Εκτύπωση

Cohen.gr 2.1.2016 Σάββατο
Ζαν Κοέν 

Το 1984, περί  τους 25.000 ισραηλινούς  εκλογείς  ψήφισαν υπέρ του Ραβίνου Μεϊρ Καχάνα και του κόμματος του Καχ στέλνοντας, προς μεγάλη έκπληξη όλου του πολιτικού τότε φάσματος, τον ραβίνο στην Ισραηλινή Βουλή. Ένα άνθρωπο που συχνά όλο το πολιτικό φάσμα του Ισραήλ συνέκρινε με τον Χίτλερ.

Μετά την εκλογή του στην ισραηλινή Βουλή ξεκίνησε και το φαινόμενο που σήμερα ονομάζεται «καχανισμός» που δεν είναι τίποτα άλλο από μια πολύ ακραία θρησκευτικό-εθνικιστική ερμηνεία της Βίβλου. Κατά τον γράφοντα, αυτή είναι τόσο ακραία όσο και η ναζιστική θεωρία. 

Η αλήθεια είναι ότι το φαινόμενο του καχανισμού υπήρχε και πριν την εκλαΐκευση του από τον ραβίνο Καχάνα, στα πρώτα στάδια του σιωνιστικού κινήματος. Η τάση αυτή ήταν  βασισμένη στην εκχυδαϊσμένη και ακραία ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης.  

Σύντομο βιογραφικό
Ο Μείρ Καχάνα γεννήθηκε στο Brooklyn της Νέας Υόρκης, την 1η Αυγούστου του 1932. Νεαρός έγινε μέλος της νεολαίας του κινήματος Αναθεωρητικού Σιωνισμού[1] (Revisionist Zionism)  του Zeev Jabotinsky, Betar[2]

Από νεαρός ακόμα ο Καχάνα έδειξε τα πρώτα σημάδια της μελλοντικής του δράσης. Το 1947, συνελήφθη σε διαδήλωση να πετάει αυγά και ντομάτες εναντίον του Υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας  Ernest Bevin, διαμαρτυρόμενος για την απαγόρευση των Άγγλων να επιτρέψουν στους διασωθέντες από το Ολοκαύτωμα Εβραίους να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη. 

Ο ραβίνος, εκτός από τις νομικές του σπουδές και μεταπτυχιακό σε διεθνείς σχέσεις, είχε βαθειά γνώση του εβραϊσμού,  της Τορά και του Ταλμούντ.   

Το 1956, χρίστηκε ορθόδοξος ραβίνος και το 1958 ανέλαβε την πρώτη του συναγωγή στο Howard Beach που δεν ήταν ορθόδοξη αλλά παραδοσιακή. Παρόλα αυτά, ο Καχάνα ήθελε να τους κάνει ορθόδοξους και το επιχείρησε μέσω της νεολαίας της κοινότητας, με αποτέλεσμα οι θορυβημένοι γονείς να μην του ανανεώσουν το συμβόλαιο.  Αμέσως μετά, δημοσίευσε το πρώτο του, από τα χιλιάδες άρθρα και βιβλία, άρθρο στην εβδομαδιαίο Αμερικανό-Εβραϊκό περιοδικό Jewish Press. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ήταν πληροφοριοδότης του FBI. Από εκείνη τη στιγμή και μετά με άρθρα του, παρεμβάσεις στα Εβραϊκά και όχι μόνο, ΜΜΕ της Αμερικής καθώς και με διαλέξεις ως επί το πλείστον σε πανεπιστήμια ο Μεϊρ Καχάνα αρχίζει και διαδίδει την βίαιη θεωρεία του εναντίον οιουδήποτε θεωρούσε εχθρό των Εβραίων. Η βίαιη θεωρία του  βασιζόταν σε ακραία ερμηνεία των 13 σημείων του κώδικα του Μαϊμονίδη[3]  που εξηγεί που πρέπει  να βασίζετε ο Εβραϊσμός[4].

Το 1968, ο Καχάνα ιδρύει τον Εβραϊκό Σύνδεσμο Αμύνης (Jewish Defense League - JDL) μία οργάνωση αυτοάμυνας που περιπολούσε εβραϊκές συνοικίες και ανταπέδιδε τη βία με βία σε οποιοδήποτε αντί εβραϊκή ενέργεια. Πολύ γρήγορα, η φήμη του Καχάνα εξαπλώθηκε στην Αμερική αλλά και στο Ισραήλ, θεωρούμενος ως ένας ταραχοποιός Εβραίος. 

Μετανάστευση και βουλευτική θητεία
Το 1971, μεταναστεύει στο Ισραήλ και ιδρύει το κόμμα ΚΑΧ[5]. Η θεωρεία την οποία ανέπτυξε στο Ισραήλ ήτα ότι το Ισραήλ και τα κατεχόμενα εδάφη να είναι μόνο για τους Εβραίους και έδινε τις εξής δύο δυνατότητες στους μη Εβραίους πολίτες: 

Α) Να μείνουν ως ξένοι κάτοικοι με κάποια δικαιώματα αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφου. Β)  Όποιος αρνείται να εκδιωχτεί δια της βίας αφού πρώτα αποζημιωθεί οικονομικά. 

 Το 1975,  ο Καχάνα θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε πενταετή φυλάκιση με αναστολή για συνομωσία και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση με πρόθεση την κατασκευή βομβών. 

Το 1980, ο Καχάνα συνελήφθη για εξηκοστή δεύτερη φορά από την μετανάστευση του στο Ισραήλ με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον Αράβων στα κατεχόμενα, Καταδικάστηκε σε 6μηνη φυλάκιση, κατά την διάρκεια της οποίας έγραψε και το βιβλίο του «Πρέπει να φύγουν» εννοώντας τους Άραβες του Ισραήλ, της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. 

Παρά τις τρεις προηγούμενες αποτυχημένες του προσπάθειες (1973, 1977, 1981), ο Καχάνα  τελικά εξελέγη στη Ισραηλινή Βουλή το 1984 κερδίζοντας μία έδρα από τις 120  την οποία κατέλαβε ο ίδιος. 

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Βουλή, ήταν σε τέτοιο βαθμό απομονωμένος που όταν ανέβαινε στο βήμα της Βουλής για να μιλήσει έφευγαν όλοι εκτός από τον πρόεδρο υπηρεσίας και τον γραμματέα. Ο Καχάνα, ως βουλευτής, πρότεινε πολλούς νόμους οι οποίοι όλοι απερρίφθησαν, όπως και οι προτάσεις μομφής του εναντίον της κυβέρνησης.   

Το 1985 (για δεύτερη φορά), η Ισραηλινή Βουλή πέρασε νόμο που απαγόρευε την υποψηφιότητα ρατσιστών υποψηφίων[6]. Ο Καχάνα κατέφυγε ξανά στον Άρειο Πάγο του Ισραήλ που αυτή την φορά δικαίωσε την Βουλή.  Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι αν του επιτρεπόταν να κατέβει στις εκλογές του 1988, θα κέρδιζε μεταξύ 4 και 12 εδρών. 

Ο Καχάνα πίστευε πως η δημοκρατία και ο Εβραϊσμός δεν ταυτίζονται και ως εκ τούτου  όπου υπήρχε σύγκρουση μεταξύ των νόμων του κράτους και των νόμων της θρησκείας έπρεπε να ισχύει ο νόμος της θρησκείας. Εν ολίγοις, ήθελε ένα θεοκρατικό Ισραήλ, κατά το πρότυπο του Ιράν. 

Η δολοφονία
Στις 5 Νοεμβρίου του 1990, ο Καχάνα έδινε μία διάλεξη στο ξενοδοχείο  Marriott στην Αμερική κυρίως σε ορθόδοξους εβραίους, στην οποία τους παροτρύνε να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ «πριν είναι πολύ αργά» όταν δολοφονήθηκε από τον El Sayyid Nosair, έναν Αιγύπτιο με αμερικανική υπηκοότητα. Μετά το τέλος της διάλεξης και ενώ περιστοιχιζόταν από θαυμαστές, ο Nosair τράβηξε όπλο και άρχισε να πυροβολεί, τελικά τραυματίστηκε από έναν αστυνομικό που ήταν εκεί.

Στη δίκη του ο El Sayyid Nosair απαλλάχτηκε από τη κατηγορία της δολοφονίας  και καταδικάστηκε για παράνομη οπλοφορία, παράνομη χρήση όπλου και ανταλλαγή πυρών με αστυνομικό. Καταδικάστηκε σε επτάμιση χρόνια φυλακή. 

Πολλοί πιστεύουν πως ο Καχάνα ήταν το πρώτο θύμα της Al Qaeda αφού ο δολοφόνος είχε σχέσεις με την οργάνωση του Osama bin Laden. 

Ο Καχανισμός
Ο Καχανισμός με την αντιδημοκρατική του ιδεολογία και ακραία ερμηνεία της Τορά[7] βρήκε βασικά εύπορο έδαφος στις φτωχογειτονιές, στους απογοητευμένους από το κοινωνικό σύστημα του Ισραήλ και στους ξενοφοβικούς, ειδικά με τους Άραβες. Ο Καχάνα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός διαφόρων εγκληματικών πράξεων την εποχή εκείνη, άλλες εκ των οποίων διεπράχθησαν από Άραβες τρομοκράτες, και άλλες από εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου, και έλεγε πως οι Άραβες θέλουν να σκοτώσουν Εβραίους και να βιάσουν τις γυναίκες και κόρες τους.  

Έναν από τους νόμους που πρότεινε στην Βουλή ήταν ο νόμος της «Μη αφομοίωσης». Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν, απαγορευόταν σε μη Εβραίους να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τους Άραβες. Οι Άραβες δεν θα μπορούσαν να ζήσουν σε εβραϊκές γειτονιές αν η πλειοψηφία των Εβραίων δεν το ενέκρινε. Θα υπήρχαν ξεχωριστές παραλίες για Εβραίους και Άραβες, ενώ οι γάμοι και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ Αράβων και Εβραίων θα απαγορευόντουσαν όπως και κρατικά προγράμματα για την συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων. Σε περίπτωση δε μεικτού γάμου δια νόμου θα έπαιρναν αμέσως διαζύγιο. 

Όπως είπε και ένας βουλευτής όταν ήρθε στη Βουλή η πρόταση ο νόμος αυτός είναι ίδιος με τους νόμους της Νυρεμβέργης εναντίον των Εβραίων. Η Βουλή δεν δέχτηκε να έρθει καν για συζήτηση το νομοσχέδιο αλλά ο Καχάνα κατέφυγε στον Άρειο Πάγο και κέρδισε. 

Στο σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου ο Αρεοπαγίτης Aharon Barak (μετέπειτα πρόεδρος του Αρείου Πάγου) έγραψε ότι ο νόμος ξυπνάει μέσα μας «φοβερές μνήμες» και συμπλήρωσε «Η δύναμη μας βρίσκετε στην απόλυτη εφαρμογή των νόμων και την νομιμότητα της εξουσίας, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να επιτρέπονται γνώμες τις οποίες απεχθανόμαστε». Για την ιστορία, ο νόμος απορρίφθηκε από την Βουλή δια βοής. 

Τελικά, ενώ  ο ίδιος ο Καχάνα αποδεδείχθηκε ένα γραφικό και  μη επικίνδυνο άτομο,  η ιδεολογία του καχανισμού βρήκε πρόσφορο έδαφος μεταξύ των νέων που άρχισαν τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των Αράβων με σύνθημα «θάνατο στους Άραβες»  

Στα μέσα της δεκαετίας του 80 και με πάρα πολλές τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των Ισραηλινών Εβραίων, η επιρροή του καχανισμού στους νέους και ειδικά στο στρατό ήταν μεγάλη και επικίνδυνη.

Το 1986 και μέχρι το 1987, ο στρατός φοβούμενος τυχόν βίαιες πράξεις εναντίον των Αράβων άρχισε την εκπαίδευση των στρατιωτών, εξηγώντας τους ότι η καλύτερη προστασία εναντίον του Ναζισμού και του Φασισμού είναι ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής. Το πρόγραμμα στέφτηκε με πλήρη επιτυχία. 

Δυστυχώς όμως ο καχανισμός όχι μόνο δεν εξαλείφτηκε αλλά ζει και βασιλεύει στο Ισραήλ, ως μία μικρή μεν υπαρκτή δε μειοψηφία. 

Οι επιθέσεις εναντίον των Αράβων, οι εμπρησμοί των σπιτιών τους, το ξερίζωμα των ελαιών τους, καθώς και οι δολοφονίες αθώων Αράβων στη Δυτική Όχθη συνεχίζονται μέχρι σήμερα, από τους ορθόδοξους εβραίους και τους τρελαμένους ραβίνους τους πους ενθαρρύνουν, λέγοντας πως εκπροσωπούν το γνήσιο Εβραϊσμό και Σιωνισμό.  

Τόσος είναι ο φανατισμός αυτών Εβραίο-Ναζί που οποιοσδήποτε δεν συμφωνεί μαζί τους είναι προδότης του εβραϊκού λαού, αντίσιωνιστής, μίασμα, αφομοιωμένος, άκρο αριστερός κλπ. Και οι χαρακτηρισμοί αυτοί παίρνουν περιλαμβάνουν από πολιτικούς, την Βουλή, τα ΜΜΕ, το δικαστικό σύστημα, τις Αρχές Ασφαλείας και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. 

Το Ισραήλ δεν παίρνει τον καχανισμό «ελαφρά τη καρδία», απόδειξη ότι εσωτερική ασφάλεια (Σιν Μπετ) έχει ειδικό τμήμα για την Εβραϊκή τρομοκρατία.

Κλείνοντας και για να μη παρεξηγηθώ θα πρέπει να πω πως όταν αναφερόμαστε σε ορθόδοξους καχανιστές δεν συμπεριλαμβάνουμε σε αυτούς όλους τους ορθόδοξους εβραίους. Οι καχανιστές δεν είναι παρά ίσως 5.000 άτομα και ζουν στη Δυτική Όχθη.

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] Τον κίνημα Αναθεωρητικού Σιωνισμού ήταν η δεξιά πτέρυγα του Σιωνιστικού Κινήματος και ο πυρήνας του σημερινού «Λικούντ».

[2] Αρχικά των λέξεων Brit Trumpeldor (η συμμαχία του Trumpeldor) εις μνήμη του εβραίου αξιωματικού Trumpeldor που πέθανε στην μάχη του Tel-Hai, τον Μάρτιο του 1920.

[3] Moshe ben Maimon (Rambam) σεφαραδίτης γιατρός,φιλόσοφος αστρονόμος (1135-1204)

[4] Μισνά Σανχεντρίν κεφάλαιο 10

[5] Στα Εβραϊκά σημαίνει ΕΤΣΙ ενώνοντας αυτό που θα λέγαμε ελληνικά «έτσι πρέπει»

[6] Την πρώτη φορά ο Άρειος Πάγος δικαίωσε τον Καχάνα και απέρριψε την πρόταση της Βουλής.

[7] Τα πρώτα πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης γνωστά και ως Πεντάτευχος.