21.3.2011
Ζαν Κοέν

Αυτήν την περίοδο οι Παλαιστίνιοι έχουν μία από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες αν αποτινάξουν από πάνω τους την Ισραηλινή κατοχή, υπό μία προϋπόθεση ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν βία τουλάχιστον στην αρχή.

Αυτή τη στιγμή οι περισσότερες Αραβικές χώρες φλέγονται από εσωτερικές επαναστάσεις στην προσπάθεια τους να αποτινάξουν τα υπάρχοντα δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα, ζητώντας δημοκρατία και ελευθερία.

Στην προσπάθεια τους,  υπάρχουν τεράστιες απώλειες αόπλων πολιτών, με προεξέχουσα τη Λιβύη, και κανείς, μέχρι προχθές τουλάχιστον, δεν είπε ή έκανε τίποτα  ούτε από τη Δύση, ούτε από την Αμερική, ούτε από την Αφρικανική Ένωση και ούτε από τον Αραβικό Σύνδεσμο.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αν οι Παλαιστίνιοι αρχίσουν μία τρίτη ιντιφάντα οι πιθανότητες να αποκτήσουν ανεξάρτητο κράτος είναι τεράστιες, υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι θα είναι άοπλος τουλάχιστον στην αρχή

Σκεφτείτε τις εικόνες άοπλων πολιτών εναντίον του Ισραηλινού στρατού όπου πάνοπλοι οι τελευταίοι θα αντιμετωπίζουν παιδιά και νεαρούς. Καταλαβαίνεται πως ένα Παλαιστίνιος να σκοτωθεί από Ισραηλινά πυρά, με την διπλωματική απομόνωση, τη διεθνή περιφρόνηση, και την παγκόσμια κατακραυγή, που βιώνει σήμερα το Ισραήλ  για οτιδήποτε κάνει τα τελευταία χρόνια, θα ξεσηκωθεί όλος ο κόσμο εναντίον του με πρώτη πρώτη τη Δύση.

Μετά από την σχεδόν πλήρη αδιαφορία που έδειξε η Δύση στην «Αραβική Άνοιξη» η περίπτωση ιντιφάντας εναντίον του Ισραήλ θα είναι για τη Δύση πολύ καλή αφορμή για εξιλέωση που δεν βοήθησε τον μέσο άραβα στην διάρκεια των ταραχών.

Ένας ακόμα λόγος, και ίσως ο κυριότερος, που η Δύση θα επέμβει με το έναν ή άλλο τρόπο αμέσως είναι ότι θα πρέπει η Δύση να δείξει στον Αραβικό κόσμο ότι δεν είναι εναντίον του και του Ισλάμ.

Για τη Δύση άλλωστε το Ισραήλ είναι ένα κράτος που κανείς δεν ενοχλείται ούτε νοιάζεται αν κατηγορείται είτε αλήθεια είτε ψέματα. Τουναντίον, το Ισραήλ είναι ένα κράτος που όλοι αρέσκονται στο να το μισούν  (they love to hate αγγλιστί)

Αποτέλεσμα μίας τέτοιας ιντιφάντας είναι να  «στριμωχτεί» το Ισραήλ όχι απλώς σε παραχωρήσεις επικοινωνιακές και καλής πίστης, αλλά σε πλήρη αποχώρηση και συμφωνία.

Το μεγαλύτερο διπλωματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα το Ισραήλ είναι η μονόπλευρη αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, τόσο από τον ΟΗΕ στη σύνοδο του ερχόμενου Σεπτέμβρη, όσο και του Κουαρτέτου και της Ευρώπης και μάλιστα πολύ ποιο σύντομα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών William Hague είπε σε συνέντευξη τύπου, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης του Abbas στο Λονδίνο ότι η Βρετανία, ή Γαλλία και η Γερμανία θέλουν να δουν συγκεκριμένες παραμέτρους στις νέες διαπραγματεύσεις «συμπεριλαμβανομένων ίδρυση κράτους στα σύνορα του 1967, ανταλλαγή εδαφών, μία δίκαιη και τίμια λύση για το προσφυγικό, καθώς και την κήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού κράτους.»

Επιπλέον, αν η ιντιφάντα δεν είναι βίαιη οι Παλαιστίνιοι αυτή τη φορά δεν θα είναι μόνοι τους. Θα έχουν την ενεργό υποστήριξη της Ισραηλινής κεντροαριστεράς στις διαδηλώνεις, στις κοινωνικές δικτυώσεις, και σε ότι άλλο χρειαστεί.

Μη ξεχνάτε πως όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης δείχνου πως ένα 75% του Ισραηλινού λαού είναι υπέρ της λύσης των δύο κρατών. 

 Όμως, και όπως είπα στην αρχή, αυτά μπορούν συμβούν υπό την προϋπόθεση ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα χρησιμοποιήσουν βία. Και εδώ είναι το ερώτημα: μπορούν να μην χρησιμοποιήσουν βία;

Αν μπορέσουν η Χαμάς και η Φατάχ να τα «βρουν» η απάντηση είναι ναι. Αν όμως οι μεταξύ τους σχέσεις συνεχίσουν όπως είναι τώρα η απάντηση είναι όχι.

Αν δεν τα «βρουν» μεταξύ τους, η Χαμάς μπροστά στην απειλή να υπάρξει ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος και ως εκ τούτου να διολισθήσει «στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», όπως έλεγε και ο συγχωρεμένος, ως  άσχετη και άχρηστη, θα χρησιμοποιήσει βία προκαλώντας έτσι το Ισραήλ να χρησιμοποιήσει και αυτό βία. Μία τέτοια εξέλιξη θα είναι θείο δώρο για το Ισραήλ.

Υπάρχει και η άλλη περίπτωση που είναι οι εξτρεμιστές του Ισραήλ να χρησιμοποιήσουν βία αλλά είναι και μικρή και εύκολα ελεγχόμενη από το Ισραηλινό κράτος που δεν θα θέλει να δώσει και άλλες αφορμές στη διεθνή κοινή γνώμη. .

Ας ελπίσουμε ότι οι ημέρες της κατοχής είναι μετρημένες. Να δω και εγώ την ειρήνη πριν «ξεπουλήσω».