15.1.2014
Ζαν Κοέν
 

Το email που μου ήρθε την Τρίτη το βράδυ έκλεισε μέσα στις πρώτες 14 λέξεις του όλη την επαγγελματική μου ζωή, και το τέλος όχι μόνο μιας εποχής αλλά και ενός θρύλου. 

Έλεγαν οι πρώτες λέξεις του email: “Έφυγε από κοντά μας ο Μαρσέλ Μαΐρ Γιοέλ, γιος του Μωρίς και της Λίντας.» Αν μπορούσα να προσθέσω κάτι στην πρώτη γραμμή θα έλεγα «και ο αγαπημένος μου Δάσκαλος.» 

Ήταν 1970 και ήμουν 24 ετών όταν μπήκα για πρώτη φορά στα γραφεία του Μαρσέλ όπου στεγαζόντουσαν η Interad που ασχολείτο με τη διαφήμιση και την Interpress που ασχολείτο με τις δημόσιες σχέσεις, ψάχνοντας για δουλειά στον τομέα της επικοινωνίας. 

Έφθασα στο Μαρσέλ όταν είπα σε έναν καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο ότι θέλω να ασχοληθώ με την επικοινωνία και μου είπε: «Γιατί δεν πας στον δικό σας το Γιοέλ τον γκουρού της επικοινωνίας.»    

Και όντως έτσι ήταν από τα μέσα της δεκαετίας του 50 και 60 ο Μαρσέλ ήταν ο πρώτος διδάξας τις δημόσιες σχέσεις την Ελλάδα. Και από το 70 και μέχρι που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση εκεί κάπου στα μέσα του 90 ήταν ο πάπας των δημοσίων σχέσεων. Τόσο μεγάλος ήταν που στη δεκαετία του 70, που μόνο να ονειρευόμασταν Ευρωπαϊκά αξιώματα μπορούσαμε, ο Μαρσέλ ήταν πρόεδρος της ενώσεως ευρωπαϊκών εταιριών δημοσίων σχέσεων. 

Στο χρόνια που δούλεψα μαζί του όχι μόνο δεν το είδα ποτέ να θυμώνει αλλά τουναντίον ήταν πάντα γλυκομίλητος και είχε αφάνταστο χιούμορ. 

Εκτός από την καθαρά επαγγελματική δουλειά που μου δίδαξε κληρονόμησα από τον Μαρσέλ  δύο πράγματα: Το να βάζω χιούμορ όταν μιλάω για σοβαρά πράγματα και την μανία μου για στυλό.   

Ακόμα και όταν έφυγα από τον Μαρσέλ για να ξεκινήσω κάτι δικό μου, είχα πάντα επαφή μαζί του και το συμβουλευόμουν όποτε τα είχα χαμένα. 

Μέχρι την τελευταία φορά που τον είδα αλλά και σε όλη μου τη ζωή τον φώναζα πάντα «Δάσκαλε» διότι ήξερα πως χωρίς την αγάπη του και την προθυμία του να διδάσκει τους νέους δεν θα είχα μάθει ούτε τα μισά από αυτά που ξέρω σήμερα. Ο Μαρσέλ έβγαλε πολλούς στο επάγγελμα και θέλω να πιστεύω ότι του το αναγνωρίζουν όλοι. 

Μία φορά βρέθηκα αντιμέτωπος του, όταν ήθελε να πουλήσει την θρυλική «Ισραηλιτική Επιθεώρηση» και τελικά η μεταξύ μας συμφωνία δεν πέτυχε. Πρέπει να ήταν ο σεβασμός μου στο πρόσωπο του και η αγάπη που μου είχε, που έκανε το επεισόδιο να ξεχαστεί τάχιστα.   

Τέλος, και ίσως σημαντικότερο, είναι ότι από το 50 και μέχρι που αποσύρθηκε προστάτευε μόνος το Ισραήλ με όλες τις γνωστές εχθρότητες και αντιξοότητες. Αλλά και η Εβραϊκή κοινότητα είχε ένα θαυμάσιο εκπρόσωπο πολύγλωσσο, μορφωμένο και καταπληκτικό ομιλητή. 

Αγαπημένε μου Δάσκαλε και φίλε σε ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, θα μου λείψεις πάρα πολύ. 

Καλή αντάμωση.
Ζαν