Cohen.gr – Σάββατο 29.11.2025
Ζαν Κοέν
Σαν σήμερα 29 Νοεμβρίου 1947 και παρά την ισχυρή αραβική αντίθεση, τα Ηνωμένα Έθνη ψηφίζουν υπέρ της διαίρεσης της Παλαιστίνης σε δύο τμήματα: ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος και ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος.
Η σύγχρονη σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη χρονολογείται από τη δεκαετία του 1910, όταν και οι δύο πλευρές διεκδίκησαν το αυτό έδαφος. Οι Εβραίοι ήταν Σιωνιστές, πρόσφατοι μετανάστες από την Ευρώπη και τη Ρωσία, που έφτασαν στην αρχαία εβραϊκή πατρίδα για να ιδρύσουν ένα εθνικό εβραϊκό κράτος. Οι ντόπιοι Παλαιστίνιοι Άραβες επιδίωκαν να περιορίσουν τη εβραϊκή μετανάστευση και να δημιουργήσουν ένα παλαιστινιακό κράτος.
Την 1η Ιουλίου του 1917, Πρώτος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πριν από τον υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Μπάλφουρ, 2.11.1917, διακήρυξε δια στόματος του Υπουργού Εξωτερικών του Νικόλαο Πολίτη τη δημιουργία Εβραϊκού Κράτους δημοσιευμένη στο περιοδικό «Pro-Israel», η οποία έχει ως εξής:
«Η ιδέα της δημιουργίας Εβραϊκού Κράτους εν Παλαιστίνη συναντά παρ’ ημίν ειλικρινή συμπάθεια. Η ευλογημένη ημέρα κατά την οποίαν οι προαιώνιοι πόθοι του Εβραϊκού Εθνους θα πραγματοποιηθώσιν και, μετά τόσα βάσανα, το έθνος τούτο θα ανακτήσει την ελευθερία του, θα χαιρετισθεί μετά χαράς υφ’ υμών, οι οποίοι θα ικανοποιηθώμεν διά τον θρίαμβον του ελεύθερου πνεύματος και ιδία την εκμηδένιση των προαιωνίων προλήψεων των επισωρευθεισών κατά της ευγενούς τούτης φυλής.
Η δημιουργία μιας Εθνικής Εβραϊκής Εστίας εν Παλαιστίνη, όπου το εθνικόν πνεύμα του Ιουδαϊσμού θα δυνηθή να αναπτυχθεί ελευθέρως, θα είναι η επανόρθωσις καταφανούς αδικίας, η οποία βαρύνει από είκοσιν αιώνων επί της ανθρωπότητος. Τα πλεονεκτήματα δε μιας Εβραϊκής Παλαιστίνης είναι πολλαπλά. Και πρώτον θα είναι ασφαλές ενέχυρον παγκοσμίου ειρήνης, ιδέας εμφύτου εις την εβραϊκήν φυλήν, η οποία θα προσπαθήσει να διαδώσει την ιδέαν ταύτην εις όλας τας σφαίρας της επιρροής της.
Θα είναι επίσης η σκέψις της περιόδου του σημερινού πολιτισμού και η εκδήλωσις η πλέον περιφανής της προόδου των ιδεών της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας. Το Εθνικόν Εβραϊκόν πνεύμα είναι στοιχείον παραγωγής και διατηρήσεως και όχι αποσυνθέσεως και καταστροφής. Φρονώ ότι εν περιπτώσει καθ’ ήν αι Μεγάλαι Δυνάμεις θα προτείνουν εις το Συνέδριον της Ειρήνης τον διακανονισμόν του Ιουδαϊκού Παλαιστινιακού προβλήματος, οι αντιπρόσωποι της Ελλάδος θα κηρυχθώσι σταθερώς υπέρ μιας Εβραϊκής Παλαιστίνης, διότι είμαι πεπεισμένος ότι το ιουδαϊκόν κράτος πρέπει να αναγεννηθεί μόνον εν Παλαιστίνη, τη κοιτίδι του Ιουδαϊσμού.
Υποθέτω, εν πάση περιπτώσει, ότι σχηματιζομένου του Ιουδαϊκού κράτους, δεν θα υπάγουν εκεί όλοι οι Ισραηλίται, διότι τότε η ανθρωπότης θα χάσει πολύ. Δεν επιθυμούμεν ποτέ, ημείς οι Έλληνες επί παραδείγματι, να ίδωμεν την ωραίαν μας Θεσσαλονίκην ημέραν τινά ερημουμένη του εβραϊκού πληθυσμού, του τόσον εργατικού και ευφυούς. Μια Εβραϊκή Παλαιστίνη θα είναι εξάπαντος η σύμμαχος της Ελλάδος και η ομοιότης των συμφερόντων εν τη Ανατολή της Μεσογείου θα συσφίγξει τους δεσμούς των αδιαρρήκτως».
Τον Δεκέμβριο 1917, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα βρετανικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Άλλενμπι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, τερματίζοντας την οθωμανική διοίκηση που διαρκούσε αιώνες.
Στις 2 Νοεμβρίου 1917 ο Υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ δημοσιεύει τη δήλωση του σε γράμμα προς τον Βρετανο-Εβραίο Λόρδο Ρότσιλντ
Αγαπητέ Λόρδε Ρότσιλντ,
Έχω την ιδιαίτερη ευχαρίστηση να σας μεταφέρω, εκ μέρους της Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητος, την ακόλουθη διακήρυξη συμπάθειας προς τις εβραϊκές σιωνιστικές επιδιώξεις, η οποία έχει υποβληθεί και εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο:
«Η Κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος βλέπει ευνοϊκά την εγκαθίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να διευκολύνει την επίτευξη αυτού του σκοπού,
με την σαφή προϋπόθεση ότι δεν θα γίνει τίποτε που να θίγει τα αστικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υφιστάμενων μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη, ούτε τα δικαιώματα και το πολιτικό καθεστώς που απολαύουν οι Εβραίοι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.»
Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μεταφέρατε αυτή τη διακήρυξη στη γνώση της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας.
Με ειλικρίνεια,
Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ
Τον Μάρτιο 1921 Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, υπουργός Αποικιών τότε, συμφωνεί με τον Βασιλιά Αμπντουλάχ η περιοχή ανατολικά του Ιορδάνη (περίπου 78% της εντολής) θα τεθεί υπό την διοίκηση του Αμπντουλάχ, αφήνοντας το 22% (σημερινό Ισραήλ και Δυτική όχθη για τους Εβραίους σύμφωνα με τη δήλωση Balfour.
Στις 24 Ιουλίου 1922, η Κοινωνία των Εθνών εξέδωσε την Εντολή για την Παλαιστίνη (Mandate for Palestine), δίνοντας στη Βρετανία επίσημη διοικητική εξουσία.
Από το 1929 και μετά, Άραβες και Εβραίοι συγκρούονταν ανοιχτά στην Παλαιστίνη, και η Βρετανία προσπάθησε να περιορίσει τη μετανάστευση Εβραίων για να κατευνάσει τους Άραβες. Ως αποτέλεσμα του Ολοκαυτώματος στην Ευρώπη, πολλοί Εβραίοι εισήλθαν παράνομα στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ριζοσπαστικές εβραϊκές οργανώσεις κατέφυγαν σε τακτικές ανταρτοπολέμου εναντίον των βρετανικών δυνάμεων, τις οποίες θεωρούσαν ότι είχαν προδώσει τον σιωνιστικό σκοπό. Στο τέλος του πολέμου, το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν ανοικτά τον σιωνισμό. Η Βρετανία, αδυνατώντας να βρει πρακτική λύση, παρέπεμψε το ζήτημα στα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία στις 29 Νοεμβρίου 1947 ψήφισαν υπέρ της διαίρεσης της Παλαιστίνης.
Με το σκεπτικό ότι είδη το 78% της γης είχε δοθεί στους Άραβες (Υπεριορδανία) οι Εβραίοι επρόκειτο να κατέχουν περισσότερο από το μισό της Παλαιστίνης, παρότι αποτελούσαν λιγότερο από το μισό του συνολικού πληθυσμού. Οι Παλαιστίνιοι Άραβες, με τη βοήθεια εθελοντών από άλλες χώρες, πολέμησαν τις σιωνιστικές δυνάμεις, αλλά οι Εβραίοι εξασφάλισαν τον πλήρη έλεγχο της περιοχής που τους είχε κατανεμηθεί από τον ΟΗΕ, καθώς και επιπλέον αραβικό έδαφος.
Στις 14 Μαΐου 1948, με τη λήξη της εντολής, η Βρετανία αποχώρησε και το Κράτος του Ισραήλ ανακηρύχθηκε από τον πρόεδρο της Εβραϊκής Υπηρεσίας, Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν. Την επόμενη ημέρα, δυνάμεις από την Αίγυπτο, την Υπεριορδανία (σημερινή Ιορδανία), τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ εισέβαλαν.
Οι Ισραηλινοί κατάφεραν να αποκρούσουν τους Άραβες και στη συνέχεια να καταλάβουν στρατηγικές περιοχές, όπως τη Γαλιλαία, την παλαιστινιακή ακτογραμμή και μια λωρίδα εδάφους που συνέδεε την ακτή με το δυτικό τμήμα της Ιερουσαλήμ.
Το 1949, οι κατάπαυσεις του πυρός υπό την αιγίδα του ΟΗΕ άφησαν το κράτος του Ισραήλ σε μόνιμο έλεγχο αυτών των κατακτημένων περιοχών. Η αναχώρηση εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων Αράβων κατά τη διάρκεια του πολέμου άφησε τη χώρα με εβραϊκή πλειοψηφία.֍
Παρακάτω το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση
🇺🇳 UN Partition Plan Vote – 29 November 1947 (Resolution 181)
Outcome:
- For: 33
- Against: 13
- Abstentions: 10
- Absent: 1
- Required: Two-thirds majority of those voting (abstentions not counted) → PASSED
✅ Countries that Voted FOR (33)
(Mainly the U.S., USSR, Western Europe, and Latin America)
- Australia
- Belgium
- Bolivia
- Brazil
- Byelorussian SSR (Belarus)
- Canada
- Costa Rica
- Czechoslovakia
- Denmark
- Dominican Republic
- Ecuador
- France
- Guatemala
- Haiti
- Iceland
- Liberia
- Luxembourg
- Netherlands
- New Zealand
- Nicaragua
- Norway
- Panama
- Paraguay
- Peru
- Philippines
- Poland
- Sweden
- Ukrainian SSR (Ukraine)
- Union of South Africa
- United States
- USSR (Soviet Union)
- Uruguay
- Venezuela
❌ Countries that Voted AGAINST (13)
(All Arab & Muslim states + India, Greece, Cuba)
- Afghanistan
- Cuba
- Egypt
- Greece
- India
- Iran
- Iraq
- Lebanon
- Pakistan
- Saudi Arabia
- Syria
- Turkey
- Yemen
⚪ Abstentions (10)
(Mainly Latin America + U.K.)
- Argentina
- Chile
- China
- Colombia
- El Salvador
- Ethiopia
- Honduras
- Mexico
- United Kingdom
- Yugoslavia
🚫 Absent (1)
- Thailand (Siam)
Η Δήλωση Μπάλφουρ στα Αγγλικά
Foreign Office,
November 2nd, 1917
Dear Lord Rothschild,
I have much pleasure in conveying to you, on behalf of His Majesty’s Government, the following declaration of sympathy with Jewish Zionist aspirations which has been submitted to, and approved by, the Cabinet:
“His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country.”
I should be grateful if you would bring this declaration to the knowledge of the Zionist Federation.
Yours sincerely,
Arthur James Balfour