26.2.2007

  Δύο τρόποι υπάρχουν για να βεβαιωθεί το ποιόν ενός ανθρώπου, μιας χώρας, ενός οργανισμού ή μιας εταιρίας. Η έξωθεν καλή μαρτυρία ή το δείγμα γραφής ή και τα δύο φυσικά.

Από τους δύο παραπάνω τρόπους το δείγμα γραφής είναι ο ασφαλέστερος αφού η έξωθεν καλή μαρτυρία είναι υποκειμενική.

Το Ισραήλ έχει χάσει προ πολλού την έξωθεν καλή μαρτυρία είτε για λόγους πολιτικούς, είτε για λόγους οικονομικούς, είτε για λόγους προπαγάνδας, είτε ακόμα και για λόγους αντισημιτισμού. Τι γίνεται όμως με τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής του;

Η Αραβική, Μουσουλμανική και Παλαιστινιακή προπαγάνδα έχουν καταφέρει να ενοχοποιούν το Ισραήλ σε οτιδήποτε κάνει, χωρίς ποτέ να βλέπουν και τη δική τους καμπούρα που είναι πολύ μεγαλύτερη αυτής του Ισραήλ.

Χωρίς να δίνω κανένα συγχωροχάρτι στο Ισραήλ για τα λάθη που έχει κάνει, τις αγριότητες που έχει διαπράξει σε καιρούς πολέμου, και τις αδικίες εις βάρος των παλαιστινίων, σε γενικές γραμμές τα πράγματα δεν είναι όπως πολύ θα το ήθελαν, ειδικά στα Ελληνικά ΜΜΕ να μας τα παρουσιάζουν. Ας δούμε λοιπόν μερικά από αυτά τα δείγματα γραφής και κατά πόσο συμφωνούν με αυτά που μας λένε και μας παρουσιάζουν αγράμματοι δημοσιογράφοι, ημιμαθής πολιτικοί, ή ασχετοι με το θέμα καθηγητές πανεπιστημίων.

Το Ισραήλ είναι πολεμοχαρές
Στα εξήντα χρόνια ύπαρξής του το Ισραήλ πολέμησε σε έξι μεγάλους πολέμους (1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 2007) και σε αναρίθμητες άλλες μικρότερες επιχειρήσεις. Καμία από αυτές τις συρράξεις δεν προκάλεσε το Ισραήλ.

• Το 1948 δέχθηκε την συντονισμένη επίθεση 7 Αραβικών κρατών που ήθελαν την εξαφάνιση του.
• Το 1956 μετά από τρία χρόνια συνεχών επιθέσεων από Αιγύπτιους φενταγίν επιτέθηκε, μαζί με την Γαλλία και την Αγγλία (αυτές οι χώρες για δικούς τους λόγους) στην Αίγυπτο.
• Το 1967 ο Νάσερ απέσυρε τις δυνάμεις του ΟΗΕ από το Σινά, έστειλε το δικό του στρατό και έκλεισε τα στενά του Τιράν αποκλείοντας την πρόσβαση πλοίων στο λιμάνι Εϊλάτ στα Νότια σύνορα του Ισραήλ.
• Το 1973 δέχθηκε επίθεση από την Αίγυπτο και την Συρία.
• Το 1982 εισέβαλε στο Λίβανο για να διώξει την PLO που είχε μετατρέψει τον νότιο Λίβανο σε Fatahland (αφού ο Αραφάτ και η οργάνωση του είχαν διωχθεί από όλες τις Αραβικές χώρες που είχαν σύνορα με το Ισραήλ) με αδιάκοπους βομβαρδισμούς και τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον του Βορίου Ισραήλ.
• Το 2006 εισέβαλε στο Λίβανο μετά από απροκάλυπτη επίθεση της Χεζμπολάχ εναντίον του, που είχε σαν αποτέλεσμα έξι νεκρούς ισραηλινούς στρατιώτες και δύο απαχθέντες.

Πόσο πολεμοχαρές μπορεί να θεωρηθεί ένα κράτος όταν σε εξήντα χρόνια ύπαρξης του αναγκάστηκε να πολεμήσει έξι φορές υπέρ βωμών και εστιών χωρίς να προκαλέσει αυτές τις συρράξεις;

Το Ισραήλ δεν θέλει την ειρήνη.
Η ιστορία δείχνει (το δείγμα γραφής που λέγαμε) πως όποτε προτάθηκε ειρήνη στο Ισραήλ τη δέχθηκε κάνοντας και τούμπες.

• Το 1947 δέχτηκε την διχοτόμηση αυτό που σήμερα είναι Ισραήλ και Δυτική Όχθη σε δύο κράτη ένα Εβραϊκό και ένα Παλαιστινιακό ή για να ακριβολογούμε Αραβικό όπως λέει και η απόφαση, καθότι το παλαιστινιακό «έθνος» είναι προϊόν προπαγάνδας.
• Το Νοέμβριο του 1977 ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάντ επισκέπτεται το Ισραήλ και προτείνει ειρήνη με αντάλλαγμα την πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από το Σινά. Όπερ και εγένετο.
• Το 1993 υπογράφονται οι συμφωνίες του Όσλου με σκοπό την δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Το Ισραήλ αποχωρεί σταδιακά από την Δυτική Όχθη και από την Γάζα και μέσα σε ένα χρόνο τον 97% του Παλαιστινιακού πληθυσμού είναι υπό την πλήρη κυριαρχία της Παλαιστινιακής Αρχής. Στη φάση αυτή το Ισραήλ κρατάει υπό την δική του κυριαρχία ένα μέρος των εδαφών που θα είναι διαπραγματεύσιμα στο τελικό στάδιο των συμφωνιών. Από τη δική τους πλευρά ο Αραφάτ και η Χαμάς αρχίζουν μία άνευ προηγουμένου εκστρατεία με βομβιστές καμικάζι που διαρκεί 15 χρόνια.
• Τον 1994 η Ιορδανία προτείνει στο Ισραήλ ειρήνη έναντι ανταλλαγμάτων. Και αυτήν την φορά η πρόταση γίνεται δεκτή.
• Μέχρι σήμερα το Ισραήλ διατηρεί κάποιου είδους διπλωματικές σχέσεις με διάφορες Αραβικές χώρες της Βορείου Αφρικής και του Κόλπου .
• Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν η ΗΠΑ δεν απαγόρευαν, αυτήν την εποχή, δια ροπάλου όχι μόνο διαπραγματεύσεις με την Συρία άλλα ούτε καν διευκρινιστικές συνομιλίες, θα είχε υπογραφεί συμφωνία ειρήνης.

Η πραγματικότητα μας δείχνει πως όποτε υπήρξε σοβαρή ειρηνευτική πρόταση που δεχόταν το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους υπογράφτηκε ειρήνη σε συντομότατο χρονικό διάστημα. Η φράση κλειδί εδώ είναι η αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του κράτους και όχι όπως θέλει η Χαμάς να ιδρύσει ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα χωρίς να αναγνωρίσει το Ισραήλ, να αποκηρύξει την τρομοκρατία (δηλαδή το τέλος της διαμάχης), και να μην αναγνωρίζει όποιες συμφωνίες έγιναν μέχρι τώρα.

Το περίεργο με αυτήν την κατάσταση, και είναι η μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία, είναι ότι παρόλο που το Ισραήλ κέρδισε όλους τους πολέμους αυτό έκανε όλες τις παραχωρήσεις!!!

Το Ισραήλ βεβηλώνει τα ιερά μνημεία άλλων θρησκειών
Επί χρόνια τώρα οι Μουσουλμάνοι, των Παλαιστινίων πρωτοστατούντων, διατυμπανίζουν και κάθε τόσο διεθνώς πως το Ισραήλ προσπαθεί να καταστρέψει ότι θρησκευτικό μνημείο ή άλλο ιερό δεν είναι Εβραϊκό.

Βέβαια το γεγονός ότι οι Άραβες Μουσουλμάνοι που ζουν στο Ισραήλ, όπως και οι Δρούζοι και Βεδουίνοι, ασκού τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ανενόχλητοι, σε αντίθεση με τους Χριστιανούς Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης και της Γάζας που έχουν εγκαταλείψει κατά χιλιάδες τα σπίτια τους και έχουν διαφύγει στο εξωτερικό μη αντέχοντας την εις βάρος του διακρίσεις από τους Μουσουλμάνος παλαιστίνιους «αδελφούς» του δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν. Κλασσικό παράδειγμα η Βηθλεέμ που μέχρι πριν μερικά χρόνια η πλειοψηφία των κατοίκων της ήταν Χριστιανοί και σήμερα, μετά την φυγή τους, η πλειοψηφία είναι Μουσουλμανική.

Όπως είπα και σε προηγούμενο άρθρο μου όταν το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε την Ανατολική (Αραβική) Ιερουσαλήμ και μαζί και την παλιά πόλη, η παλαιά πόλη όχι μόνο ήταν ένας χορταριασμένος σκουπιδότοπος αλλά δεν είχαν ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό οι Εβραίοι.

Από τότε πέρασαν 40 χρόνια και η παλαιά πόλη έχει γίνει αγνώριστη. Όλα τα μνημεία, ασχέτου θρησκείας, διατηρούνται στο έπακρο. Κάθε θρησκευτική κοινότητα διοικεί τα δικά της ιερά. Κανένα προνόμιο δεν έχει πειραχτεί και το κυριότερο η πρόσβαση είναι ελεύθερη για όλες τις θρησκείες και πληθυσμό του κόσμου χωρίς καμιά διάκριση.

Σε αντίθεση η Waqf, που διοικεί τα Μουσουλμανικά τζαμιά στο όρος του Βουνού, όπου ήταν χτισμένος ο Ναός του Σολομώντα, κάνει παράνομες ανασκαφές και οτιδήποτε το Εβραϊκό ανακαλύπτεται καταστρέφεται. Για περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα πηγαίνετε http://www.cohen.gr/mdlpg143.htm.


Σήμερα η παλαιά πόλη είναι μία από τις μεγαλύτερες τουριστικές ατραξιόν στο κόσμο, χάρη στο Ισραήλ φυσικά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για αρκετά με αυτόν τον τρόπο αλλά σέβομαι την ώρα σας. Πριν κλείσω θέλω για μία ακόμα φορά να πω πως το παραπάνω πόνημα δεν σημαίνει ότι, ότι κάνει το Ισραήλ καλώς καμωμένα, μακριά από εμένα. Έχει και αυτό τις τεράστιες ευθύνες του. Απλώς θέλω να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.