26.4.10
Ζαν Κοέν

Nakba” (καταστροφή) είναι η λέξη που χρησιμοποιούν οι Άραβες για να χαρακτηρίσουν το πόλεμο του 1948, αυτόν που οι  Ισραηλινοί ονομάζουν ‘‘πόλεμο της ανεξαρτησίας.’’   Αυτό που ίσως όμως δεν ξέρουν οι Άραβες και δεν καταλαβαίνουν οι Ισραηλινοί είναι ότι και οι τελευταίοι έχουν τη δική τους nakba. Τον πόλεμο των έξη ημερών του 1967.

Είναι ο πόλεμος εκείνος ο οποίος θα αλλάξει με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα τον χάρτη της Μ.Α., επηρεάζοντας στο διάβα του τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Ο πόλεμος αυτός ήταν και το τέλος της εποχής του ιδεαλισμού, της αθωότητας, και της ανθρωπιάς του Ισραήλ.

 Ήταν το τέλος του εμείς και η αρχή του εγώ, το τέλος της ισότητας και η αρχή της διάκρισης μεταξύ εκείνων (οι κατώτεροι)  και εμείς ( οι ανώτεροι)  και το τέλος της κρατικής ανθρωπιάς και η αρχή της ανάλγητης γραφειοκρατίας.

Το παρακάτω επεισόδιο, από την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.  αποδεικνύει εν μέρει του λόγου τω αληθές.

“Ένας Παλαιστίνιος κρατούμενος από τη Δυτική Όχθη απελάθηκε στη Λωρίδα της Γάζας, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του από Ισραηλινή φυλακή.

Ο 39χρονος Ahmad Sabah, ο οποίος αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Ketziot μετά την έκτιση της ποινής του, επιβιβάστηκε με τη βία σε λεωφορείο για τη Γάζα τη στιγμή που η σύζυγος, ο γιος και άλλοι συγγενείς του τον περίμεναν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες  στο σημείο ελέγχου Tarqumiya στη Δυτική Όχθη.

Ο Sabah ενημερώθηκε για τη μεταφορά του στη Γάζα λίγο πριν από την επιβίβασή του στο λεωφορείο το μεσημέρι. Η οικογένεια και οι συγγενείς του έμαθαν μόλις το απόγευμα ότι ο Ahmad δεν θα ερχόταν τελικά σπίτι.

Ο Sabah γεννήθηκε στην Ιορδανία από μια οικογένεια προσφύγων από το χωριό Um a-Shuf κοντά στη Χάιφα. Το 1994 προσχώρησε στις Παλαιστινιακές Αμυντικές Δυνάμεις που μπήκαν στη Γάζα υπό τον Yasser Arafat και έλαβε Παλαιστινιακή ταυτότητα με διεύθυνση της Γάζας. Περίπου ένα χρόνο αργότερα μετακόμισε στη Δυτική Όχθη όπου έκανε οικογένεια και εγκαταστάθηκε μόνιμα.

Το 2001 συνελήφθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση της Fatah, κατασκευή και εκτόξευση βομβών Μολότοφ και σχεδιασμό τοποθέτησης βόμβας.

Όπως δήλωσε ο ίδιος και η σύζυγός του Hanan σε ξεχωριστές τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχαν με τη Haaretz, κατά τη διάρκεια των πρώτων 5 χρόνων της φυλάκισής του, η οικογένεια του δεν επιτρεπόταν να τον επισκεφθεί.

Αργότερα, η σύζυγος και ο νεαρός γιος του Yazan μπορούσαν να τον επισκέπτονται μία φορά κάθε έξι μήνες. Η τελευταία φορά που ειδωθήκαν ήταν τον Οκτώβριο του 2009.

Ο Sabah έστησε μια τέντα διαμαρτυρίας κοντά στο σημείο ελέγχου του Erez στη Λωρίδα της Γάζας επιμένοντας ότι δεν θα φύγει μέχρι να του  επιτραπεί να γυρίσει στο σπίτι και την οικογένειά του.

Από το 1996, κατά παράβαση των Συμφωνιών του Όσλο, το Ισραήλ έχει απαγορεύσει στην Παλαιστινιακή Αρχή ν’ αλλάζει τη διεύθυνση στις ταυτότητες όσων έχουν μετακομίσει από τη Γάζα στη Δυτική Όχθη. Από τα τέλη του 2000, το Ισραήλ χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους ως "λαθρομετανάστες" στη Δυτική Όχθη.” Μέχρι εδώ τα γεγονότα σύμφωνα με την εφημερίδα Haaretz.

google_protectAndRun("ads_core.google_render_ad", google_handleError, google_render_ad); Ο Σάμπα συνελήφθη για αντίσταση κατά της κατοχικής αρχής, κάτι που κάνουν όλοι οι λαοί όταν βρίσκονται υπό κατοχή των Ισραηλινών συμπεριλαμβανομένων.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης πενταετίας έκτισης της ποινής του δεν του επιτράπηκε καμία επίσκεψη από την οικογένεια του, ενώ μετά οι οικογένεια του τον επισκεπτόταν μόλις μία φορά το εξάμηνο.

Όταν αποφυλακίστηκε και των έδιωξαν στη Γάζα αντί της Δυτικής Όχθης άφησαν την οικογένεια να περιμένει μέχρι το βράδυ χωρίς να τους πουν τίποτα.

Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο ο αποφυλακιστείς θεωρείται ότι πλήρωσε το χρέος του στην κοινωνία και επιστρέφεις με όλα σου τα δικαιώματα.

Πως, πότε και που έχασε το Ισραήλ τις ηθικές του αξίες;

Ο Σαμπάς, όπως όλοι οι κρατούμενοι στον κόσμο, έχει απαράβατα δικαιώματα, ανθρώπινα και άλλου είδους. Αυτό τουλάχιστον ισχύει σε δημοκρατικές και ευνομούμενες χώρες, όπως θέλει το Ισραήλ να θεωρεί εαυτόν.

Καταλαβαίνω απόλυτα τη θέση του Ισραήλ στην περιοχή και τους κινδύνους, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία, διότι αν συνεχίσει σε αυτόν το κατηφορικό δρόμο θα καταλήξει σαν τη Χαμάς που εδώ και 4 χρόνια δεν επιτρέπει στον ισραηλινό στρατιώτη ούτε μία επίσκεψη του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

Αυτό είναι το ιδανικό του Ισραήλ;

 Η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, το Νταρφούρ, οι Κόκκινοι Χμερ κλπ;