Cohen.gr Δευτέρα 5.6.2017
Ζαν Κοέν.
Όλα ξεκίνησαν από μία λανθασμένη πληροφορία που έδωσαν οι Σοβιετικοί στον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Γκαμάλ Νάσερ, τον Μάιο του 1967. Η πληροφορία έλεγε ότι Ισραήλ συγκεντρώνει στρατό στα σύνορα με τη Συρία με σκοπό να της επιτεθεί. Ήταν όντως ανθρώπινο λάθος ή προμελετημένη προβοκάτσια εκ μέρους των Σοβιετικών; Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ μάλλον.
Από εκείνη τη στιγμή η Αίγυπτος, ως ο απόλυτος αρχηγός του Αραβικού κόσμου, υπογράφει στρατιωτική συνεργασία με την Συρία και την Ιορδανία, ενώ οι υπόλοιπες αραβικές χώρες είτε υπόσχονται στρατιωτική βοήθεια (Ιράκ) ή συνδρομή σε επίπεδο επιμελητείας (χώρες του κόλπου). Παράλληλα, αρχίζει η Αραβική προπαγάνδα και ετοιμάζει τους Άραβες για πόλεμο με το Ισραήλ.
Στις 16 Μαΐου, ο Νάσερ αποβάλει από την έρημο του Σινά την ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ (UNEF)[1]. Στις 19 Μαΐου, περνάει 100.00 ή αν προτιμάτε 7 μεραρχίες στις θέσεις του ΟΗΕ και κλείνει τα στενά του Τυράν στην Ισραηλινή ναυσιπλοΐα χειρονομία που θεωρήθηκε, και δικαίως, παράβαση των διεθνών κανόνων της θάλασσας και casus belli για το Ισραήλ.
H κατάσταση στο Ισραήλ τέλη Μάιου- αρχές Ιουνίου: Ο πληθυσμός είναι σε πανικό, όσοι δεν επιστρατεύονται είναι στους δρόμους και φτιάχνουν, μαζί με παιδιά γυμνασίου, προστατευτικά αναχώματα από σακίδια με άμμο.
Οι γυναίκες και τα μικρότερα παιδιά καθαρίζουν τα καταφύγια που υπάρχουν στις πολυκατοικίες ή στις γειτονιές.
Οι ραβίνοι, προβλέποντας χιλιάδες νεκρούς, ψάχνουν εναγωνίως να βρουν μέρη ώστε να τα μετατρέψουν σε νεκροταφεία.
Και μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό τα aραβικά ΜΜΕ που ακούγονται στο Ισραήλ και ο μισός πληθυσμός του ξέρει aραβικά, συνεχίζει την προπαγάνδα του λέγοντας ότι οι μέρες του κράτους και των Εβραίων είναι μετρημένες.
Στην κυβέρνηση τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Πρωθυπουργός και υπουργός άμυνας είναι ο 72 χρόνος Λεβή Εσκόλ. Ένας άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων χωρίς ίχνος χαρίσματος και αναποφάσιστος. Θυμίζει περισσότερο λογιστή παρά πρωθυπου

Λεβή Εσκόλ
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά αποφασίζει να μιλήσει στο λαό από ραδιοφώνου (δεν υπήρχε τότε τηλεόραση στο Ισραήλ)[2], στις 28 Μαΐου. Το κείμενο[3] είναι μεν δακτυλογραφημένο αλλά έχουν γίνει μερικές χειρόγραφες προσθήκες και διορθώσεις. Χωρίς χρόνο να ξαναδεί το κείμενο, όντας μόλις μερικές μέρες μετά από εγχείρηση καταρράκτη και χωρίς τα γυαλιά του ρωτάει στο αέρα «τι είναι αυτή η λέξη» και τη συλλαβίζει. Από εκεί και μετά το διάγγελμα ακούγεται όλο και χειρότερο, ανεβάζοντας την αγωνία του λαού στο ζενίθ αφού αστραπιαία διαδίδεται πως ο Εσκόλ είναι σε πανικό.
Προσθέστε το γεγονός ότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ του Ισραήλ Γιτσχάκ Ραμπίν καταρρέει από υπερβολική κούραση, δηλητηρίαση νικοτίνης και ψυχολογική πίεση και λείπει από τα συμβούλια για 48 ώρες καταλαβαίνεται σε τι κατάσταση ήταν ο λαός, ο στρατός και η πολιτική ηγεσία.
Κάτω από την κατακραυγή της κοινής γνώμης και τις συνθήκες που περιέγραψα παραπάνω, ο Εσκόλ διορίζει τον δημοφιλέστατο και ήρωα του πολέμου του 1956 Μοσέ Νταγιάν υπουργό άμυνας, την 1η Ιουνίου. Στις 5 Ιουνίου, διατάζει αεροπορική επίθεση και στις 7 Ιουνίου ο Ισραηλινός στρατός μπαίνει στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ μετά από 2.000 χρόνια.

Η περίφημη φωτογραφία του ισραηλινονού φωτογράφου Νταβίντ Ρούμπινγκερ. 7.6.1967

Οι ίδιοι 50 χρόνια μετά Απρίλιος του 2017
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
Την Δευτέρα 5 Ιουνίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον πόλεμο και την κατοχή. Και ενώ αρκετοί λένε ότι δεν είναι κατοχή είτε για νομικούς λόγους (αφού η Δυτική Όχθη - ΔΟ δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος), είτε για λόγους “κτηματομεσιτικού συμβολαίου” (ότι αυτά τα εδάφη τα έδωσε ο Θεός στο λαό του Ισραήλ), ένα πράγμα είναι σίγουρο ότι αυτή την στιγμή και για τα τελευταία 50 χρόνια Άραβες κάτοικοι της ΔΟ είναι υπό την κατοχή του Ισραήλ με ότι αυτό συνεπάγεται. Αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι παρόλη την σαρωτική αυτή νίκη καθώς και όλες οι υπόλοιπες που ακολούθησαν δεν έφεραν τη πολυπόθητη ειρήνη.
Μετά το πόλεμο το Ισραήλ διεκήρυξε ότι τα εδάφη θα επιστραφούν εάν οι αραβικές χώρες δεχτούν να υπογράψουν με το εβραϊκό κράτος πλήρη συμφωνία ειρήνης. Οι Άραβες, όμως που ως συνήθως «δεν χάνουν ευκαιρία να χάσουν ευκαιρία»[4] συγκεντρώθηκαν στο Χαρτούμ την πρωτεύουσα του Σουδάν[5] και ανακοίνωσαν τα τρία ΟΧΙ: όχι στην αναγνώριση του Ισραήλ, όχι σε ειρήνη, όχι διαπραγματεύσεις.
Μερικά χρόνια αργότερα[6] ο ίδιος σύνδεσμος Στη πόλη Ραμπάτ πρωτεύουσα του Μαρόκου θα ανακηρύξουν την PLO τη μόνη και νόμιμη εκπρόσωπο του Παλαιστινιακού λαού. Το Ισραήλ θα την αναγνωρίσει ως τέτοια μόλις το 1993 με τις συμφωνίες του Όσλο.
Ως εδώ τα γεγονότα. Το ερώτημα όμως παραμένει τι καταφέραμε με αυτόν το πόλεμο;
Λαμβάνοντας υπόψη την βασική αρχή ότι δεν υπάρχει ούτε καλή κατοχή ούτε πεφωτισμένη κατοχή, όπως κάθε πράξη έτσι και αυτή έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της.
Στα θετικά της θα έβαζα ως τα βασικότερα αλλά όχι μόνον αυτά:
- Την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των αράβων της ΔΟ, καθώς και του Ισραήλ.
- Φτηνά εργατικά χέρια για το Ισραήλ.
- Πολύ καλύτερα πολιτικά και ατομικά δικαιώματα των αράβων της ΔΟ.
- Την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου των Αράβων της ΔΟ
- Η διεθνοποίηση του προβλήματος με αποτέλεσμα να είναι η μόνη μειονότητα παγκοσμίως που έχει ρεαλιστικές ελπίδες για κράτος.
Στα αρνητικά θα έβαζα πάλι τα βασικά:
- Φυσικά πρώτο και μεγαλύτερο αρνητικό είναι η κατοχή ανθρώπων με ότι αυτό συνεπάγεται
- Η διπλωματική απομόνωση του κράτους στη διεθνή πολιτική σκηνή.
- Ως πρόφαση για την κατοχή η άνοδος του αντισημιτισμού διεθνώς.
- Η αλλαγή του χαρακτήρα του μέσου Ισραηλινού ότι η κατοχή δεν είναι και το τέλος του κόσμου.
- Η αλλαγή του χαρακτήρα του ισραηλινού στρατού από στρατό σε χωροφύλακα.
- Η κακή μεταχείριση των αράβων στα χέρια του στρατού όπως π.χ. ο εξευτελισμός του Άραβα πατέρα μπροστά στα παιδιά του και μέσα στο σπίτι του.
- Η πόλωση της ισραηλινής κοινωνίας και η όλο και περισσότερο στροφή της προς τη δεξιά και πέρα.
- Και δυστυχώς ο ατελείωτος ποταμός αίματος από τις δύο πλευρές.
Και για να μην υπάρξει κάποιος «εξυπνάκιας» που θα μου πει δηλαδή έπρεπε να χάσουμε τον πόλεμο η απάντηση μου είναι ξεκάθαρη. ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ.
Απλώς φοβάμαι πως ως κράτος δεν κάναμε αρκετά για να βρούμε μία ειρηνική λύση. Περισσότερα εδάφη δεν είναι λύση.
Η ισραηλινή και αραβική νεολαία που πεθαίνουν κάθε μέρα σε αυτήν τη διαμάχη έχουν πολύ περισσότερη αξία από εδάφη. Αυτοί είναι το μέλλον των δύο πλευρών όχι το χώμα αλλά το μυαλό που πεθαίνει χωρίς λόγο.
Φταίει μόνο το Ισραήλ; Η απάντηση είναι βεβαίως όχι, θα έλεγα ακόμα ότι μεγαλύτερο φταίξιμο έχουν οι Άραβες γενικότερα και οι της ΔΟ ειδικότερα.
Ο πόλεμος των έξη ημερών δε ήταν κάτι που ήθελε το Ισραήλ. Οι Άραβες τον έκαναν. Τα τρία όχι δεν τα είπε το Ισραήλ. Οι Άραβες το αποφάσισαν. Η άρνηση της Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ) να δεχτεί τις προσφορές ειρήνης του Ισραήλ από τον Εχούντ Μπαράκ και τον Εχούντ Όλμερτ[7] δεν ήταν απόφαση του Ισραήλ. Η ΠΑ την απέρριψε.
Ναι συμφωνώ σε όλα αυτά, αλλά αφού είμαστε οι δυνατότεροι και κάθε ένας που πεθαίνει δεν μας πονάει μόνο σαν άνθρωποι αλλά η χώρα χάνει το μέλλον της, πιστεύω ότι κακώς, κάκιστα, η τωρινή κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να τα βρει.
Ακόμα και αν δεν μπορούμε να πείσουμε την Παλαιστινιακή Αρχή για ειρήνη θα πρέπει να σκεφτούμε τρόπους να το κάνουμε μονομερώς. Όπως και να έχει αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Τελειώνοντας, θα ήθελα για μία φορά ακόμη να διευκρινίσω κάτι: Δεν είμαι ειρηνιστής είμαι υπέρ της ειρήνης. Δηλαδή θα κάνω το παν για την ειρήνη αλλά θα κάνω πάνω από το παν για να υπερασπιστώ το κράτος. Για αυτό και δεν με ενοχλεί καθόλου όταν ο στρατός μπαίνει στη Γάζα.
Η Γάζα δεν είναι υπό κατοχή και αν δεν έκανε αυτές τις επιθέσεις εναντίον αμάχων του Ισραήλ δε θα υπήρχε ούτε θαλάσσιος και αεροπορικώς αποκλεισμός ούτε σύνορα ξηράς ερμητικά κλειστά. Αν δεν κατέστρεφαν τα τεράστια και πολλά θερμοκήπια που άφησαν οι Ισραηλινοί όταν φύγαν δεν θα είχαν τη φτώχια που έχουν σήμερα. Αν τα λεφτά που έδωσε η διεθνής κοινότητα στη Γάζα, τα κάνανε υποδομές σχολεία και νοσοκομεία και όχι πυραύλους και τούνελ (τρία εκατομμύρια δολάρια το χιλιόμετρο) θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα.
Όσο για το παραμύθι, τι φταίει ο μέσος άνθρωπος της Γάζας, απαντώ αυτός τον ψήφησε όχι εγώ και δεύτερον ας σηκωθεί εναντίον της οργάνωσης.
Ας μη ξεχνάνε οι Γαζιανοί ότι πολλές αραβικές χώρες ξεσηκωθήκαν εναντίον των δυναστών τους τα τελευταία χρόνια.
Νομίζω;
---------------------------------------------------------------------------------------
[1] Η ειρηνευτική αυτή δύναμη ήταν η πρώτη στην ιστορία του ΟΗΕ και έφτασε στο Σινά αμέσως μετά τον πόλεμο Ισραήλ Αιγύπτου το Οκτώβριο του 1956.
[2] Στις 24 Μαρτίου έγινε η πρώτη τηλεοπτική εκπομπή. Ο σταθμός ανήκε στο υπουργείο Παιδείας και εξέπεμπε σε 32 σχολεία μόνο. Η πρώτη κανονική τηλεοπτική εκπομπή έγινε στις 2 Μαΐου 1968, ημέρα γιορτασμού της ανεξαρτησίας του κράτους.
[3] Το κείμενο ήτα μόλις 400 λέξεις και διήρκησε περίπου 12 λεπτά.
[4] Την ρήση αυτή την είπε ο υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ Άμπα Έβεν μετά την ειρηνευτική διάσκεψη στη Γενεύη, στις 21 Δεκεμβρίου 1973.
[5] Ο Αραβικός Σύνδεσμος από 29 Αυγούστου μέχρι 1 Σεπτεμβρίου 1967
[6] Έβδομη συνεδρίαση του Αραβικού Συνδέσμου στο Ραμπάτ του Μαρόκου 28 Οκτωβρίου 1974
[7] Μπαράκ - Αραφάτ στη Τάμπα 21-27 Ιανουαρίου 2001, Όλμερτ Αμπάς στην Ιερουσαλήμ 16 Σεπτεμβρίου 2008