4/8/2005
Το Σάββατο 22 Ιουλίου και 10 το πρωί, σε μια προσπάθεια της να συλλάβει τέσσερις βομβιστές που την προηγούμενη μέρα απέτυχαν να βάλουν βόμβες στο μετρό του Λονδίνου, Άγγλοι αστυνομικοί με πολιτικά καταδίωξαν τον βραζιλιάνο ηλεκτρολόγο Jean Charles de Menezes, στο μετρό Stockwell Tube,και αφού τον έριξαν χάμω και τον ακινητοποίησαν του έριξαν και οκτώ σφαίρες από τις οποίες εφτά στο κεφάλι.
Έτσι για να είναι σίγουροι!!! Σύμφωνα μάλιστα με την μαρτυρία ενός επιβάτη οι αστυνομικοί “στην κυριολεξία τον εκτέλεσαν παρόλο που ήταν φανερό ότι ήταν άοπλος.”
Παρένθεση. Κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια ώρα ο Ισραηλινός στρατός συνελάμβανε και αφόπλιζε ένα παλαιστίνιο της Φατάχ που ήταν καθοδόν για το Τελ-Αβίβ σε αποστολή αυτοκτονίας. Ο Ισραηλινός στρατός του αφαίρεσε την ζώνη με τα 5 κιλά εκρηκτικά και τον μετέφερε σώο και αβλαβή για τα περαιτέρω. Κλείνει η παρένθεση.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ την άλλη μέρα απλώς ανέφεραν το γεγονός ... και από εδώ παν και οι άλλοι. Φανταστείτε τι θα είχε γίνει αν αυτό συνέβαινε στο Ισραήλ με Παλαιστίνιο.
Οι τηλεοράσεις θα ήταν γεμάτες από συνεντεύξεις με την οικογένεια του νεαρού παλαιστίνιου να κλαίει και να καταριέται τους Ισραηλινούς. Τυχόν απεσταλμένοι των καναλιών θα παίρνανε συνεντεύξεις από “αυτόπτες μάρτυρες” που ήταν φυσικά χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο του συμβάντος (όπως η ελληνίδα δασκάλα “αυτόπτης μάρτυς” της εισβολής στην Τζενίν που ζούσε 40 χιλιόμετρα μακριά σε άλλη πόλη και εξιστορούσε τι γίνετε στην Τζενίν εκείνη την στιγμή).
Οι σύντροφοι Παπακωσταντίνου της “Καθημερινής” και Τριάντης της “Ελευθεροτυπίας” θα γράφανε για φασίστες εγκληματίες ενώ ο Στάθης θα ζήταγε την παραπομπή του σιωνιστή Σαρόν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Το “Βήμα” θα μίλαγε για γενοκτονία ενώ ο “προοδευτικός Ριζοσπάστης” θα καλούσε τον κόσμο του σε διαδήλωση εναντίον της Ισραηλινής πρεσβείας.
Ο δε Μίκης Θεοδωράκης θα οργάνωνε συναυλία υπέρ του νεκρού στο σύνταγμα όπου και θα παρουσίαζε τον νέο του τραγούδι “Ο νεκρός παλαιστίνιος αδελφός”.
Ότι χρειάστηκε στην Αγγλία ήταν δύο βομβιστικές ενέργειες και η ανθρωπιά και η δημοκρατία πήγαν περίπατο και κανείς στην Ευρώπη δεν είπε κιχ. Ακόμα και αυτός ο ανεκδιήγητος δήμαρχος του Λονδίνου Ken Livingstone, που παλαιότερα είχε ζητήσει συλλήβδην την παραπομπή των Ισραηλινών πολιτικών στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, υπεραμύνθηκε της πολιτικής “shoot to kill” κοινώς βαράτε στο ψαχνό, της αστυνομίας.
Το γεγονός ότι τον τελευταίο μήνα οι Άγγλοι έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον των ιδίων των πολιτών τους που είναι Πακιστανικής ή Αραβικής καταγωγής ή Μουσουλμανικού θρησκεύματος δεν ενοχλεί κανέναν στην Ελλάδα. Κανείς δεν μιλάει για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κανείς δεν λέει ότι πρόκειται για κυνήγι μαγισσών.
Αλλά αν αυτό είχε συμβεί στο Ισραήλ, όπου από τον Σεπτέμβριο του 2000 έχουν γίνει πάνω από 25.000 τρομοκρατικές ενέργειες με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες μέχρι και το συμβούλιο ασφαλείς του ΟΗΕ θα είχε συνεδριάσει τρεις μετά το συμβάν για να καταδικάσει το Ισραήλ.
Με θλίβει αφάνταστα ότι το Ισραήλ έχει υπό την κατοχή του τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια έναν άλλον λαό. Με εξοργίζει και με κάνει να ντρέπομαι.
Αλλά ακόμα περισσότερο με εξοργίζει και με κάνει να ντρέπομαι η επιλεκτική συνείδηση της χώρας μου.