24.9.2005


 Λένε πως υπάρχουν τριών ειδών ανθρώπων: οι πολύ έξυπνοι που μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων, οι απλά έξυπνοι που μαθαίνουν από τα δικά τους λάθη και οι ηλίθιοι που δεν μαθαίνουν ούτε από τα λάθη των άλλων ούτε από τα δικά τους.

Φαίνεται πως στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και οι Ισραηλινοί και ειδικότερα (όπως σε όλον τον κόσμο άλλωστε) οι Ισραηλινοί πολιτικοί.

Η ιστορία μας διδάσκει πως κανένας στρατός όσο δυνατός, άρτια εξοπλισμένος και άψογα εκπαιδευμένος και να ήταν δεν κέρδισε ποτέ ούτε ανταρτοπόλεμο ούτε πόλεμο ανεξαρτησίας σκλαβωμένου λαού. Όπως είπε και ο περίφημος Γάλλος στρατηγός Cabron στο Ναπολέοντα “μεγαλειότατε με τις λόγχες σας μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε εκτός από το να κάτσετε επάνω τους”.

Λίγο μυαλό να είχανε οι ισραηλινοί θα καταλαβαίνανε πως η Γάζα όπως και η Δυτική Όχθη ενώ προσφέρονταν για διαπραγματευτικό χαρτί σε περίπτωση ειρηνευτικών συνομιλιών με τους παλαιστίνιους (άλλοι ξύπνιοι και αυτοί, ας όψεται ο Αραφάτ) δεν έπρεπε επ΄ουδενί λόγο να κατοικηθεί, όπως είχε προειδοποιήσει ο γέρων σοφός Ben-Gurion μία βδομάδα μετά τον πόλεμο των Έξη Ημερών τον Ιούνιο του 1967.

Θα μου πείτε αν δεν υπήρχαν οι οικισμοί τα πράγματα θα ήτα καλύτερα; Χωρίς να είμαι πολύ έξυπνος ή μάντης νομίζω ναι και ιδού γιατί.

Φανταστείτε το Ισραήλ να μην είχε οικισμούς και πολίτες στα κατεχόμενα αλλά στρατιωτικές βάσεις ή φυλάκια (σε στρατηγικά σημεία) μόνο εδώ και εκεί. Το πρώτο μεγάλο πλεονέκτημα θα ήταν μία σχετική ηρεμία, διότι δεν θα υπήρχε προστριβή μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων ο καθένας θα ζούσε στη δική του γη και οι Παλαιστίνιοι δεν θα λέγανε, και δικαίως ότι το Ισραήλ τους κλέβει την γη.

Σαν αποτέλεσμα θα είχε αναπτυχθεί το εμπόριο και η οικονομία των δύο λαών. Επειδή το εμπόριο και το χρήμα σταματάει (ή αρχίζει) πολέμους, δεν ξέρω αν δεν θα είχαμε λιγότερο παλαιστινιακή τρομοκρατία και περισσότερη συνεργασία ή οποία ειρήσθω εν παρόδω θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία λύση του προβλήματος πολύ ποιο γρήγορα, είτε με την μορφή αυτονομίας, είτε με την μορφή ομοσπονδίας/συνομοσπονδίας, είτε με την μορφή ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.

Αντ΄αυτού τι έγινε ; Πλάκωσαν στα κατεχόμενα λογής λογής φανατικοί, και πολλές φορές και τρελοί, Εβραίοι οι οποίοι νόμιζαν πως επειδή ο Αβραάμ βγήκε ραντεβού με την Σαρά πριν 5.000 σε κάποιο στενό της Χεβρώνας (ίσως και να την φίλησε και στο πρώτο ραντεβού) η γη αυτή τους ανήκει δικαιωματικά.

Και καλά, (τρόπος του λέγειν καλά) η Δυτική Όχθη, η Γάζα τι δουλειά έχει με την Βίβλο και τους Εβραίους; Την μόνη φορά που επισκέφθηκε Εβραίος της Βίβλου τη Γάζα ήταν ο Σαμψών και έγινε το έλα να δεις. Γκρέμισαν ναοί, τυφλώθηκε ο δικός μας, πάλι καλά που πρόλαβε να ξαπλώσει με την Δαλιδά.

Και όμως, εναντίον κάθε πολιτικής, ιστορικής, αλλά και ακόμα και της θεωρίας των παιχνιδιών (game theory) λογικής, το Ισραήλ έκανε την μεγαλύτερη βλακεία και λάθος που μπορούσε. Εποίκησε τα κατεχόμενα με τεράστιο οικονομικό, διπλωματικό, πολιτικό αλλά κυρίως σε ανθρώπινες ζωές κόστος.

Χιλιάδες στρατιώτες στάλθηκαν στη Γάζα να προστατέψουν 8.500 Ισραηλινούς εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε 1.300.000 Παλαιστίνιους που μισούσαν, και μισούν, και δικαιολογημένα, οτιδήποτε ήταν Ισραηλινό.

Οι νεκροί στρατιώτες, το μέλλον του Ισραήλ, άφησαν την τελευταία τους πνοή όχι αμυνόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος, όπερ και το φυσικό, αλλά προστατεύοντας μία χούφτα φανατικών ορθόδοξων Ισραηλινών, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω οι ίδιοι δεν πάνε όλοι στο στρατό!!!

Αλλά το κακό δεν σταματάει εδώ.

Σε μία κουλτούρα όπου σύμφωνα με την Βίβλο ο Εβραίος είναι υποχρεωμένος μετά έξη χρόνια να δώσει στον δούλο του την ελευθερία του, το Ισραήλ κρατάει υπό κατοχή (βλέπε δούλους) έναν ολόκληρο λαό τον παλαιστινιακό αλλάζοντας την ηθική και τον χαρακτήρα του ισραηλινού λαού. Και αυτό το τελευταίο είναι το χειρότερο.

Το Ισραήλ έστειλε νεαρά παιδιά 18-25 ετών να πολεμήσει όχι μόνο με ενόπλους αλλά και με πολίτες και ακόμα με γυναικόπαιδα. Ακόμα και αυτοί που γύρισαν ζωντανοί από την Γάζα θα φέρουν εφ’όρου ζωής ψυχικά τραύματα γνωρίζοντας πως είτε εκούσια είτε ακούσια σκοτώσανε αθώους πολίτες.

Δεν προσπαθώ να αγιοποιήσω τους παλαιστίνιους ή τις αραβικές χώρες για το τι συνέβη και συμβαίνει εκεί κάτω. Τουναντίον, αυτοί είναι οι υπαίτιοι για τα κακά που τους βρήκαν. Είχαν χιλιάδες ευκαιρίες τα τελευταία 50 χρόνια να έχουν κράτος. Αν μάλιστα το μυαλό τους δεν ήταν στην διαφθορά και στο πως να σκοτώνουν Εβραίους σήμερα θα ήταν ευτυχής.

Αλλά το τι κάνουν οι παλαιστίνιοι ποσώς με ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει τι κάνουνε οι Ισραηλινοί προκειμένου, όπως λέει και η βίβλος να είναι το “φως των εθνών”.