Cohen.gr Τρίτη 28.9.2021
Ζαν Κοέν.
Το όνομα του Ταγματάρχη των Τ/Θ Λέων Ντόστις το άκουσα Για πρώτη φορά όταν με επιστρατεύτηκα το 1974 στην Κομοτηνή. Εκεί ένα αξιωματικός των Τ/Θ με ρώτησε αν στο Ισραήλ άκουσα για τον ταγματάρχη της Σχολής Ελπίδων Λέων Ντόστις που υπηρέτησε μετά τον Β! ΠΠ στο Ισραήλ; Του είπα όχι γιατί μου φάνηκε πολύ περίεργο Αξιωματικός της Σχολής Ευελπίδων να υπηρετεί στο Ισραήλ. Φαντάστηκα πως ήταν μάλλον άλλος ένας ελληνικός μύθος και η συζήτηση έληξε εκεί.
Προχθές σε μια φιλική συζήτηση άκουσα πάλι το όνομα και έτσι αποφάσισα να το ψάξω.

Ταγματάρχης Λεών Γιεχούντα Ντόστις
Γιος του Γιτζάκ και της Άννας. Γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1918 στην πόλη Γιάννενα της Ελλάδας, όπου φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Συμμαχίας και στο Γυμνάσιο της Ελλάδας. Έπαιζε και σε παιδική ορχήστρα. Ακόμα και όταν μεγάλωνε δεν σταμάτησε να παίζει με το βιολί. Στον ελεύθερο χρόνο του συνήθιζε να παίζει ποδόσφαιρο στη ομάδα του σχολείου.
Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, έγινε δεκτός στη σχολή αξιωματικών του Ελληνικού στρατού. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε μέρος στις μάχες που έγιναν στην Αλβανία και του απονεμήθηκαν μετάλλια τιμής και διάκρισης για τη στρατιωτική του θητεία, για τα κατορθώματά του στον πόλεμο και για τις προσπάθειές του και τη γενναιότητά του στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας, οι Ιταλοί τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στην Ιταλία ως αιχμάλωτο, αλλά το πλοίο στο οποίο τον πήραν βυθίστηκε και ο Yehuda ήταν μεταξύ των λίγων επιζώντων. Κοντά στις Αλβανικές ακτές, οι Ιταλοί τον συνέλαβαν και πάλι και τον μετέφεραν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά κατάφερε να ξεφύγει και από αυτό μέχρι που τον έπιασαν οι Γερμανοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Ιταλία. Αλλά ήταν τυχερός, και από τη φυλακή όπου ήταν φυλακισμένος του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Ελλάδα επειδή δεν ήξεραν ότι ήταν Εβραίος.
Αφέθηκε ελεύθερος μαζί με Έλληνες χριστιανούς αξιωματικούς. Ωστόσο, αντί να επιστρέψουν στην Ελλάδα, συγκεντρώθηκαν όλοι και πήγαν στον Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος τους μετέφερε στην Αίγυπτο, όπου είχε συγκεντρωθεί ο Ελληνικός Ελεύθερος Στρατός. Μετά το τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα, υπηρέτησε στο Σώμα Τεθωρακισμένων και έφτασε στο βαθμό του ταγματάρχη. Το 1950 παντρεύτηκε και στη συνέχεια στάλθηκε σε μαθήματα για διοικητές αρμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά την επιστροφή του επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1952 απολύθηκε από τον Ελληνικό στρατό και με τη βοήθεια της Ισραηλινής αντιπροσωπείας μετανάστευσε στο Ισραήλ με τη σύζυγό του και τον μικρό γιο του, προκειμένου να συμβάλει στο Σώμα Τεθωρακισμένων στο Ισραήλ.
Μετά τη μετανάστευσή του στο Ισραήλ διετέλεσε επικεφαλής του παραρτήματος της NATAR και στη συνέχεια σπούδασε στο Technion (το πολυτεχνείο στη Χάιφα) για μαθήματα στρατιωτικών μηχανικών. Κατατάχθηκε στίς ΙΑΔ στα τέλη Δεκεμβρίου 1952. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εργάστηκε στην ανάπτυξη όπλων και την 1η Ιουνίου 1970 ο ταγματάρχης Leon-Yehuda πέθανε από την ασθένειά του, αφήνοντας σύζυγο και γιο, για να αναπαυθεί στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Kiryat Shaul.
Δύο ημέρες μετά το θάνατό του, του δόθηκε από το Γενικό Επιτελείο πιστοποιητικό εκτίμησης και τιμής, το οποίο ανέφερε: "Ο ταγματάρχης Leon Dostis υπηρέτησε στις ΙΑΔ. Είδε την υπηρεσία του ως αποστολή και την έφερε εις πέρας με μεγάλη αφοσίωση και αγάπη. Αληθινός και αφοσιωμένος, αφιερώθηκε στην αύξηση της δύναμης των ΙΑΔ στην καλλιέργεια του πνεύματός τους, και ενώ η ευημερία του κράτους είναι μπροστά στα μάτια του, η αποστολή της ζωής του διακόπηκε με το θάνατό του".
Η διοίκησή του διήρκεσε πέντε χρόνια. Έγραψε ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Yehuda υποβλήθηκε σε συνεχή εκπαίδευση και ανάπτυξη, υπό πίεση και ένταση, παρά το γεγονός ότι έπασχε από υψηλή αρτηριακή πίεση και δεν αποθαρρύνθηκε από τη συμμετοχή του σε δοκιμές πεδίου. Σημείωσε ότι ο Yehuda, ως επιτελικός αξιωματικός που γνώριζε τις ευθύνες του, ήταν σοβαρός, αφοσιωμένος και πιστός στη δουλειά του και ότι οτιδήποτε δεν γινόταν σωστά θα τον στεναχωρούσε και ότι εργάστηκε ιδιαίτερα κάτω από συνεχές άγχος και ένταση, η οποία είχε αυξηθεί τις τελευταίες εβδομάδες πριν υποστεί καρδιακή προσβολή στις 11 Δεκεμβρίου 1966.
Αυτή η εργασία, αναφέρει η επιστολή παρηγοριάς που στάλθηκε στην οικογένειά του από το στρατό, ανέφερε ότι ο ταγματάρχης Leon "ήταν ένα παράδειγμα της αποτελεσματικότητάς του, στην εργασία του και παρά το γεγονός ότι η ασθένεια τον επηρέασε και περιόρισε τη φυσική του κατάσταση, συνέχισε την εργασία του και αύξησε την αποτελεσματικότητά του. "
Ο διοικητής της περιφέρειας έγραψε στην οικογένεια για τη φύση της εργασίας του και παρατήρησε ότι είχε κάνει σκληρή δουλειά παρά την ασθένειά του και ότι και τα δύο, τόσο οι δυσκολίες στην εργασία του όσο και η καθημερινή πίεση στην οποία εργαζόταν, είχαν σίγουρα επηρεάσει την υγεία του.֍