15.11.2007
Στις 26 Νοεμβρίου θα συναντηθούν στην Ανάπολη των ΗΠΑ ο Μπους, ο Αμπάς και ο Ολμέρτ για να συζητήσουν την ειρηνευτική διαδικασία, την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους και το τέλος της διαμάχης.
Ενώ πολλοί Ισραηλινοί δέχονται με ευχαρίστηση τη διάσκεψη, και ελπίζουν πως αυτή τη φορά θα βγει κάτι καλό, δεν παύουν να έχουν τις επιφυλάξεις τους σε ότι αφορά την παλαιστινιακή πλευρά. Συγκεκριμένα αναρωτιούνται αν θα μπορέσει ο Αμπάς να εκπληρώσει τον πρώτο όρο του Οδικού Χάρτη (πάνω στο οποίο στηρίζετε η διάσκεψη) που είναι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
Με πρώτη ματιά η σκέψη αυτή φαίνετε από αστεία μέχρι γελοία διότι από ότι φαίνετε ο Αμπάς έχει μεγαλύτερο συμφέρον από το Ισραήλ να καταπολεμήσει την παλαιστινιακή τρομοκρατία αν μη τι άλλο για να σώσει την θέση του. Άλλωστε μία σοβαρή συμφωνία μεταξύ των δύο θα ξεκινήσει μία ειρηνευτική διαδικασία προς όφελος των δύο λαών.
Είναι όπως αδικαιολόγητος ο φόβος των Ισραηλινών; Ας δούμε μερικά γεγονότα.
• Το 1993 υπογράφτηκαν οι συμφωνίες του Όσλο. Τι εισέπραξε το Ισραήλ; Μία ανελέητη εκστρατεία από βομβιστικές ενέργειες μέσα στο Ισραήλ, από τη Χαμάς και τους καμικάζι της, που άφησε πίσω της εκατοντάδες αθώους πολίτες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες.
• Το 2000 έγινε η διάσκεψη του Camp David, μεταξύ Μπαράκ, Αραφάτ και Κλίντον και αμέσως μετά η διάσκεψη της Τάμπα με τους ίδιους συμμετέχοντες. Εκεί το Ισραήλ έδωσε στον Αραφάτ τα πάντα, μέχρι και επιστροφή 100.000 παλαιστινίων σε διάστημα πέντε ετών. Τι εισέπραξε το Ισραήλ; Την δεύτερη ιντιφάντα και μάλιστα ένοπλη με τα όπλα που έδωσε το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους σύμφωνα με τις συμφωνίες του Όσλου.
• Το 2000 επίσης, το Ισραήλ απεχώρησε από το Λίβανο στα διεθνή σύνορα όπως πιστοποίησε ο ΟΗΕ. Τι εισέπραξε το Ισραήλ; Τους βομβαρδισμούς της Χεζμπολάχ με αποκορύφωμα τον Πόλεμο του Λιβάνου2 τον Αύγουστο του 2006.
• Το 2005 ο Σαρόν απεχώρησε από τη Γάζα εγκαταλείποντας όλους τους Εβραϊκούς οικισμούς. Αποτέλεσμα καθημερινή βροχή από κασσάμ στις πόλεις του, από τη Χαμάς.
Με άλλα λόγια κάθε φορά που το Ισραήλ έκανε κάποια παραχώρηση οι Παλαιστίνιοι το είδαν σαν δείγμα αδυναμίας, και όχι βήμα προς λύση της διαμάχης, και γινόντουσαν ποιο επιθετικοί. Και να σκεφτεί κανείς πως όποτε το Ισραήλ είχε σοβαρό συνομιλητή στην Αραβική πλευρά υπογράφτηκαν συνθήκες ειρήνης( βλέπε άρθρο Δείγμα Γραφής http://www.cohen.gr/mdlpg144.htm )
Και παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια η μία μετά την άλλη όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η πλειοψηφία των Ισραηλινών είναι υπέρ της ειρήνης και ανεξαρτήτου Παλαιστινιακού κράτους.
Χαρά στο κουράγιο τους.