30/6/ 2006
Το έχω πει άπειρες φορές όπου έχω εμφανιστεί για το θέμα της Μέσης Ανατολής: Το να επιτίθενται οι παλαιστίνιοι στον ισραηλινό στρατό είναι πόλεμος ανεξαρτησίας και μάλιστα δίκαιος.
Το να σκοτώνουν παιδιά και άμαχο πληθυσμό με βόμβες σε καφετέριες και πιτσαρίες είναι τρομοκρατία του χειρίστου είδους, δείχνει δειλό άνθρωπο χωρίς ίχνος ηθικής μέσα του. Και δυστυχώς τα τελευταία 35 χρόνια οι παλαιστίνιοι έχουν να μας δείξουν άπειρα παραδείγματα από αεροπειρατείες και τους Ολυμπιακούς του Μονάχου μέχρι τους βομβιστές καμικάζι.
Έτσι, και βάσει του πρώτου σκέλους του συλλογισμού μου η απαγωγή του 19χρόνου Γκιλάντ Σαλίτ μετά από επιχείρηση των Παλαιστινίων που πιάσανε στον ύπνο τους Ισραηλινούς δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία σωστή πράξη αντίστασης. Σε τελική ανάλυση ας πρόσεχαν οι ισραηλινοί.
Από την άλλη το να θέλει το Ισραήλ να απελευθερώσει τον στρατιώτη της είναι επίσης σωστό και θεμιτό, ΑΛΛΑ τηρώντας πάντα την αρχή της ηθικής των όπλων και των κανόνων εμπλοκής που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος γνωρίζει.
Δεν είμαι αιθεροβάμων (όπως είπε και ο συχωρεμένος) και καταλαβαίνω ότι σε μία πολεμική εμπλοκή θα υπάρξουν και αθώα θύματα και από τις δύο πλευρές, ΑΛΛΑ από το σημείο αυτό μέχρι να τιμωρείται ολόκληρος λαός και να καταδικάζεται σε έλλειψη νερού, ηλεκτρισμού, και άλλες απαραίτητες υπηρεσίες καθημερινής ανάγκης είναι ανήθικο.
Αν επρόκειτο για έναν κλασσικό πόλεμο, όπως αυτός του 1956, 1967, 1973, 1982, ή τον Β Π.Π. θα δεχόμουνα ότι στόχοι όπως ηλεκτρικά εργοστάσια και γέφυρες μπορούν να θεωρηθούν στρατηγικοί στόχοι και ως εκ τούτου μπορούν να βομβαρδιστούν. Αλλά αυτή δεν είναι η περίπτωση.
Ευτυχώς το Ισραήλ έχει άριστες μυστικές υπηρεσίες, καταπληκτικές ειδικές μονάδες και μπορεί να βρει χίλιους δύο τρόπους να απελευθερώσει τον στρατιώτη της ή να επιτεθεί εκεί που πρέπει χωρίς να καταφεύγει στην ανήθικη πρακτική της συλλογικής τιμωρίας.
Κάποιος καλός μου φίλος, μου είπε εχθές πως οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν αυτήν την κυβέρνηση και άρα είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις της, σκεπτικό φυσικά που δεν δέχομαι.
Αν δεχτούμε αυτό το σκεπτικό το μήνυμα που στέλνουμε στις χώρες που δεν έχουν δημοκρατία είναι: “Ναι μεν να εκλέξετε την κυβέρνηση σας με δημοκρατικές διαδικασίες αλλά υπό τον όρο ότι η κυβέρνηση που θα βγει θα μας είναι αρεστή. Αλλιώς μαύρο φίδι που σας έφαγε.”!!!
Δεν αρνούμαι ότι η Παλαιστινιακή πλευρά δεν τηρεί τους κανόνες ηθικής σε αυτήν την διαμάχη. Και είμαι περήφανος σαν Εβραίος ότι το Ισραήλ σε αυτήν την διαμάχη έχει κρατήσει υψηλά την ηθική πλευρά.
Ο συνεχής βομβαρδισμός με πυραύλους Κασάμ της πόλης Σντερότ, οι επιθέσεις αυτοκτονίας, η απαγωγή και δολοφονία παιδιών όπως πρόσφατα έγινε με το 17χρονο είναι πράξεις που πρέπει να απαντηθούν και μάλιστα όσο σκληρότερα γίνεται.
Ως εκ τούτου:
Αν χρειάζονται επιδρομές για συλλήψεις παλαιστινίων τρομοκρατών βεβαίως.
Αν χρειάζεται να βομβαρδιστούν εργοστάσια παραγωγής πυραύλων βεβαίως.
Αν χρειάζεται να συνεχιστεί η πολιτική των στοχευμένων δολοφονιών βεβαίως.
Αλλά ανήθικες πράξεις όπως συλλογικές τιμωρίες ποτέ, και το επιχείρημα ότι η άλλη πλευρά χρησιμοποιεί ανήθικες πράξεις γιατί όχι και εγώ είναι ότι πιο φασιστικό έχω ακούσει.
Μπορεί αυτά που λέω να φαίνονται οξύμωρα. Από τη μία ηθική και από την άλλη σκληρές στρατιωτικές απαντήσεις, αλλά δεν είναι. Είμαι μεν pro- peace αλλά όχι pro pacifist. Δηλαδή είμαι υπέρ της ειρήνης αλλά όχι «σφάξε με αγά μου να αγιάσω».
Τα της αυτοάμυνας τη αυτοάμυνα και τα της ηθικής τη ηθική.
ΥΓ. Αφήστε που από πολιτικής σκοπιάς η επιχείρηση αυτή όπως έγινε είναι βλακεία.