14.6.2006
Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ο Γάλλος τραγουδιστής Marcel Zanini τραγουδούσε το τραγούδι “Tu veux ou tu veux pas” (θέλεις ή δεν θέλεις). Έλεγε το τραγούδι: “Θέλεις ή δεν θέλεις/είναι ή άσπρο ή μαύρο/δεν είναι και άσπρο και μαύρο.”
Κάπως έτσι νοιώθω στην Ισραηλινό-Παλαιστινιακή διαμάχη. Έχω την εντύπωση πως καμία από τις δύο πλευρές δεν ξέρει τι θέλει ή για να είμαι πιο σωστός ξέρει ακριβώς τι θέλει αλλά ντρέπεται να το πει ανοιχτά, καθότι δεν είναι “πολιτικά ορθό” και αποδεκτό από την διεθνή κοινότητα.
Το Ισραήλ θα ήθελε να προσαρτήσει, αν όχι όλο, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής όχθης και να ξεφορτωθεί του Παλαιστίνιους. Από την άλλη οι Παλαιστίνιοι θα ήθελαν να καταλάβουν όλο το Ισραήλ και να ξεφορτωθούν του Εβραίους που ζουν εκεί.
Μη μπορώντας να πουν φανερά και οι δύο πλευρές ποιος είναι ο πραγματικός τους στόχος βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες και τερτίπια που να δείχνει πως δήθεν κάνουν κάτι ενώ στην ουσία όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα αλλά συνεχίζουν να βασανίζουν τους λαούς τους. Με άλλα λόγια, όπως θα έλεγε και ο Zannini, θέλουν και οι πλευρές να είναι και μαύρο και άσπρο.
Η μεν Χαμάς λέει ότι δεν θα αναγνωρίσει το Ισραήλ αλλά προσφέρει μια ανακωχή 50-60 χρόνων το δε Ισραήλ λέει πως χωρίς επίσημη αναγνωρίσει δεν ξεκινάει συνομιλίες, και εντωμεταξύ στη πόλη Σντερότ και Ασκελόν του Ισραήλ πέφτουν πύραυλοι Κασάμ με θύματα πολίτες και στη Γάζα πέφτουν οβίδες με θύματα όπως πρόσφατα στην παραλία της Γάζας όπου μία ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε που το μόνο της έγκλημα ήταν ότι πήγε πικ-νικ στην παραλία.
Παρένθεση. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι μέχρι που να τελειώσει η έρευνα για το συμβάν δεν λέω ποιος φταίει. Κλείνει η παρένθεση.
Εδώ που φτάσαμε λίγο με ενδιαφέρει τι θα κάνει η παλαιστινιακή πλευρά η οποία δυστυχώς οδεύει ολοταχώς προς έναν καταστρεπτικό εμφύλιο πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο γι'αυτούς αλλά και για τις γειτονικές αραβικές χώρες όπως την Αίγυπτο και την Ιορδανία.
Με ενδιαφέρει όμως τι θα κάνει το Ισραήλ για να γλιτώσει από την πολιτική, την οικονομική, και δημογραφική καταστροφή του για να μην μιλήσω για την ηθική του κατάπτωση στην οποία οδηγείται με το να έχει υπό την κατοχή του έναν άλλον λαό.
Από την στιγμή λοιπόν, που το Ισραήλ ξέρει ότι δεν μπορεί να κρατήσει τα εδάφη που θα θέλει θα πρέπει να πάει ολοταχώς σε μία ειρηνική λύσει με τους Παλαιστίνιους.
Το Ισραήλ είναι ένα πανίσχυρο κράτος και όχι μόνο με κριτήρια της Μέσης Ανατολής ως εκ τούτου μπορεί να κάνει πολλές παραχωρήσεις χωρίς να φοβάται για την ύπαρξη του.
Η ποιο απλή λύση είναι να αρχίσει συνομιλίες με τον Abass για την τελική λύσει του προβλήματος που στόχο θα έχει δύο ανεξάρτητα βιώσιμα κράτη στην περιοχή. Όσο για την Χαμάς αν θα αναγνωρίσει η όχι το Ισραήλ είναι το τελευταίο που πρέπει να το ανησυχεί. Άλλωστε η Χαμάς έχει δηλώσει επανειλημμένα πως αν γίνει αυτό θα υπογράψει μία μακροχρόνια ανακωχή για 50-60 χρόνια. Θα ήθελα να ξέρω ποιος ηλίθιος μετά από 50 χρόνια κράτος και ανάπτυξης θα ξεκινήσει τρίτη ιντιφάντα.
Βέβαια, θα χρειαστεί ευελιξία και από τις δύο πλευρές καθώς και αμοιβαίες παραχωρήσεις. Αυτήν την στιγμή υπάρχουν τρία σχέδια ειρήνης που είναι κατά 95% όμοια και μπορούν να αποτελέσουν την βάση για συνομιλίες. Το σχέδιο Clinton της Τάμπα, η πρωτοβουλία της Γενεύης και το σχέδιο Νουσέϊμπε – Αγιαλόν.
Το θέμα της ειρήνης στην περιοχή δεν είναι θέμα γοήτρου, του ποιος θα επιβάλει την άποψη του για να δείξει πόσο μάγκας είναι. Η ειρήνη στην περιοχή είναι θέμα επιβίωσης και ανάπτυξης του ισραηλινού και του παλαιστινιακού λαού, και όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι ανάξιος να κυβερνά.