του ΖΑΝ ΚΟΕΝ
Μισώ το κράτος που ταλαιπωρεί άλλο λαό στα σημεία ελέγχου.
Λατρεύω το κράτος που οι ανθρωπιστικές του οργανώσεις επιβλέπουν στα σημεία ελέγχου τη συμπεριφορά των στρατιωτών και την καταγγέλλουν στα δικαστήρια.
Μισώ το κράτος που οι νεαροί στρατιώτες, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους, συμπεριφέρονται αλαζονικά και ταπεινωτικά σε κατακτημένο λαό.
Λατρεύω το κράτος που οι εν αποστρατεία, και συνταξιούχοι πλέον, ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί ξηλώνουν τα γαλόνια τους και πάνε εθελοντικά σαν απλοί στρατιώτες στα σημεία ελέγχου για να καλμάρουν, σαν πιο ώριμοι, τους νέους και να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους.
Μισώ το κράτος που επιτρέπει στους χριστιανούς φαλαγγίτες να σφάξουν περί τους 700 Παλαιστίνιους κάνοντας τα στραβά μάτια.
Λατρεύω το κράτος που εν καιρώ πολέμου 400.000 λαός κατεβαίνει σε διαδήλωση, μεταξύ των οποίων και ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού εν στολή, ζητώντας την παραίτηση του Υπουργού Αμύνης για το αίσχος της Σάμπρα και Σατίλα.
Μισώ το κράτος που οι υπουργοί του, ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της χώρας είναι διεφθαρμένοι, σε μία χώρα που ιδρύθηκε με οράματα κοινωνικής ισότητας.
Λατρεύω το κράτος όπου η δικαιοσύνη είναι ίση για όλους και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί του προσάγονται σε ανάκριση και δίκη όπως ο κάθε απλός πολίτης χωρίς ειδικά δικαστήρια και άλλες δικλίδες προστασίας.
Μισώ το κράτος που πολιτικοί αναλαμβάνουν υπουργικές θέσεις με μόνο γνώμονα τα κομματικά τους μικροσυμφέροντα οδηγώντας έτσι το κράτος από το κακό στο χειρότερο.
Λατρεύω το κράτος που εξεταστικές επιτροπές λένε καθαρά και ξάστερα στους πολιτικούς ότι είστε ανάξιοι να έχετε αυτή τη θέση όπως έγινε και στην περίπτωση του τελευταίου πολέμου στο Λίβανο.
Μισώ το κράτος που συμπεριφέρεται σε μερίδα των πολιτών του και στον λαό που έχει κατακτήσει σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Λατρεύω το κράτος όπου η δικαιοσύνη προστατεύει τους «καταραμένους» πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ακόμα και εις βάρος της ασφάλειάς του όπως έγινε με τον φράχτη ασφαλείας.
Μισώ το κράτος που έκλεισε τόσες παραδοσιακές βιομηχανίες όπως την υφαντουργία γιατί δεν ήθελε πλέον να τις υποστηρίζει οικονομικά, στέλνοντας χιλιάδες στην ανεργία.
Λατρεύω το κράτος που είδε ότι η οικονομική του πολιτική ήταν αδιέξοδη και επένδυσε εκατομμύρια σε νέες τεχνολογίες και βιομηχανίες μετεκπαιδεύοντας και τους απολυμένους των παραδοσιακών βιομηχανιών δημιουργώντας οικονομικό θαύμα παγκοσμίου επιπέδου.
Μισώ το κράτος που επέτρεψε στη δεκαετία του ‘80 να φτάσει ο πληθωρισμός στα 600% και να πεινάει ο λαός.
Λατρεύω το κράτος που οι πολιτικοί, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι έμποροι και τα συνδικάτα κατάλαβαν πως οδεύουν προς την καταστροφή και κάθισαν όλοι μαζί και βρήκαν λύση προκειμένου να σωθεί η χώρα.
Μισώ το κράτος που δεν μπορεί να φροντίσει τους πεινασμένους και κατατρεγμένους του.
Λατρεύω το κράτος που επιστράτευσε όλες τις πολιτικές στρατιωτικές και μυστικές της υπηρεσίες προκειμένου να σώσει του κατατρεγμένους Εβραίους Αιθίοπες και να τους φέρει με ασφάλεια στο Ισραήλ.
Μισώ το κράτος που ιδρύθηκε με ανθρωπιστικά οράματα για μια καλύτερη ζωή με πολιτική ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, και δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του λαού του.
Λατρεύω το κράτος που παρόλο που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί πλήρως στα ιδρυτικά του οράματα εξακολουθεί και παλεύει γι’ αυτά (παρόλα τα τεράστια προβλήματα ασφαλείας που αντιμετωπίζει) κάνοντας το ένα όντως ξεχωριστό κράτος.
Τέλος, μισώ το κράτος που δεν μπόρεσε να γίνει το Φως των Εθνών, όπως θέλαν οι ιδρυτές του.
Λατρεύω όμως το κράτος που παρ όλες τις ατέλειες του είναι ξεχωριστό.