13.5.10
Ζαν Κοέν.

Την Δευτέρα 10.5. η Αθήνα επιτέλους (καθότι η τελευταία πρωτεύουσας της Ε.Ε. και ίσως και ολόκληρης της Ευρώπης) απέκτησε το δικό της μνημείο Ολοκαυτώματος.

Οι ομιλίες όλων όσων μίλησαν επικεντρώθηκαν στο έγκλημα που λέγεται Ολοκαύτωμα και τις μεθόδους του.

Παραφωνία, απετέλεσε μόνο η αντιπρόεδρος της Ισραηλινής Βουλής, κυρία Ρουχάμα  Αβραχάμ, η οποία προφανώς ξέχασε ή δεν κατάλαβε γιατί βρίσκετε στη τελετή.

Αφού χαιρέτησε την πρωτοβουλία και αναφέρθηκε στο Ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό, καθώς και στο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα σήμερα άτομα όπως ο Αχμαντινετζάντ του Ιράν που αρνούνται το Ολοκαύτωμα και θέλουν να σβήσουν το Εβραϊκό κράτος από προσώπου γης, πέρασε σε μία πολιτική ομιλία περί Ισραήλ και της διαμάχης του με τους παλαιστίνιους, την Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. 

Καταλαβαίνω απόλυτα πως σαν πολιτικός του κράτους του Ισραήλ μία από τις υποχρεώσεις της είναι να προβάλει τις θέσεις του κράτους της στο εξωτερικό, όπως κάνουν άλλωστε όλοι οι πολιτικοί ανά των κόσμο.

Αλλά, σαν ειδικός σε θέματα πολιτικής επικοινωνίας, επιτρέψτε μου να πω πως  για κάθε ομιλία υπάρχει ό σωστός τόπος και χρόνος, και η τελετή της αποκάλυψης του μνημείου του Ολοκαυτώματος της Αθήνας δεν ήταν ούτε ο σωστός τόπος ούτε ο σωστός χρόνος.

Η κυρία Αβραχάμ, εκπροσωπούσε μεν την κυβέρνηση του Ισραήλ αλλά την εκπροσωπούσε σαν Εβραία  της οποίας ο λαός έχασε 6 εκατομμύρια ψυχές κατά την διάρκεια της Ναζιστικής θηριωδίας και όχι σαν Ισραηλινή για να μιλήσει για τη διαμάχη του κράτους της με του γείτονες της.

Το μνημείο έγινε για να τιμηθούν οι Έλληνες Εβραίοι που χαθήκαν στη κατοχή και όχι για το κράτος του Ισραήλ.

Θα μπορούσε να διευρύνει το θέμα του κύματος  του αντισημιτισμού που έχει κατακλίσει την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης)  και όχι να κάνει μαθήματα πολιτικής όπως όταν μίλησε για την Χαμάς και την Χεζμπολάχ λέγοντας «Όλος ο ελεύθερος κόσμος, συμπεριλαμβανομένης της Ε.Ε. και της Ελλάδας πρέπει να ενωθεί εναντίον τους.» 

Θα μπορούσε, και έπρεπε, να μιλήσει αυτήν την ειδική βραδιά, για τους ελάχιστους Έλληνες,  που με κίνδυνο της ζωής του βοήθησαν Εβραίους να σωθούν και όχι να μιλήσει για τους στρατηγικούς στόχους του Ισραήλ λέγοντας «…η μεγαλύτερη πρόκληση μας παραμένει η επίτευξη της ειρήνης με τους γείτονες μας.», αυτό που κολάει σε μία τέτοια τελετή;

Ερώτηση κρίσεως: Η κυρία Αβραχάμ ήρθε στην Ελλάδα για να τιμήσει εμάς του Έλληνες Εβραίους ή να κάνει μαθήματα εξωτερικής πολιτικής;