10.9.08
Μία από τις συχνές ερωτήσεις που μου γίνονται είναι γιατί το Ισραήλ έχει τόσο απαίσιες δημόσιες σχέσεις. Γιατί δεν κατορθώνει να εξηγήσει την θέση του σχετικά με τη διαμάχη του με τους Παλαιστίνιους, όσο καλά το κάνουν οι Άραβες.
Για να είμαι ειλικρινής, και παρόλο που είμαι επαγγελματίας της επικοινωνίας, μου πήρε πολλά χρόνια να εξηγήσω το φαινόμενο, και όταν λέω πολλά χρόνια το εννοώ κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά. Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο λόγος είναι το “σύνδρομο της διασποράς” που έχει ριζωθεί στο DNA των Εβραίων.
Το “σύνδρομο της διασποράς” είναι απόρροια χιλιάδων χρόνων αντισημιτισμού που εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές. Από διωγμούς, όπως στην Ισπανία το 1492 όπου η Ιερά Εξέταση έδιωξε από τη χώρα χιλιάδες Εβραίους, μέχρι τα γνωστά πογκρόμ στην Ανατολική Ευρώπη όπου κατά καιρούς διάφοροι άρχοντες έδιωχναν τον εβραϊκό πληθυσμό της περιοχής τους όποτε τους κάπνιζε. Οι Εβραίοι σε πολλές χώρες της Ευρώπης εκείνη την εποχή δεν είχαν καν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
Και για να πάμε στα νεώτερα χρόνια, στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, οι Εβραίοι δεν είχαν δικαίωμα να γραφτούν στον δικηγορικό ή ιατρικό ή οποιοδήποτε επαγγελματικό σύλλογο. Ο πατέρας του Καρλ Μαρξ, δικηγόρος στο επάγγελμα, προκειμένου να γίνει μέλος του δικηγορικού συλλόγου στη χώρα του αναγκάστηκε να γίνει χριστιανός παρόλο που προερχόταν από οικογένεια ραβίνων. Ο Φρόϋντ αναγκάστηκε να ασχοληθεί με την ψυχιατρική γιατί ως Εβραίος δεν γινόταν δεκτός από τον Ιατρικό Σύλλογο της Βιέννης.
Το “σύνδρομο της διασποράς” έχει ένα απαράβατο κανόνα:
Μην ταράζεις τα νερά προκειμένου να επιζήσεις και να ζεις ήσυχα.
Οτιδήποτε κάνει ένας Εβραίος στη διασπορά πρέπει να υπακούει σε αυτόν τον κανόνα.
Μπορεί με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ να άλλαξαν αρκετά πράγματα στη νοοτροπία του Εβραίου αλλά φαίνεται πως ορισμένα πράγματα δύσκολα αλλάζουν ή όπως λέει και η παροιμία: «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.»
Δεν υπάρχει αμφιβολία, όπως έχω γράψει πολλές φορές και όπως κάθε αντικειμενικός παρατηρητής της περιοχής θα σας πει, το θέμα της Μέσης Ανατολής δεν είναι μαύρο άσπρο ή, αν προτιμάτε, δεν έχουν οι Άραβες μόνο δίκιο και οι Ισραηλινοί μόνο άδικο, και το αντίθετο. Αφού λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς κατορθώνει το Ισραήλ να μη μπορεί να εξηγήσει τη θέση του; Πώς είναι δυνατόν να έχει σχεδόν όλο τον κόσμο εναντίον του;
Και όταν λέω όλο τον κόσμο δεν εννοώ φυσικά την αριστερά, την έξω αριστερά, τη μέσα αριστερά, τους προοδευτικούς, τους προοδευτικότερους, τους προοδευτικότατους, τις λοιπές και τις «άλοιπες» δημοκρατικές δυνάμεις.
Εν ολίγοις δεν εννοώ όλους εκείνους που έχουν ταυτιστεί τη σήμερον ημέρα με ό,τι πιο αντιδραστικό και φασιστικό έχει να επιδείξει η διεθνής κοινότητα ήτοι, τριτοκοσμικούς δικτάτορες, ισλαμικά καθεστώτα και τρομοκρατικές οργανώσεις.
Εννοώ τους καλόπιστους εκείνους ανθρώπους οι οποίοι θα ενδιαφερόταν να δουν μια αντικειμενική εικόνα της κατάστασης, και δεν την έχουν λόγω της πληροφόρησης που λαμβάνουν από την Αραβική πλευρά, η οποία κάνει πάρα πολύ καλά τη δουλειά της, ενώ αντιθέτως το Ισραήλ δεν μπορεί να περάσει τις θέσεις του.
Είναι δυνατόν να μην μπορεί ένα δημοκρατικότατο κράτος, όπως το Ισραήλ, να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι η Χαμάς, η οποία εκτοξεύει καθημερινά Κασάμ σε κατοικημένες περιοχές επί τούτου, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας αθώους πολίτες, είναι μία οργάνωση ή κυβέρνηση αν προτιμάτε, η οποία παραβιάζει κατάφωρα τους διεθνείς νόμους περί εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας;
Και όμως δεν μπορεί. Κάθε φορά που το Ισραήλ αντιδρά με αντίποινα σκοτώνοντας ένοπλους της Χαμάς (όχι πολίτες) έχει την διεθνή κατακραυγή. Και να λάβετε υπόψη πως στη Γάζα δεν υπάρχει ούτε μυρωδιά Ισραηλινού εδώ και 3 χρόνια.
Φαίνεται πως ο λόγος που το Ισραήλ δεν μπορεί να εξηγήσει τη θέση του είναι η αρχή: Όταν έχεις δίκιο μην το διεκδικείς, αρκεί να το ξέρεις εσύ. Διότι και να το βροντοφωνάξεις, όχι μόνο δεν θα βρεις το δίκιο σου αλλά το πιθανότερο είναι να βρεις και τον μπελά σου, αφού ταράζεις τα νερά, δηλαδή παραβιάζεις τον απαράβατο κανόνα. Αυτό τους το έμαθε η πείρα 2000 χρόνων διωγμών.
Πρόσφατα ήμουν στο Ισραήλ όπου συνάντησα σε μία φιλική μάζωξη έναν Ισραηλινό του Υπουργείου Εξωτερικών και η κουβέντα ήρθε στις δημόσιες σχέσεις του Ισραήλ.
Στην προσπάθεια μου να του εξηγήσω κάτι, του έδωσα ένα παράδειγμα που αφορούσε στην αμερικανική πολιτική σκηνή και στον Εβραϊσμό της Αμερικής. Η αντίδραση του Ισραηλινού ήταν: «Πάλι θα τους δώσω λαβή να επαναλαμβάνουν το μύθο περί του πανίσχυρου Αμερικανό-Εβραϊκού λόμπι».
Προσέξτε: ο άνθρωπος του ΥΠΕΞ του Ισραήλ δεν εξέφρασε αντίρρηση για το αν ήταν σωστή ή όχι η στρατηγική που του έλεγα. Η αντίδραση του ήταν πως θα δώσει λαβή να κατηγορήσουν το Ισραήλ, ή αν θέλετε, να τα βάλουν με τους Εβραίους ή αν προτιμάτε, αναζωπύρωση της αντισημιτικής προπαγάνδας.
Η λογική είναι ότι αν προσπαθήσεις να πείσεις έναν μη-Εβραίο για το δίκιο σου όχι μόνο δεν θα το κατορθώσεις (διότι ο ξένος είναι a priori εναντίον σου, η νοοτροπία του γκέτο και των διωγμών) αλλά θα τον προκαλέσεις, και έτσι παραβιάζεις τον βασικό κανόνα. Από τη στιγμή όμως, που εσύ ξέρεις την αλήθεια και το ό,τι έχεις δίκιο, γιατί να προκαλείς μπελάδες; Με άλλα λόγια, νοοτροπία Εβραίου διασποράς.
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι την νοοτροπία αυτή την καταλαβαίνω πολύ καλά. Όταν επί 2000 χρόνια όχι μόνο δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί αλλά σε σκοτώνουν είναι λογικό να αποκτήσεις τέτοιο DNA και φυσικά το τελευταίο πράγμα που θα σε ενδιαφέρει είναι να πείσεις για το δίκιο σου.
Στο εύλογο ερώτημα πώς θα λύσει το πρόβλημα αυτό το Ισραήλ η απάντηση είναι: προσλαμβάνεις εταιρίες δημοσίων σχέσεων που δεν είναι Εβραϊκές, (μέχρι που να αλλάξει η νοοτροπία των Ισραηλινών) και τους αφήνει να κάνουν εν λευκώ τη δουλειά τους.
Άλλη λύση δεν ξέρω. Αν κάποιος από εσάς έχει, ας μου τη γράψει.