντίμι (όπως είπαμε,τα προστατευόμενα μέλη-συνήθως εβραικού θρησκεύματος). 

Στα τέλη του 12ου αιώνα, οι Μουσουλμάνοι στην Αλ Άνδαλου κάλεσαν τη φανατική δυναστεία των Αλμοχάντ από τη βόρεια Αφρική για να σπρώξει τους Χριστιανούς πίσω στον βορρά.  Αφού απέκτησαν τον έλεγχο της Ιβηρικής Χερσονήσου, οι Αλμοχάντ πρόσφεραν στους Εβραίους την επιλογή μεταξύ εκδίωξης, μεταστροφής και θανάτου. Πολλοί Εβραίοι κατέφυγαν σε άλλα μέρη του μουσουλμανικού κόσμου, καθώς και στα χριστιανικά βασίλεια, τα οποία αρχικά τους υποδέχτηκαν. 

Στη χριστιανική Ισπανία, οι Εβραίοι λειτουργούσαν ως αυλικοί, κυβερνητικοί αξιωματούχοι, έμποροι και τραπεζίτες . Επομένως, η εβραϊκή κοινότητα ήταν τόσο χρήσιμη για τις άρχουσες τάξεις όσο και σε κάποιο βαθμό προστατευμένη από αυτές.֍

*Δρ Γεωπόνος - Μηχανικός , Εβραιος Διδασκαλος.  

Το Εβραϊκό Χρονολόγιο του Τζάκου Αλγκάβα  δημοσιεύεται  κάθε Παρασκευή. Το χρονολόγιο είναι καθαρά ιστορικό και δεν έχει καμία θρησκευτική χροιά. Όλη τη σειρά των άρθρων μπορείτε να τη βρείτε:

https://www.cohen.gr/new/articles/evraiko-xronologio-tou-tzakou-algkava