Cohen.gr Δευτέρα 28.9.2015
Δημήτρης Τζώρας*

Εάν ο πόλεμος (νοούμενος ως πεδίο ανταγωνισμών) ήταν ποτό, τότε αυτό θα ήταν ουίσκι!!! Για να πιεις το ουίσκι σκέτο, πρέπει να συντρέχουν δύο λόγοι. Ο ένας είναι να είσαι φανατικός λάτρης του, ώστε να θέλεις το ποτό σου ζεστό και χωρίς να αραιωθεί με άλλα συστατικά, που θα αλλοιώσουν τη γεύση του. Ο άλλος είναι να μη βρίσκεις κάτι για να το αραιώσεις και να είσαι αναγκασμένος να το πιεις στην φυσική του κατάσταση. Το ίδιο ισχύει και για τον πόλεμο. Ή θα είσαι αιμοδιψής λάτρης αυτού του σπορ ή θα αναγκαστείς από τις συνθήκες να μετέχεις του παιγνίου. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα και την πολιτική επιστήμη η διαδικασία παραγωγής πολέμων, προϋποθέτει την εξάντληση όλων των δυνατοτήτων «αραιώσεως» του ποτού, πριν αυτό καταλήξει στο στομάχι στη φυσική του μορφή. Ο Κλαούζεβιτς το είχε πει λιγότερο ποιητικά. Ο πόλεμος, είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα.

Δυστυχώς το ποτό του πολέμου είναι μέσα στο ποτήρι του παγκόσμιου συστήματος και αυτή είναι η πρώτη παραδοχή που πρέπει να γίνει. Η δεύτερη παραδοχή που πρέπει πάλι να γίνει, είναι, ότι ευτυχώς εξακολουθούμε να παράγουμε παγάκια, ώστε το ποτό να είναι κρύο και αραιωμένο. Τα παγάκια, όμως, σε αυτή τη διαδικασία, έτσι τουλάχιστον, όπως διαβλέπουμε τον ορίζοντα των γεγονότων, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να τελειώνουν, εάν δεν υπάρξει μία παγκόσμια αλλαγή στις πολιτικές των υπερδυνάμεων.

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό του πολέμου με πάγο (war on the rocks), που προμηνύει αστάθεια και ενδεχομένως πολεμική σύγκρουση; Η κλιμακούμενες αρνήσεις  περιοχής( area denial) στον αντίπαλο!!! Η άρνηση περιοχής με στρατιωτικούς όρους, είναι η περιοχή, όπου ο αντίπαλος δεν μπορεί να έχει ελευθερία δράσεως εντός μίας ζώνης, χωρίς να νιώθει, ότι διαρκώς απειλείται. Η δράση δεν περιλαμβάνει μόνο τη στρατιωτική, αλλά ακόμα και την προβολή ισχύος, την επίδειξη σημαίας εντός ενός γεωγραφικού τόπου. Η Κίνα για παράδειγμα, με την ανάπτυξη μεγάλης ακρίβειας πυραύλων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, μαζί με μία πληθώρα άλλων συστημάτων που αυξάνουν την εμβέλεια δράσης της, αλλά και αποτροπής, της έχει δώσει στη θαλάσσια περιφέρειά της στρατηγικό βάθος, ώστε η δράση του αμερικανικού και όχι μόνο πολεμικού ναυτικού να είναι συνεχώς απειλούμενη. Η άρνηση περιοχής κάνει τον αντίπαλο να κινείται συνεχώς όλο και πιο μακριά από τα σημεία ενδιαφέροντός του, ώστε να μην κινδυνεύσει. Η ζώνη αρνήσεως περιοχής της Κίνας, έχει σκοπό να απομακρύνει την ελευθερία δράσης του αμερικανικού ναυτικού από το να πλησιάζει την Ταϊβάν και την Κινεζική ενδοχώρα. Η άρνηση περιοχής με γεωστρατηγικούς όρους, είναι το προτελευταίο στάδιο, πριν ξεσπάσει μία σύγκρουση, η κατάσταση όπου υπάρχουν παγάκια στο ουίσκι, αλλά δεν ξέρουμε μέχρι πότε αυτά θα εξακολουθούν να παράγονται.

Η άρνηση περιοχής είναι, όμως, μία πολυσύνθετη εύνοια, που έχει εφαρμογές στη γεωπολιτική, πολιτική, πολιτισμική και οικονομική σφαίρα δράσης. Ενίοτε, σε σημαντικούς στόχους, μπορεί να φτάσει και στο επίπεδο του ατόμου. Η άρνηση πολιτικής δράσης, δημοσίου λόγου, μέχρι και της αποδομήσεως της οικογενειακής ειρήνης και της επαγγελματικής ανέλιξης, είναι και το κατεξοχήν πεδίο δράσης των μυστικών υπηρεσιών των αντιπάλων, σε μια πολιτικά διαφιλονικούμενη περιοχή.

Η άρνηση της πόλεως της Ιερουσαλήμ από τους δυτικούς στο νόμιμο κληρονόμο της, τον εβραϊκό λαό, είναι ίσως η πιο κραυγαλέα άρνηση περιοχής εντός του δυτικού κόσμου. Η άρνηση της Ιερουσαλήμ στο εβραϊκό έθνος, είναι ένας πολύ έξυπνος πολιτικά τρόπος για να απονομιμοποιούν οι δυτικοί την ιστορική συνέχεια του εβραϊκού έθνους στα εδάφη του. Η Ιερουσαλήμ δεν είναι απλά μία πόλη με μείζονα θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Η Ιερουσαλήμ και το Όρος του Ναού, είναι η βεβαίωση της συνέχειας του Εβραϊκού θρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Φυσικά δεν εννοούμε το Θρόνο ως μορφή πολιτεύματος, αλλά ως πολιτική αρχή σε μία περιοχή. Το ίδιο κάνουν και οι δυτικοί με εμάς. Η απαγόρευση λειτουργίας της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, είναι η άρνηση των δυτικών να δεχτούν, ότι ο κληρονόμος του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους και της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, είναι η Ελλάς!!! Οι δυτικές δυνάμεις θα προτιμούσαν να τη δουν να καίγεται μέχρι τα θεμέλιά της η παγκόσμια μητρόπολη της Ορθοδοξίας, το υπέρτατο σύμβολο της Βυζαντινής μας αυτοκρατορίας,  παρά να δουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη να την επαναλειτουργεί!!! Αυτός είναι ο λόγος, που η μεταπολιτευτική μας τσογλαναρία θέλει να κατασκευάσει Τζαμί στο Λίκνο της Δημοκρατίας, την Αθήνα μας, αλλά δεν θέτει ζήτημα από τους Σουνίτες, επαναλειτουργίας της Αγίας Σοφίας!!! Το Ευρωπαϊκό άτυπο εμπάργκο (τη βρωμοδουλειά την έχουν αναλάβει διάφορες ΜΚΟ με την κάλυψη της Ε.Ε.) για τα προϊόντα από το Ισραήλ, είναι και πάλι μία άρνηση περιοχής. Οι Ευρωπαίοι παραγωγοί φοβούνται, ότι ο ταλαντούχος εβραϊκός λαός, θα καταφέρει σύντομα με το προϊόντα του να τους ανταγωνιστεί επάξια στις παγκόσμιες αγορές . Αυτός είναι κυρίως ο λόγος, που ακόμα και εάν το Κράτος του Ισραήλ συνάψει ειρήνη με τους Παλαιστίνιους, ακόμα και εάν επανέλθει στα σύνορα του 1967, οι δυτικοί θα βρουν νέους τρόπους, ώστε να τους βγάλουν από τη μέση ως ανταγωνιστές. Ο αραβικός λαός της Παλαιστίνης, θα είναι μόνιμα το εργαλείο αποδομήσεως του Κράτους του Ισραήλ.

Η Ελλάδα μας, έχει άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία, αν και δυτικό κράτος. Είναι η μοναδική χώρα, στην οποία το Κράτος του Ισραήλ έχει δημόσια διπλωματία ανάλογη της Μπουργκίνα Φάσο. Ίσως μάλιστα, είναι σε καλύτερη κατάσταση αυτοί, που ασκούν δημόσια διπλωματία για τη Μπουργκίνα Φάσο, παρά για το Κράτος του Ισραήλ, διότι δεν κινδυνεύουν να στοχοποιηθούν από ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα!!! Υπάρχει λογική πίσω από αυτό το φαινόμενο. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν απαγορεύσει διά ροπάλου κάθε προσπάθεια, ώστε οι δύο λαοί να έρθουν πιο κοντά. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, εδράζεται πάνω στη βρετανική κοσμοθέαση, που θέλει την Ελλάδα απέναντι από το Ισραήλ. Στρατηγιστές είναι οι άνθρωποι, όχι ηλίθιοι για μην καταλαβαίνουν, ότι Ελλάδα και Ισραήλ μπορούν να ελέγχουν τα δύο κλειδιά του κόσμου, Σουέζ και Δαρδανέλια!!!

Δεν είναι τυχαίο που δεξιά και αριστερά στην Ελλάδα, με διάφορους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς παρακρατικούς στοχεύουν πάντα το Κράτος του Ισραήλ, ώστε ο ελληνικός λαός ποτέ να μην μπορεί να ρίξει σταθερές γέφυρες προς εκείνη την πλευρά της Μεσογείου. Διάολε, υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα «σοβαροί», που ισχυρίζονται, ότι έχουμε περισσότερα κοινά με τους Ισλαμιστές Τούρκους ή με τους Άραβες της Παλαιστίνης και της Μέσης Ανατολής παρά με τους Ισραηλίτες!!! Μάλιστα, αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν και καταπληκτική καριέρα ως πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Το διαίρει και βασίλευε, είναι εκ των ουκ άνευ της κάθε αυτοκρατορίας. Το ίδιο θέλουν και οι Ευρωπαίοι. Ανταγωνισμό από δημιουργικούς και ταλαντούχους λαούς, όπως ο δικός μας, δεν μπορούν να ανεχθούν και ούτε θα τον αφήσουν να συνάψει στρατηγικές συμμαχίες με το ομοούσιό του. Έλληνες και Εβραίοι, είναι «ατίθασα παιδάκια» για τα οικονομικά και πολιτικά τους γούστα.

Πόσο δημοκρατικό, όμως, είναι αυτό; Πόσο δημοκρατικό είναι να μην αφήνουν τον ελληνικό λαό να δείξει συγκροτημένα πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά τη συμπάθειά του προς έναν άλλο λαό; Γιατί είναι ηθικά νόμιμο και δημοκρατικό, να μπορούν οι Έλληνες χωρίς φόβο να εκφράσουν τις γεωπολιτικές τους προτιμήσεις προς την Ρωσία , τις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, αλλά ποτέ με το Κράτος του Ισραήλ; Γιατί μόνο στην Ελλάδα, να μη μπορεί ο πολίτης να νιώθει υπερήφανος που είναι Έλληνας Εβραίος ή ακόμα και Έλληνας Σιωνιστής, αλλά να μπορεί να νιώθει περήφανος αυτός που δηλώνει φιλογερμανός, ατλαντιστής, ευρασιανιστής κτλ; Γιατί στην Ελλάδα μόνο δεν υπάρχουν ποτέ στα τηλεοπτικά πάνελ, άνθρωποι που μπορούν να στηρίξουν με επιχειρήματα αυτή τη γεωπολιτική προσέγγιση; Γιατί μόνο στην Ελλάδα, όποιος δημοσιογράφος τόλμησε να «εκτεθεί» υπέρ του Ισραήλ, μπήκε στη μαύρη λίστα και τον έφαγε το σκοτάδι και η ανεργία;;; Για ποια Δημοκρατία μιλάμε και ποια πολιτικά δικαιώματα, όταν χιλιάδες Έλληνες που θέλουν μία άλλη γεωπολιτική κατεύθυνση της χώρας, δεν μπορούν και δεν έχουν το δικαίωμα να αυτοεκφραστούν συγκροτημένα κάτω από ένα συλλογικό υποκείμενο; Γιατί φτάσαμε σε αυτή την κατάντια ως έθνος και ποιοι μας έφτασαν ως εδώ, όπου  θεωρούμε πρέπουσα τη συμπεριφορά του ψωνισμένου Άραβα Σεΐχη, που θέλει μόνιμο χαλί και ροδοπέταλα κάτω από τα πόδια του για να μην ακουμπάνε τη γη, χωρίς να τον πάρουμε στις ντομάτες και να θεωρούμε, ότι όποιος αγωνίζεται  υπέρ της συμμαχίας Ελλάδος – Ισραήλ, είναι κάτι περίπου σαν τον… Εωσφόρο;

Η άρνηση περιοχής, πολιτικής, γεωγραφικής, πολιτισμικής και οικονομικής είναι το πρώτο όπλο κρούσης. Η άρνηση περιοχής είναι ουσιαστικά η άρνηση του δικαιώματος κάποιου να υπάρχει. Την άρνηση στο δικαίωμα αυτό, τη γνωρίζουν καλά Έλληνες και Εβραίοι. Όταν αρνούνται στους Έλληνες την αυτοέκφραση, τους αρνούνται το δικαίωμα της ύπαρξης, της δημιουργίας, της προόδου και το σημαντικότερο όλων, του αυτοπροσδιορσμού!!! Ο ελληνικός λαός, οι συμπολίτες μας, πρέπει να μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν. Παρ’ όλα τα σφοδρά προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν, η σκέψη είναι αυτή που θα τους οδηγήσει στις ορθές πολιτικές αποφάνσεις και στη λύτρωση. Δεν υπάρχει κάποια Θεότητα ή κάποιο κόμμα, τα οποία θα μας βγάλουν από τη δυστυχία μας. Αυτό θα το συνειδητοποιήσουν και οι τελευταίοι συμπολίτες μας σε λίγο καιρό. Πρέπει να μπούμε στην επώδυνη διαδικασία, διότι είναι οδυνηρή για τον φυγόπονο Έλληνα, η διαδικασία της αυτοανακρίσεως. Να βάλουμε τον πισινό μας κάτω στην καρέκλα και να τον ανακρίνουμε για τις αποφάσεις του και τις αντιλήψεις του και να κατανοήσουμε επιτέλους, ποιοι και γιατί από το ’74 και μετά, μας πούλησαν τόνους και με το αζημίωτο, κάθε τι που εμπεριέχει το «ταξικά επαναστατικό» ή «εθνικόφρον»  «Αντί…», αντισημιτισμό, αντιαμερικανισμό, αντιπαραγωγισμό, κ.τ.λ. Διότι για κάθε δικό μας «Αντί…» ήταν ένα δικό τους «Υπέρ…».  Τότε και μόνο τότε, θα καταλάβουμε ποιοι και γιατί, είναι οι πραγματικοί και αδίστακτοι «Ανθέ...».  

*Ο Δημήτρης Τζώρας είναι Πολιτικός Αναλυτής