Cohen.gr 28.4.2017
Ζαν Κοέν.

Ήταν Σεπτέμβριος 1981 και με τον ενθουσιασμό της νεότητας μου (και ως άτομο που μεγάλωσε στη ποιο γνήσια κουμμουνιστική κοινωνία το κιμπούτς) γράφω μία ανταπόκριση στην τότε εφημερίδα μου στο Ισραήλ «Αλ Χαμισμάρ» προβλέποντας, πως θα αλλάξει η χώρα με τον ερχομό του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο και φυσικά οι σχέσεις Ισραήλ και Ελλάδος καθώς και η ζωή των Εβραίων της Ελλάδας. 

Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω έπεσα σε όλα μέσα μόνο που ήταν από την ανάποδη.

Η οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα άρχισε τότε, όταν δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου μοίραζε στον κόσμο λεφτά που όχι μόνο δεν είχε κερδίσει αλλά ήταν και δανεικά.

Οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ έφτασαν σε τόσο χαμηλό σημείο, που σε κάποια ανταπόκρισή μου για το ισραηλινό ραδιόφωνο είπα πως η Ελλάδα ήταν «η μόνη αραβική χώρα, με την οποία το Ισραήλ δεν βρίσκεται σε πόλεμο».

Και φυσικά, ο αντισημιτισμός (υποβοηθούμενος, σκοπίμως ή μη, από το κυβερνητικό σύστημα) έφτασε στα ύψη με τον Παπανδρέου, με αποτέλεσμα να θορυβηθεί ο παγκόσμιος εβραϊσμός και να κινητοποιηθεί.[1]

Ήταν τόσο κακή η φήμη της Ελλάδας σχετικά με τους εβραίους εκείνη την εποχή, ώστε ο φίλος και συνάδελφος Βίκτωρ Ελιέζερ και εγώ αντιμετωπίσαμε μία πρωτόγνωρη κατάσταση σε ένα διεθνές συνέδριο των απανταχού εβραίων δημοσιογράφων που διοργανώθηκε στο Ισραήλ, το 1985. Μόλις κάποιος έβλεπε την ένδειξη «Greece» («Ελλάς») στο καρτελάκι που είχαμε στο πέτο μας, άρχιζε να μας υποβάλει ερωτήσεις τον τύπου «πως κατορθώσατε να βγείτε από την Ελλάδα του Παπανδρέου;»,  «σας έχουν βασανίσει;», «μπορείτε να πάτε όπου θέλετε;», «είσαστε σε θέση να γυρίσετε πίσω;» και άλλα τέτοια τρελά.  

Το πολιτικό υπόβαθρο της εποχής
Εδώ,  θα ασχοληθώ με τον αντισημιτισμό που υπήρχε τότε στη Ελλάδα (όχι πως σήμερα δεν υπάρχει και δη σε υψηλό ποσοστό, όπως δείχνουν συνεχώς οι έρευνες μετά το 1990). Δεν θα επικεντρωθώ στις σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ, τις οποίες υπέσκαψε επί τούτου και εντέχνως ο λαοπλάνος Παπανδρέου και η κολεγιά του.

Η ιδέα του Παπανδρέου ήταν, πως εάν τα εύρισκε με τους Άραβες, θα έπαιρνε όσα λαχταρούσε η ψυχή του σε λεφτά, επενδύσεις και πετρέλαιο. Επομένως, δεν θα χρειαζόταν να δανείζεται από τους «κακούς Ευρωπαίους και Αμερικανούς», δείχνοντας παράλληλα σε όλο τον κόσμο τι σημαίνει ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και υπερήφανη εξωτερική πολιτική.[2]

Φυσικά σε αυτό  βοήθησαν και οι Άραβες πρεσβευτές που τον επισκέφτηκαν δύο μέρες μετά τη νίκη του  στο Καστρί και του υποσχέθηκαν[3] λαγούς με πετραχήλια σε όλους τους τομείς. Μάλιστα, και γνωρίζοντας τελικά τι έγινε, εάν διαβάσει κανείς το τι υποσχέθηκαν οι Άραβες στον Παπανδρέου, θα «πεθάνει από τα γέλια». Το μόνο που δεν του υποσχέθηκαν ήταν ραντεβού για κοκτέϊλ με την σταρ της εποχής Μισέλ Φάϊφερ, όπως θα έλεγε και ο κ. Τσακαλώτος.

Έτσι, ξεκίνησε την αντι-ισραηλινή εκστρατεία του, η οποία εξελίχθη σε ένα αντισημιτικό κρεσέντο, γεγονός απολύτως φυσικό, εφ’ όσον οι Εβραίοι της Ελλάδας δεν εθεωρούντο «γνήσιοι Έλληνες»! |

Και για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση εκ μέρους των αράβων, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Παπανδρέου ήταν να προσκαλέσει επισήμως τον Γιασέρ Αραφάτ να επισκεφτεί την Ελλάδα[4].

Βέβαια, οι Άραβες που σέβονται μόνο την ισχύ, κατάλαβαν ότι έχουν να κάνουν με έναν άνθρωπο του χεριού τους. Επομένως, δεν επένδυσαν ούτε ένα δολάριο, μετέτρεψαν την Ελλάδα σε άντρο τρομοκρατικών οργανώσεων και δεν έδωσαν ούτε μία σταγόνα πετρέλαιο (θυμηθείτε τα πετρέλαια του Καντάφι).

Όσον αφορά το Κυπριακό, όχι μόνο ψήφισαν[5] (τις περισσότερες φορές) υπέρ της Τουρκίας, αλλά επένδυσαν εκατομμύρια δολάρια σε αυτήν και στην κατεχόμενη βόρειο Κύπρο[6]  αντί της Ελλάδας[7].

 
Επίσημη καταμέτρηση ΟΗΕ

Προσωπικά, πιστεύω πως τον βόλευε απολύτως τον Παπανδρέου η αντισημιτική υστερία που υπήρχε στη οκταετία  1981-1989. Άλλωστε, αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι άργησε πάρα πολύ να αντιδράσει στο φαινόμενο αυτό. 

Μόλις τον Αύγουστο του 1982 και μετά από πίεση του ΚΙΣ (επί προεδρίας του αειμνήστου Ιωσήφ Λόβινγκερ),  ο Παπανδρέου προέβη σε μία δήλωση, λέγοντας ότι οι εβραίοι της Ελλάδας είναι Έλληνες. Δυστυχώς, αυτό συνέβη πολύ αργά,[8] καθώς το κακό είχε ήδη ξεκινήσει και δεν θα αργούσε να πάρει διστάσεις.

Πέντε μέρες μετά την παραπάνω δήλωση, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας προσέθεσε ότι  «δεν υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα»![9] Φυσικά, γέλασε κάθε πικραμένος, είτε ήταν εβραίος είτε όχι. 

Η κατάσταση αυτή τον βόλευε, διότι χωρίς να χαρακτηριστεί ο ίδιος αντισημίτης  μπορούσε να δείχνει στους Άραβες φίλους του πόσο αντι-ισραηλινός/εβραίος ήταν αλλά και πόσο φιλο-Άραβας.

Εδώ πρέπει, για την ιστορική αλήθεια, να πω πως γνωρίζω πολύ καλά ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο δεν ήταν αντισημίτης αλλά είχε και μεγάλη προσωπική συμπάθεια στους Εβραίους γενικώς, και αυτό μου το επιβεβαίωσαν και Έλληνες Εβραίοι αλλά και πολύ Εβραίοι του εξωτερικού που τον γνώριζαν χρόνια από την Αμερική τη Γαλλία. Και τον Καναδά.

Ο Αντισημιτισμός
Τα πρώτα σχετικά άρθρα εμφανίστηκαν  υπό μορφή αναλύσεων και ιστορικής έρευνας, όπως για παράδειγμα αυτό του Κώστα Σταματίου στην εφημερίδα Τα Νέα[10]. Ακολουθεί το άρθρο του Γιάννη Κάτρη. Η «ανάλυση» του Κάτρη[11] ξεκινάει ως εξής: «Ο ελληνικός λαός ποτέ δεν είχε (και ούτε έχει) προκαταλήψεις για το εβραϊκό στοιχείο».

Και βέβαια, πριν αρχίσει τα ψεύδη του εναντίον του ισραηλινού κράτους, ο Κάτρης  υποστηρίζει ότι δεν είναι όλοι οι εβραίοι έτσι. Δηλαδή ισχυρίζεται ότι οι εβραίοι και οι Ισραηλινοί είναι το ίδιο, αλλά υπάρχουν και κάποιοι καλοί.

Και φτάνουμε στην εισβολή των ισραηλινών στρατευμάτων στον Λίβανο, τον Ιούνιο του 1982. Τότε, όλη η Ελλάδα, από τον αμόρφωτο χωριάτη μέχρι την Μάργκαρετ Παπανδρέου και από την Ένωση Ομοφυλόφιλων Αγελαδοτρόφων Βορείου Ελλάδας «Η Ροζ Φλόγα» με σήμα το λιοντάρι μέχρι τις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ και λοιπές δημοκρατικές ενώσεις και συλλόγους, στράφηκαν με μένος και χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή αναστολή εναντίον των Ελλήνων εβραίων. Αυτοί θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την  εισβολή.

Από το προσωπικό μου αρχείο επιτρέψτε μου να δώσω μερικά παραδείγματα[12]:

  • Τοποθέτηση βόμβας σε εβραϊκό τουριστικό γραφείο.
  • Έκρηξη βόμβας σε εταιρία που αντιπροσώπευε ισραηλινούς ηλιακούς θερμοσίφωνες
  • Η επί πολλά χρόνια εβραία πελάτισσα  του κομμωτηρίου του Χίλτον, Έλενα… εκδιώχθηκε με χυδαίες ύβρεις για την θρησκεία της από την ιδιοκτήτρια του μαγαζιού
  • Η εβραία Λεών… επιβιβάστηκε σε ταξί για να πάει στο σπίτι της. Στην διαδρομή, πέφτει στην αντίληψη του οδηγού ότι ήταν εβραία. Αυτός σταμάτησε το ταξί στη μέση του δρόμου, κατέβηκε από αυτό, άνοιξε την πίσω πόρτα και με χυδαίες εκφράσεις την κατέβασε από το ταξί, υπό τα έκπληκτα βλέμματα πολλών διαβατών. 
  • Η εβραία Νέλλυ…, ιδιοκτήτρια μπουτίκ, είδε για πρώτη και ίσως και τελευταία, φορά στη ζωή της, να μπαίνει στο μαγαζί της όχι για να αγοράσει αλλά για την προπηλακίσει και να την βρίσει.
  • Ο εβραίος Μάκης…, ο οποίος δούλευε ως δοσατζής, είδε πολλούς πελάτες του να του κλείνουν κατάμουτρα την πόρτα, με το απαραίτητο κατιτίς του βρισίματος φυσικά.

Στο σημείο αυτό τίθεται το εύλογο ερώτημα μήπως ήταν συνεννοημένοι όλοι οι Έλληνες και στράφηκαν εναντίον των εβραίων. Η απάντηση φυσικά είναι «όχι». Ας όψονται τα ΜΜΕ της εποχής, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πλήρως εξαρτημένα από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την επιβίωση τους.

Φυσικά, ας μη ξεχνάμε πως δεν υπήρχαν τότε ιδιωτικοί τηλεοπτικοί ή ραδιοφωνικοί σταθμοί. Όλοι ήταν υπό τον απόλυτο έλεγχο της κυβέρνησης ακόμη και για το τελευταίο γιώτα που θα έλεγαν. Πολλοί «δημοσιογράφοι» κατέβαλαν… φιλότιμες προσπάθειες για να μπερδέψουν τους εβραίους με το Ισραήλ και να ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη εναντίον των Ελλήνων εβραίων.

Διαβάστε και… καμαρώστε!

Την Τρίτη 21η Ιουνίου 1982, ο  δημοσιογράφος Δημήτρης Σαπρανίδης ανέγνωσε στην εκπομπή[13] του μία επιστολή ενός ακροατή ονόματι Αθανάσιος Κεφαλάς, που ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Επειδή είναι τοις πάσι γνωστό ότι μοναδική δύναμις και μοναδικός στόχος των εβραίων είναι το χρήμα προτείνω το εξής: να γίνει μία μαύρη λίστα όλων των καταστημάτων, επιχειρήσεων, ελευθέρων επαγγελματιών κλπ. που ελέγχονται από εβραίους, δεν ξέρω ποιοι θα μπορέσουν να κάνουν αυτή τη λίστα, και να ανακοινωθεί στον Τύπο. Και αν αυτό δεν γίνεται σε αφίσες, βέβαια ώστε να την δει ο κόσμος όλος έτσι που ουδείς Έλληνας  (σ.σ. δηλαδή εμείς οι εβραίοι της Ελλάδος δεν είμαστε Έλληνες) να ψωνίζει από  καταστήματα εβραίων , ουδείς Έλληνας να πάει σε εβραίο ράφτη κλπ.».

Για να μη χαρακτηριστεί αντισημίτης ο Σαπρανίδης είπε στους ακροατές του ότι «φυσικά δεν χρειάζεται να πούμε ότι δεν συμφωνούμε καθόλου μα καθόλου με τον φίλο ακροατή….» αλλά για να μη χαλάσει τη σούπα της εποχής λέει παρακάτω « Βεβαίως τα πράγματα διαχωρίζονται ως εξής: εβραίοι Σιωνιστές και εβραίοι αντισιωνιστές».

Είναι η αρχή της καραμέλας «δεν είμαι αντισημίτης, είμαι αντισιωνιστής» που υπάρχει μέχρι  σήμερα, τη ευγενή φροντίδι της πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωσης.     

Σε άλλο άρθρο του,[14] ο Κάτρης αναρωτήθηκε γιατί «κανένας “πνευματικός” εβραίος ή κάποιος παγκοσμίου φήμης εβραίος καλλιτέχνης δεν είπε τίποτα για τον πόλεμο και συνέχισε, προτείνοντας: «Αν οι “αρμόδιοι” είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να καλέσουν κάποτε στο Ηρώδειο ή αλλού κάποιον εξέχοντα εβραίο καλλιτέχνη, δεν πρέπει να πατήσει το πόδι του εκεί ούτε ένας Έλληνας. Το ίδιο να ισχύει και για οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση ακόμα και αθλητική». 

Και ένα τελευταίο παράδειγμα που καταδεικνύει την προσπάθεια των ΜΜΕ να βάλουν τους εβραίους της Ελλάδας στο στόχαστρο και να προκαλέσουν αντισημιτισμό.

Ο Γιώργος Βότσης[15] γράφει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «…. Καλούμε επίσης την Ισραηλιτική κοινότητα να καταδικάσει (παίρνοντας επιτέλους θέση) τις εγκληματικές ενέργειες των Ισραηλινών…».

Αρκετά χρόνια αργότερα σε μία τυχαία συνάντηση τον ρώτησα γιατί ανακατέψατε  τους έλληνες εβραίους στο πόλεμο ο εν λόγω δημοσιογράφος έκανε το κινέζο λέγοντας «δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάτε»!!!

Στις 10 Αυγούστου, όπως είπαμε, δηλαδή δύο μήνες μετά την έναρξη του πολέμου και  τα πρώτα αντισημιτικά επεισόδια, ο Παπανδρέου αναγκάστηκε να πάρει θέση. Έγραψε σχετικά η εφημερίδα Απογευματινή[16] : «… Μετά τον σάλο που προκλήθηκε από το αντισημιτικό κλίμα που δημιούργησαν οι άστοχες δηλώσεις του πρωθυπουργού “περί ναζιστικών μεθόδων του Ισραήλ στον Λίβανο” και τις αντιεβραϊκές εκπομπές του ραδιοφώνου και της τηλεοράσεως, ο κ. Α. Παπανδρέου συναντήθηκε με τους εκπροσώπους  της Ελληνικής Ισραηλιτικής Κοινότητας και τους διαβεβαίωσε…..».

Δυστυχώς, ήταν πια αργά... Ο σπόρος του αντισημιτισμού είχε καρποφορήσει και θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι τα πάθη να καταλαγιάσουν.

Μέσα σε αυτόν το ορυμαγδό άρθρων, κατασκευασμένων και ψεύτικων ειδήσεων, αντισημιτικών γελοιογραφών με μπροστάρη τον ΣΤΑΘΗ της Ελευθεροτυπίας,  αντι-ισραηλινών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και συναγωνισμός μεταξύ των πολιτικών το ποιος θα βρίσει και θα καταδικάσει περισσότερο το Ισραήλ και τους Εβραίους βρέθηκε μία ομάδα 101 ατόμων του πνευματικού, επαγγελματικού, καλλιτεχνικού , και επιστημονικού κόσμου που είπε την αλήθεια κατηγορώντας την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ότι σκόπιμα ενθαρρύνουν το αντισημιτισμό.[17]

Δυστυχώς, το αντισημιτικό μένος των ελληνικών ΜΜΕ συνεχίστηκε επί χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα απετέλεσαν το  σχόλιο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Απογευματινή και ανέφερε ότι οι εβραίοι κατέστρεψαν την καριέρα της Vanessa Redgrave[18] και το γράμμα του αναγνώστη Αντώνη Λαμπίδη, ο οποίος μας κατηγορούσε ότι προσπαθούμε να αλώσουμε τον ελληνισμό![19] Και τα δύο δημοσιεύτηκαν, το 1984.

Τον επόμενο χρόνο, η εβραία νηπιαγωγός Ζακλίν Γιερμιγιά υπέβαλε μία αίτηση για διορισμό της στην θέση της νηπιαγωγού. Τον Νοέμβριο του 1986, το ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων την απέρριψε, ισχυριζόμενο σε απαντητική επιστολή του ότι «για να διορισθείτε σύμφωνα με τον υπαλληλικό κώδικα πρέπει να είστε χριστιανή ορθόδοξος. Εντολή Υπουργού (Κακλαμάνης)».[20]


Το επίσημο έγγραφο της απόρριψης.

Προσθέτοντας δε αλάτι στη πληγή, όταν η Ζακλίν πήγε στο υπουργείο για διευκρινήσεις ο υπάλληλος της είπε «Εβραία είσαι, ο πατέρας σου έχει λεφτά να σου αγοράσει ένα νηπιαγωγείο.!!!. Η Ζακλίν καταφεύγει στο ΣτΕ και κερδίζει . Θα πρέπει να έρθει όμως ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης στο υπουργείο για να καταργήσει τη διάταξη. Για την Ζακλίν όμως ήταν πια αργά.

Την ίδια χρονιά, συνέβη ένα άλλο «κοσμοϊστορικό» γεγονός.  Τον Ιανουάριο, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο σχετικά με την Μέση Ανατολή στην εφημερίδα Η Καθημερινή. Συντάκτης του ήταν ένας Έλληνας εβραίος και η δημοσίευση έγινε χάρη στον αείμνηστο Αντ. Καρκαγιάννη[21]. Οι Έλληνες εβραίοι χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι τις αρχές του 1990, όταν άρχισαν να λειτουργούν και ιδιωτικά ΜΜΕ για να ακούγεται και η δική τους άποψη.

Το 1987, ο τότε ΥΠΕΞ, και μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας αποφάσισε να προτείνει στην κυβέρνηση την de jure αναγνώριση του Ισραήλ.  Αυτό συνέβη μετά από επίσκεψή του στο Ισραήλ. Δυστυχώς για όλους, ξέσπασε η πρώτη ιντιφάντα και ο Παπανδρέου αρνήθηκε.

Φυσικά, τα ελληνικά ΜΜΕ συνέχισαν να δημοσιεύουν αντισημιτικά σχόλια και γελοιογραφίες, όπως αυτή του Ιωάννου που δείχνει εβραίους στο Άουσβιτς και έναν κρατούμενο τον οποίο βαράει Γερμανός να του λέει: «Φριτς, θα ήθελα να ξέρεις ότι σας νιώθω. Έτσι είναι η ζωή. Κι εμείς στη θέση σας το ίδιο θα κάναμε».[22]

Τα πράγματα ηρέμησαν κάπως με την ανάδειξη του κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και την άμεση de jure αναγνώριση του Ισραήλ εκ μέρους της Ελλάδος.  Πρέπει, όμως, να περιμένουμε πολλά χρόνια ακόμα για να πούμε ότι η κατάσταση ομαλοποιήθηκε πλήρως.

 Στο σημείο αυτό, θα ανοίξω μία παρένθεση. Όταν ήταν έτοιμος ο Μητσοτάκης να αναγνωρίσει το Ισραήλ, κάποιοι φανατικοί ισραηλινοί εβραίοι εισέβαλαν στον ξενώνα του Αγίου Ιωάννη στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ, ισχυριζόμενοι ότι τον είχαν αγοράσει. Όπως ήταν φυσικό, ξέσπασαν ταραχές τόσο στην Ιερουσαλήμ όσο και στην Ελλάδα, πόσο  μάλλον που διανύαμε την Μεγάλη Εβδομάδα, προς μεγάλη τέρψη των ελληνικών ΜΜΕ, τα οποία εξακολουθούσαν την πολεμική τους εναντίον των εβραίων. 

Τότε, κάποιοι σύμβουλοι του κ. Μητσοτάκη του συνέστησαν να μην αναγνωρίσει το Ισραήλ διότι «δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή». Ο τελευταίος τους αποκρίθηκε: «στη Μέση Ανατολή ποτέ δεν θα υπάρξει κατάλληλη στιγμή». Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Κλείνει η παρένθεση.

Σήμερα τριάντα χρόνια μετά από εκείνη την δεκαετία, τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Οι λόγοι που έφεραν τα πάνω-κάτω στις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Ελλάδας (και κατ’ επέκταση έδωσαν μία σχετική ηρεμία στους Έλληνες εβραίους) είναι πέντε.

  1. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αρκετοί νέοι ιστορικοί άρχισαν να επανεξετάζουν το ολοκαύτωμα των Ελλήνων εβραίων, αποκαλύπτοντας τι ακριβώς συνέβη και προκαλώντας την κατάρριψη αρκετών μύθων.
  2. Η λειτουργία  ιδιωτικών ΜΜΕ, γεγονός που επέτρεψε στους Έλληνες εβραίους να ακουστεί η άποψη τους
  3. Η άνοδος του κ. Γ. Παπανδρέου στην κυβέρνηση το 2009 και η έναρξη μιας πολύ στενής συνεργασίας στους τομείς των Ενόπλων Δυνάμεων και της ενέργειας μεταξύ των δύο χωρών.
  4. Η λεγόμενη «αραβική άνοιξη». Αυτή μετέτρεψε την Μέση Ανατολή σε μία περιοχή όπου όλοι είναι εναντίον όλων
  5. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα.

Ερώτηση: Πόσο θα κρατήσει αυτή η ομαλότητα και φιλία;

Απάντηση: Που να ξέρω, δημοσιογράφος είμαι και όχι ή Πυθία.

------------------------------------------------------------------------------------------------    

[1] Σύμφωνα με την εφημ. Η Καθημερινή της 19ης Ιουνίου 1982, 6,5 εκατομμύρια ζευγάρια ελληνικά παπούτσια, που προορίζονταν για τις Ηνωμένες Πολιτείες, «δεν εξήχθησαν τελικά, κατόπιν επεμβάσεως εβραίων επιχειρηματιών, που ελέγχουν την αμερικανική αγορά».

[2] Μη ξεχνάτε και την «Πρωτοβουλία των έξι» για την ειρήνη και τον αφοπλισμό με την συμμετοχή των ηγετών της Ελλάδας Παπανδρέου, της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε, της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι, του Μεξικού Μιγκέλ ντε λα Μαντρίντ, της Αργεντινής Ραούλ Αλφονσίν και της Τανζανίας Τζούλιους Νιερέρε. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εκφυλίστηκε σύντομα και το μοναδικό της «επίτευγμα» ήταν αρκετά ταξίδια  και πολλά γεύματα, τα οποία πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος.

[3] «ΤΑ ΝΕΑ» Τετάρτη 21.10.1981: Ολόπλευρη βοήθεια Αράβων στη νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

[4] Εφημ. Εγνατία, 24.10.1981: «Ο Αραφάτ στην Αθήνα μετά από πρόκληση του Ανδρέα Παπανδρέου».

[5] Ψηφοφορία στη Γ.Σ. του ΟΗΕ το 1983 για την αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Συνολικά, διεξήχθησαν 51 ψηφοφορίες κατά τις οποίες οι 17 Αραβο-Ισλαμικές χώρες ψήφισαν ως εξής:  24 φορές απείχαν, 8 φορές δεν πήραν θέση και 2 ψήφισαν υπέρ του ψευδοκράτους. Βλέπε φωτογραφία #1.

[6] Περ. «Ταχυδρόμος», 30.11.1983: «Οι Άραβες βοηθούν τους Τουρκοκύπριους».

[7] Περ. «Οικονομικός Ταχυδρόμος», 9.9.82 «Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες».

[8] Βλέπε εφημερίδες Το Βήμα,  Η Καθημερινή της 11.1982: «οι Έλληνες πολίτες στην Ελλάδα είναι ίσοι χωρίς καμία φυλετική ή θρησκευτική διάκριση…».

[9] Εφημ. Θεσσαλονίκη, 17.8.1982.

[10] Εφημ. Τα Νέα, 14.4.1982 & 16.2.1982: «Έπιναν οι Εβραίοι…αίμα παιδιών Χριστιανών;». Αμέσως από κάτω αναγράφεται: «Οι πολύπλοκες σχέσεις Ελλήνων και Ιουδαίων της Διασποράς κάτω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

[11] Εφημ. Τα Νέα, 5.4.1982.

[12] Ζαν Κοέν: Τα πλήρη ονόματα είναι στο αρχείο μου.

[13]   Β΄ Πρόγραμμα της ΕΡΤ, εκπομπή «Κάθε Μέρα Παντού».

[14]   Εφημ. Τα Νέα, 5.6.1982.

[15]  Εφημ. Ελευθεροτυπία στήλη «Πολιτικά Παρασκήνια», 22 7.1982.

[16]  Εφημ. Απογευματινή, 1.12.1982.

[17] «Βραδυνή» Τετάρτη 8.7.1982 «Καταγγέλλουν το κλίμα λανθάνοντος αντισημιστισμού.

[18] Εφημ. Απογευματινή, 6.2.1984.

[19] Περ. «ΑΝΤΙ», 11.5.1984.

[20] Έγγραφο Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, 14.11.1986, Φ 361.1/5/ΔΙ/Π.Ε 18688.

[21] Εφημ. Καθημερινή 5.1.1985: «Ο Αραφάτ δέχεται πλήγματα από ¨φίλους¨και ¨εχθρούς¨. ΄Η συνεργασία αυτή θα διατηρηθεί μέχρι την πώλησης της εφημερίδας στον Γ. Κοσκωτά.

[22] Περ. «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 10.3.1988.