25/10/2004

Και έτσι αισίως μπήκαμε στον πέμπτο χρόνο της Ισραηλινό-Παλαιστινιακής διαμάχης ή γνωστότερη ως ιντιφάντα Αλ-Ακσα ή ιντιφάντα νούμερο 2.

Η ιντιφάντα αυτή μου θυμίζει τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου κανείς δεν το ήθελε, κανείς δεν κατάλαβε πως προέκυψε και τελικά εκατομμύρια άνθρωποι πεθάνανε.

Έτσι και εδώ. Ενώ όλα έδειχναν πως η διαμάχη πήγαινε για μία κάποια λύση ο Αραφάτ (αυτός ο ανίκανος να προσφέρει στο λαό του τίποτα παραπάνω από διαφθορά φτώχεια μιζέρια και προπαντός πόνο και θάνατο) αποφάσισε να ξεκινήσει ιντιφάντα εναντίον του (όχι βεβαίως και αθώου) Ισραήλ.

Ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ αυτήν του την πράξη. Στην Τάμπα όπου ήταν Clinton, Barak και Arafat, του δόθηκαν περισσότερα από ότι είχε πάρει ένα μήνα νωρίτερα στο Camp David. Αν λοιπόν πραγματικά ενδιαφερόταν για το λαό του έπρεπε να πει στον Barak: Δεν μου αρκούν αυτά ή δεν τα δέχομαι αλλά είναι κάποια βήματα στην σωστή κατεύθυνση έλα να ξανασυναντηθούμε σε 10 μέρες, και όχι να του πετάξει στα μούτρα τις προτάσεις και να αρχίσει ιντιφάντα και δη ένοπλη ιντιφάντα.

Έτσι 4 χρόνια αργότερα έχουμε τα εξής αποτελέσματα:

• Έναν Ισραηλινό πρωθυπουργό που δέχεται να δώσει ψίχουλα στους Παλαιστίνιους.
• Ένα Ισραήλ να αντιδρά με πολύ σκληρό τρόπο.
• Μία μεγάλη μερίδα της Ισραηλινής αριστεράς απογοητευμένη με τους Παλαιστίνιους.
• Ένα τοίχος που δίνει μεν ασφάλεια αλλά γκετοποιεί το Ισραήλ.
• Ένα τοίχος που κάνει την καθημερινή ζωή των παλαιστινίων ακόμα ποιο σκληρή.
• 1.050 ισραηλινούς και ξένους νεκρούς.
• 6.000 ισραηλινούς και ξένους τραυματίες.
• 3.300 παλαιστίνιοι νεκροί σύμφωνα με ανεπίσημες παλαιστινιακές πηγές.
• Ένας θεός ξέρει πόσοι παλαιστίνιοι τραυματίες και φυλακισμένοι.
• Άγνωστος αριθμός αναπήρων και από τις δύο πλευρές.
• Ένας ολόκληρος λαός, ο Παλαιστινιακός, σε άθλια κατάσταση χωρίς δουλειά και φαγητό.
• Και ένα Ισραήλ απομονωμένο διεθνώς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως από καθαρά στρατιωτική άποψη το Ισραήλ με την τακτική του και τις επιλεκτικές δολοφονίες κέρδισε τον πόλεμο. Και αν ο Αραφάτ και η Χαμάς νόμιζαν ότι θα γονάτιζαν τον Ισραηλινό λαό έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Όλη αυτή η κατάσταση είναι βούτυρο στο ψωμί της Χαμάς. Το σκεπτικό της είναι πως όσες ποιο πολλές επιθέσεις αυτοκτονίας γίνονται τόσο ποιο σκληρές θα είναι αντιδράσεις του Ισραήλ με αποτέλεσμα να υποφέρουν οι Παλαιστίνιοι και ως εκ τούτου να προσχωρούν στη Χαμάς έτσι ώστε να γίνει η μεγάλη δύναμη στα κατεχόμενα. Είμαι δε σίγουρος πως ακολουθώντας αυτήν την τακτική η Χαμάς θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να σαμποτάρει και να τορπιλίσει τη μονομερή αποχώρηση του Ισραήλ από την Γάζα.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει η Χαμάς είναι πως από ένα σημείο και μετά ο πόνος η αθλιότητα και η κακουχία θα φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα δηλαδή ο Παλαιστινιακός λαός θα προσπαθήσει να βρει πολιτική λύση αντί να προσχωρεί στη Χαμάς.

Δεν είναι τυχαίο πως στις 28 Σεπτεμβρίου φέτος, επέτειος της έναρξης της ιντιφάντας, ο πρωθυπουργός της παλαιστινιακής Αρχής, Ahmed Qurei, είπε:
‘’ Αυτή η επέτειος πρέπει να μας κάνει όλους –τον λαό, τις παρατάξεις και την Παλαιστινιακή Αρχή- να ξανασκεφτούμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, που κάναμε λάθος και τι κάναμε σωστά.’’

Το ερώτημα είναι υπάρχουν ηγέτες και στις δύο πλευρές που μπορούν να προχωρήσουν ‘’στην ειρήνη των γενναίων’’ όπως είπε κάποτε ο Αραφάτ;

Δυστυχώς πολύ αμφιβάλλω. Τουλάχιστον για την ώρα.