24.1.2014
Ζαν Κοέν
 

Την ερχόμενη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου θα γίνει η εκδήλωση της Ημέρας Μνήμης Ολοκαυτώματος. Η ετήσια αυτή εκδήλωση είναι μία μέρα ενότητα για μας τους ανά τον κόσμο Εβραίους. Είναι μία μέρα που θυμόμαστε τις εις βάρος μας, και όχι μόνο εις βάρος μας, ναζιστικές θηριωδίες.

Ως εκ τούτου θα ήταν σωστό οτιδήποτε έχει να κάνει με την εκδήλωση να μην είναι αμφιλεγόμενο, να μη μας διαιρεί και να μη προκαλεί έστω και μία μικρή μερίδα ομοθρήσκων μας.

Πριν συνεχίσω και εξηγήσω γιατί εγώ θα αποχωρήσω από την αίθουσα των εκδηλώσεων όταν ακουστεί το έργο Μαουτχάουζεν, θα ήθελα να πω πως η άποψη που διατυπώνω παρακάτω αφορά εμένα και μόνο εμένα.

Ως Εβραίος δεν ανέχομαι και δεν επιτρέπω πλέον σε κανέναν να μου συμπεριφέρεται σαν να μου κάνει χάρη  που μου επιτρέπει να υπάρχω. Αν κάποιος δεν με θέλει ή δεν με γουστάρει μία φορά εγώ δεν το θέλω και δεν τον γουστάρω εκατό φορές.

Αυτά, τα «σήμερα σε βρίζω γιατί είναι της μόδας και αύριο σε γλύφω γιατί με συμφέρει», για μένα, προσωπικά τουλάχιστον, έχουν τελειώσει.

Θα δεχτώ να είμαι φίλος με όποιον ξεκάθαρα μου πει ότι έσφαλε σε ότι αφορά τον Εβραϊσμό μου και δεν με ξαναβρίσει. Αλλά σήμερα ναι και αύριο όχι, τέρμα.

Ας δούμε λοιπόν τη συμπεριφορά των συντελεστών του Ματχάουζεν και γιατί θα αποχωρήσω.

Ιάκωβος Καμπανέλλης
Λέει στην εφημερίδα Τα Νέα στις 12.4.2002:«Τα τραγούδια που γράψαμε ο Μίκης κι εγώ για τους πάσχοντες τότε Εβραίους του Μαουτχάουζεν, δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς χιτλερίσκους του Ισραήλ. Θα ήθελα, αν μπορούσα, να απαγορεύσω οποιαδήποτε χρήση τους στην αμαρτωλή χώρα τους». [1]

Προσέξτε όλη η χώρα είναι αμαρτωλή και χιτλερίσκοι και ως εκ τούτου αν μπορούσε θα απαγόρευε ο έργο του. Έλα όμως που μπορούσε και δεν το έκανε.

Λέει στην Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz στις 21.3.2006 και στην δημοσιογράφο Avirama Golan

«Πως πάει η εβραϊκή μετάφραση ρωτάει [ο Καμπανέλλης] Είναι καλή; Παρόλο που άκουσε πολλές φορές ότι είναι συνεχίζει να εξηγεί: «Γράφω σε απλή γλώσσα. Καμιά φορά φαίνεται ότι παρά είναι απλή……»[2]

Και με το συμπάθιο δηλαδή, αλλά αφού μπορούσε να μην επιτρέψει την μετάφραση του τι συνέβη 4 χρόνια μετά και την επέτρεψε; Μήπως υπήρχε κάποιο συμφέρον το οποίο δεν γνωρίζω, και ξαφνικά μας αγάπησε;

Μίκης Θεοδωράκης
Στις 29.4.2004 στην προσπάθεια του να εξηγήσει τι εννοούσε μερικούς μήνες πριν στο βιβλίο που έγραψε λέγοντας ότι οι Εβραίοι είναι στη ρίζα του κακού, τα έκανε ακόμα χειρότερα[3]

Αλλά για να μη νομίσετε ότι δεν εννοούσε αυτά που έλεγε  εφτά χρόνια μετά, την Πέμπτη 3 Φλεβάρη 2011, από το  κανάλι «High» (21:9.15 με 22:.10.) και σε συνέντευξη στον συνταξιούχο αναρχικό των Εξαρχείων Γιώργο Καραμπελιά, ο Μίκης δηλώνει αντισημίτης (εκτός από αντισιωνιστής που δήλωνε μέχρι τώρα). Μάλιστα - όπως θα δείτε - ο πονηρός Καραμπελιάς, προσπαθώντας να τον προστατεύσει από το μένος των Εβραίων, τον διορθώνει και του λέει πως είσαι αντισιωνιστής, αλλά ο Θεοδωράκης επιμένει: είμαι αντισιωνιστής ΚΑΙ αντισημίτης!![4]

Ως εκ τούτου, γιατί πρέπει εγώ ως Εβραίος στην πιο σημαντική παγκόσμια εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα, να ακούσω ένα έργο που το δημιούργησαν 2 άτομα που με μισούν ή με αγαπούν ανάλογα με το συμφέρον τους;

Όπως είπα και στην αρχή τέτοιες συμπεριφορές σε μένα το Εβραίο τέρμα. Πάτε στο δρόμο σας και εγώ στο δικό μου.

Μαρία Φαραντούρη
Τέλος, θέλω να ζητήσω συγγνώμη από την κυρία Φαραντούρη για την αποχώρηση μου από την αίθουσα όταν σηκωθεί να τραγουδήσει.

Η κυρία Φαραντούρη όχι μόνο δεν έκανε ποτέ αντισημιτικές δηλώσεις αλλά είναι και η μοναδική από τους 3 συντελεστές της εκδήλωσης που δεν άλλαξε στάση τα τελευταία 40 χρόνια.

Σε ηλικία 20 ετών επί χούντας όταν εγκατέλειψε την Αθήνα και πήγε στη Γαλλία  έκανε αυτό που θεωρούσε αυτονόητο: τραγουδούσε αφιλοκερδώς σε πλήθος συναυλιών, τα έσοδα των οποίων διοχετεύονταν στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Έτσι και σήμερα, συνεχίζουσα τον αγώνα της εναντίον του φασισμού, εμφανίζεται σε αυτήν την εκδήλωση δωρεάν.

Κυρία Φαραντούρη σας ευχαριστώ θερμά για την προσφορά σας και σας ζητάω και πάλι ειλικρινά συγγνώμη.