Cohen.gr Σάββατο 30.11.2019
Ζαν Κοέν

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο στο οποίο ο συγγραφέας εξηγεί, από την νομική σκοπιά, γιατί η Δυτική Όχθη (ή Ιουδαία και Σαμάρια αν προτιμάτε την αρχαία και πρώτη ονομασία της) δεν μπορούν να λέγονται κατεχόμενα. Η εξήγηση είναι ότι ο όρος κατεχόμενα σημαίνει ότι ένα κράτος πήρε από άλλο ένα κομμάτι της γης του. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτόν το ορισμό η Δυτική Όχθη δεν είναι κατεχόμενη. Στην καλύτερη περίπτωση είναι αμφισβητούμενη περιοχή. 

Παρένθεση. Η θεωρεία αυτή δεν είναι καινούργια και πιστεύω ότι είναι και σωστή. Η διαφορά μου με τους  τους ανθρώπους που θέλουν να προσαρτήσουν όλη την περιοχή είναι τι θα γίνει με 4 εκατομμύρια Άραβες που ζουν εκεί. Έχουν και αυτοί δικαίωμα στη ανεξαρτησία. Κλείνει η παρένθεση.

Ορμώμενος, λοιπόν, από το συγκεκριμένο άρθρο, σκέφτηκα να γράψω κάτι για την ιστορία αυτού του θέματος. Ας ξεκινήσουμε από τον 19ο αιώνα αφού μέχρι τότε είχαν περάσει κατά καιρούς οι μύριοι όσοι. Τον 19ο αιώνα, βρίσκουμε την περιοχή υπό την κυριαρχία της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ίσως η μοναδική χώρα που μπορεί να επικαλεστεί «ιδιοκτησία»  αφού ήταν εκεί επί 500 χρόνια. Σημειωτέον ότι η περιοχή διοικείτο  από μπέηδες και πασάδες, όπως η ελληνική επικράτεια κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας.

Σύμφωνα με τον Γάλλο συγγραφέα και πολιτικό Alphonse de Lamartine που επισκέφτηκε την περιοχή το 1835, τον Αμερικανό συγγραφέα Mark Twain που πήγε το 1867 και τον  Καναδό γεωλόγο Sir William Dawson που πήγε εκεί το 1888, η περιοχή αυτή δεν ήταν πάρα μία  ελάχιστα κατοικημένη, με λίγα μικρά χωριά χωρίς μόνιμες κατοικίες. Οι περισσότεροι δουλεύαν για τους μπέηδες ή τους πασάδες.

Σύμφωνα με διάφορες πηγές (ισραηλινές αλλά και ανεξάρτητες), οι κάτοικοι της περιοχής ήταν Άραβες μετανάστες από την Αίγυπτο, Αλγερία Τουρκία καθώς και από περιοχές της  Συρίας και του Λιβάνου. Ο αριθμός τους ήτανε γύρω στους 250.000 (εβραϊκές πηγές) με 400.000 (αραβικές πηγές).

Όπως και να έχει σύμφωνα με τα παραπάνω, ένα πράγμα είναι σίγουρο ότι τα εδάφη αυτά δεν ανήκαν σε κανέναν και οι κάτοικοι σίγουρα δεν είχαν καμία εθνική συνοχή μεταξύ τους.  

Οι πρώτοι Εβραίοι μετανάστες αφίχθησαν στην τότε Παλαιστίνη το 1882 και μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο αριθμός τους είχε φτάσει στους 60.000 ή μόλις 8,1% του πληθυσμού της Παλαιστίνης. Κατά την ίδρυση του κράτους (το 1948), ο εβραϊκός πληθυσμός ήταν 716.700 (82,1%).

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι όλα, μα όλα, τα εδάφη τα οποία είχαν οι Εβραίοι μέχρι τον πόλεμο της ανεξαρτησίας είχαν αγοραστεί νόμιμα από τους ιδιόκτητες τους. Με τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, περίπου 750.000  Άραβες εγκαταλείπουν το σημερινό Ισραήλ και δημιουργείται το προσφυγικό πρόβλημα. Κατά την ίδια περίοδο, η Ιορδανία καταλαμβάνει την Δυτική Όχθη (η οποία δεν της ανήκει) και την προσαρτίζει, γεγονός που μόνο το Πακιστάν αναγνωρίζει.

Θα γυρίσω στο θέμα των προσφύγων  να δούμε τώρα την «κατοχή».

Φαντάζομαι πως οι Εβραίοι και οι Ισραηλινοί που πιστεύουν ότι τους ανήκει η γη θα  δικαιολογήσουν τη μη κατοχή ως εξής: Πριν  καταλάβει παράνομα την περιοχή  η Ιορδανία  ήταν υπό αγγλική εντολή που σημαίνει ότι δεν ήταν δικά της, και πριν την είχε η Τουρκία (Οθωμανική Αυτοκρατορία) και πριν κάποιος άλλος και κάποιος άλλος πριν από αυτόν και πάει λέγοντας,

Δηλαδή η περιοχή δεν ανήκε σε κανένα κράτος κατά τη διάρκεια της ιστορίας της νόμιμα. Οι  μόνοι ιδιόκτητες που αγόρασαν την περιοχή με λεφτά και νόμιμες διαδικασίες ήταν οι εβραίοι είτε της βίβλου είτε οι σημερινοί. Ως εκ τούτου, λένε οι θιασώτες της προσάρτησης, το Ισραήλ δεν είναι κατοχική δύναμη στη Δ.Ο. αφού δεν ανήκε σε κανέναν πριν.

Γνωρίζοντας πως θα εκπλαγούν και οι δεξιοί και οι αριστεροί στο Ισραήλ (και σίγουρα και στην Ελλάδα) πρέπει να πω πως συμφωνώ πλήρως με το παραπάνω σκεπτικό. Δηλαδή συμφωνώ πως η ισραηλινή παρουσία εκεί δεν είναι κατοχή εδαφών. Είναι, όμως, κατοχή ανθρώπων και αυτό είναι το χειρότερο.  Για αυτό λέω πως πρέπει να φύγουμε από εκεί προκειμένου οι Άραβες να μπορούν να ζουν ελεύθερα και το βασικότερο να σταματήσουν οι σκοτωμοί και από τις δύο πλευρές.  

Πριν κλείσω θέλω να αναφερθώ λίγο στους πρόσφυγες. Το Ισραήλ, αμέσως μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, απορρόφησε 590.000 εβραίους πρόσφυγες από τις αραβικές χώρες στις οποίες ζούσαν επί αιώνες και πολύ πριν έρθουν οι Άραβες Μουσουλμάνοι στην περιοχή (633 Μ.Χ.). Οι 590.00 Εβραίοι που  διώχθηκαν κακήν κακώς από τις χώρες τους και έφτασαν σε μία χώρα που είχε το ίδιο πληθυσμό μόλις 600.000 ήταν πάμφτωχη γεμάτη διασωθέντες του ολοκαυτώματος, εν μέσω πολέμου με 7 κράτη και παρόλα αυτά, με τα καλά και τα κακά του, το Ισραήλ τους απορρόφησε.

Από την άλλη, 52 Μουσουλμανικές χώρες (μερικές εκ των οποίων οι πλουσιότερες στο κόσμο με πληθυσμό γύρω στο 1.5 δις) δεν μπόρεσαν αν απορροφήσουν 750.000 από τους ομοεθνείς και ομόθρησκους τους.

Είχε δίκιο ο βασιλιάς της Ιορδανίας Αμντουλάχ (παππούς του σημερινού Βασιλιά) που έγραψε  στα απομνημονεύματά του «Οι Άραβες είναι τόσο άσωτοι όταν είναι να πουλήσουν τη γη τους όσο άχρηστα κλαίνε και να οδύρονται».♦