"Απογευματινή"
31/3/2003
Η αλήθεια
Προχθές έβλεπα στην τηλεόραση τις μαθητικές διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου στο Ιράκ όταν ξαφνικά βλέπω στην οθόνη τον γιο μου να φωνάζει εναντίον του πολέμου. Σημειώστε ότι ο γιος μου είναι 14 ετών και πάει τρίτη γυμνασίου, έχω δε την εντύπωση πως βγήκε στους δρόμους με τους συμμαθητές του, πιο πολύ για χαβαλέ και για να μην κάνουν μάθημα..
Παρένθεση, προσωπικά έχω πολλές επιφυλάξεις αν είναι σωστό η πολιτική να μπαίνει στα σχολεία και δη στις μικρές τάξεις. Η Iστορία δείχνει πως πολιτική σε σχολεία και δη σε μικρές ηλικίες είναι γνώρισμα ολοκληρωτικών καθεστώτων και όχι δημοκρατικών, κλείνει η παρένθεση.
Όταν ο γιος μου γύρισε το βράδυ σπίτι, τον ρώτησα αν ξέρει γιατί διαδηλώνει εναντίον του πολέμου.
--Βεβαίως, μου είπε, διότι ο πόλεμος γίνεται για το πετρέλαιο του Ιράκ και δεν πρέπει να σκοτώνεται κόσμος για το πετρέλαιο.
Με άλλα λόγια μου απήντησε παπαγαλίζοντας κομματική θέση, όπως προφανώς την άκουσε στο σχολείο του χωρίς να αναλύσει το θέμα περισσότερο, όχι πως έχω την απαίτηση να ξέρει την αλήθεια ένα δεκατετράχρονο παιδί.
Το ερώτημα είναι ο πόλεμος γίνεται όντως για το 6% των πετρελαίων που διαθέτει το Ιράκ ή μήπως οι λόγοι είναι άλλοι; Είμαι σίγουρος πως οποιοσδήποτε σοβαρός αναλυτής θα σας πει πως ναι μεν ο πόλεμος γίνεται για τα πετρέλαια αλλά όχι για το 6% που διαθέτει το Ιράκ.
Ο πόλεμος γίνεται για να αποκτήσουν οι ΗΠΑ στρατιωτική βάση στην περιοχή έτσι ώστε να μπορουν να ελέγχουν και να προστατεύουν ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, καθώς επίσης να προλάβουν μην τυχόν και τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη πέσουν στα χέρια κυβερνήσεων εχθρικα διακείμενων προς τις ΗΠΑ.
Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά πως τα Αραβικά καθεστώτα των χωρών που παράγουν πετρέλαιο είναι πολύ επισφαλή εδώ και 15 χρόνια λόγω της διαφθοράς των κυβερνώντων και της οικονομικής ανέχειας στην οποία ζουν οι πολίτες τους.
Πιθανή κατάρρευση αυτών των καθεστώτων και αντικατάστασή τους από εχθρικές προς τις ΗΠΑ κυβερνήσεις μπορεί να επιφέρει και οικονομική κατάρρευση της Δύσης. Και για του λόγου το αληθές αρκεί τα Αραβικά κράτη να αποσύρουν τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια που έχουν επενδύσει από την δεκαετία του ‘70 σε Αμερική και Ευρώπη για να γίνει η παγκόσμια οικονομία άνω κάτω στην καλύτερη περίπτωση.
Ως εκ τούτου μία μεγάλη στρατιωτική βάση στην περιοχή που θα διαθέτει μία δύναμη ταχείας επεμβάσεως σε περίπτωση κρίσης, είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη. Άλλωστε όπως έδειξε στους Αμερικανούς, όχι μόνο αυτός ο πόλεμος αλλά και ο προηγούμενος, αυτός του Κόλπου το ‘90, το να εκστρατεύεις από την Αμερική στη Μέση Ανατολή σε περίπτωση ανάγκης είναι ολόκληρη μανούβρα.
Άντε να βρεις συμμάχους, άντε να πάρεις έγκριση από τον ΟΗΕ, τράβα να παρακαλάς φιλικές χώρες να σου επιτρέπουν να χρησιμοποιείς το έδαφος τους και πολλά άλλα. Αν όμως έχεις μία βάση στην περιοχή επεμβαίνεις στο άψε σβήσε και δεν έχεις και φόβο να ξεμείνεις από καύσιμα, πυρομαχικά, φαγητό κλπ όπως έγινε τώρα.
Η ευκαιρία
Και εδώ είναι που παρουσιάζεται η ευκαιρία για την Ελλάδα! Ο William Pitt, πατήρ, είπε κάποτε πως μεταξύ κρατών δεν υπάρχουν ποτέ ούτε αιώνιες φιλίες ούτε αιώνια μίση. Υπάρχουν μόνο αιώνια συμφέροντα. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, έτσι είναι.
Όταν λοιπόν η Ελλάδα βλέπει ότι η Τουρκία για πρώτη φορά βρίσκεται σε ρήξη με την Αμερική είναι κουτό να μην το εκμεταλλευθεί στο έπακρον. Η Ελλάδα έπρεπε από την πρώτη στιγμή, να ταχθεί στο πλευρό των Αμερικανών με ό,τι διευκολύνσεις μπορούσε έτσι ώστε μετά το πόλεμο να έχει το πάνω χέρι στα προβλήματα που έχει με την Τουρκία.
Μην ξεχνάτε ότι όταν η Αμερική βλέπει το χάρτη της Μέσης Ανατολής, αυτό που βλέπει είναι έναν Ισλαμικό κόσμο που διάκειται εχθρικά προς αυτήν και που ανά πάσα στιγμή μπορεί να περιέλθει στα χέρια φανατικών μουσουλμάνων. Και μέσα σε αυτόν τον ισλαμικό κόσμο (της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης) βρίσκονται μόνο δύο κράτη που εξ’ ορισμού δεν μπορούν να πέσουν στα χέρια φανατικών Ισλαμιστών. Η Χριστιανική Ελλάδα και το Εβραϊκό Ισραήλ.
Αν οι Αμερικανοί αποκτήσουν την βάση τους στην Μέση Ανατολή, η στρατηγική σημασία της Μουσουλμανικής Τουρκίας, αν δεν εκμηδενιστεί, θα είναι ασήμαντη, απελευθερώνοντας έτσι την εξάρτηση των ΗΠΑ από την Τουρκία. Από την άλλη, η ελληνική βοήθεια θα μετρούσε πολύ στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική πράγμα που δεν θα μας χάλαγε πιστεύω.
Θα μου πείτε ότι δεν είναι ηθικός αυτός ο πόλεμος ή ότι είναι άδικος και θα με βρείτε σύμφωνο. Αλλά αυτά θα ήταν ωραία και σωστά αν ζούσαμε σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο.
Όταν ζεις όμως σε ένα κόσμο όπου κυριαρχεί το δόγμα ο σώζων εαυτώ σωθείτω και όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, ο ιδεαλισμός πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να προστατεύεις τα συμφέροντά σου.
Σε τελική ανάλυση ναι θέλω την κοινωνία στην οποία ζω να είναι ηθική και να διαμαρτύρεται όταν παραβιάζεται η αρχή του δικαίου και της ηθικής. Αλλά, θέλω η κυβέρνησή μου να είναι ρεαλιστική προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του κράτους μου, είτε αυτό λέγεται εδαφική ακεραιότητα, Αιγαίο, Κύπρος, FIR ή υφαλοκρηπίδα.
Και για να το πετύχει αυτό η κυβέρνηση, στο κόσμο που ζούμε, ίσως χρειάζεται που και που να συμμαχεί με τον διάολο.
Με άλλα λόγια μεταξύ κρατών υπάρχουν μόνο αιώνια συμφέροντα.