Εκτύπωση
Του Sebastian Vilar Rodrigez (*)
 


  Κατηφόριζα σε ένα δρόμο της Βαρκελώνης όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα μια τρομερή αλήθεια. Η Ευρώπη πέθανε στο Άουσβιτς.

Σκοτώσαμε έξι εκατομμύρια Εβραίους και τους αντικαταστήσαμε με είκοσι εκατομμύρια Μουσουλμάνους. Στο Άουσβιτς κάψαμε έναν πολιτισμό, μία σκέψη, μία δημιουργικότητα, ένα ταλέντο. Καταστρέψαμε τους εκλεκτούς ανθρώπους επειδή δημιούργησαν μεγάλους και υπέροχους ανθρώπους που άλλαξαν τον κόσμο.

Η συνεισφορά αυτών των ανθρώπων είναι αισθητή σε όλες τις μορφές της ζωής –στην
επιστήμη, στην τέχνη, στο διεθνές εμπόριο, και πάνω από όλα, στη συνείδηση του κόσμου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κάψαμε.

Παράλληλα, με την πρόφαση της ανοχής και θέλοντας ν’ αποδείξουμε στους εαυτούς μας ότι έχουμε θεραπευθεί από την αρρώστεια του ρατσισμού, ανοίξαμε τις πόρτες μας σε 20 εκατομμύρια Μουσουλμάνους , που μας φέρανε ηλιθιότητα και αμάθεια , θρησκευτικό εξτρεμισμό , έλλειψη ανοχής , έγκλημα και φτώχεια που οφειλόταν σε μια απροθυμία για δουλειά.

Μετέτρεψαν τις όμορφες Ισπανικές πόλεις μας σε τριτοκοσμικές, πνίγοντας τες στη λέρα και το έγκλημα.

Κλεισμένοι μέσα στα διαμερίσματα που πήραν δωρεάν από την κυβέρνηση, σχεδιάζουν τη δολοφονία και την καταστροφή των αφελών οικοδεσποτών τους.

Και έτσι, μέσα στη μιζέρια μας, ανταλλάξαμε τον πολιτισμό με το φανατικό μίσος, την δημιουργική ικανότητα με την καταστροφική μανία, τη νοημοσύνη με την οπισθοδρόμηση και την δεισιδαιμονία. Ανταλλάξαμε την επιδίωξη για ειρήνη των Εβραίων της Ευρώπης , την ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους και την αποφασιστική προσκόλληση τους στην ζωή που είναι ιερή, με την επιδίωξη του θάνατου , με ανθρώπους που καταναλίσκονται από την επιθυμία του θανάτου για τους εαυτούς τους και τους άλλους , για τα παιδιά μας και τα δικά τους.

Τί τρομερό λάθος έγινε από την άθλια Ευρώπη.



 Σχόλιο του Ζαν Κοέν


Το παραπάνω άρθρο το έλαβα μέσω διαδικτύου, με τη σημείωση οτι δημοσιεύτηκε σε κάποια Ισπανική εφημερίδα. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή όχι αλλά για μένα προσωπικά, δεν έχει σημασία ποιός το έγραψε και πού δημοσιεύθηκε. Σημασία έχει μόνο το βασικό επιχείρημα του παραπάνω δημοσιεύματος

Διάβασα και ξαναδιάβασα το άρθρο διότι ενώ από μία άποψη, συμφωνώ απόλυτα με την κεντρική ιδέα του, από την άλλη, ένιωθα οτι ανέδυε μια άσχημη μυρωδιά ρατσισμού και μισαλλοδοξίας, την οποία, τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Και τελικά κατέληξα στο εξής:

Αν τώρα αφαιρεθούν όλες οι γενικότητες, η στερεότυπη ισλαμοφοβία καθώς και οι απαράδεκτες εκφράσεις που χρησιμοποιεί, η σύγκριση μεταξύ των Εβραίων και της πολιτείας τους και Μουσουλμάνων και της δικής τους πολιτείας, είναι 1000% σωστή και εγώ προσωπικά την εγκρίνω.

Ο σοφός λαός μας λέει “ όποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει”. Νομίζω πως αυτή η παροιμία ταιριάζει απόλυτα με την κατάσταση των Μουσουλμάνων σήμερα, στην Ευρώπη. Και εξηγούμαι:

Για περίπου 1.500 χρόνια και μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Εβραίοι της Ευρώπης, όχι μόνο δεν είχαμε πού τη κεφαλή κλίναι αλλά και κινδύνευε η ζωή μας, ανά πάσα στιγμή.

Παρόλ’ αυτά δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμένη ούτε μία περίπτωση Εβραίων που κάψανε πόλεις και σκοτώσανε αθώους με το επιχείρημα ότι δεν έχουνε να φάνε ή οτι η ζωή τους είναι σε αδιέξοδο.

Απεναντίας, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να επιζήσουμε και να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να γίνουν καλύτερα κι αυτό χωρίς να έχουμε την κοινωνική προστασία, τη δωρεάν κατοικία, το κράτος δηλαδή Πρόνοιας να μας υποστηρίζει, όπως έχει σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη.

Μόνοι μας (άλλες κοινότητες περισσότερο άλλες λιγότερο) αναλάβαμε την ευθύνη να φροντίσουμε τους φτωχούς μας, τους αρρώστους μας και τα παιδιά τους. Όταν δεν μας επέτρεπαν να πάρουμε γνωστή ιατρική ειδικότητα, ανακαλύψαμε δική μας (βλέπε Φρόιντ).


Ας μη ξεχνάμε και το γεγονός οτι όταν στη δεκαετία του 60-70, ήρθαν οι μουσουλμάνοι (Άραβες και Αφρικανοί) μετανάστες, η Ευρώπη χρειαζόταν εργατικά χέρια. Ενώ λοιπόν είχαν δουλειά, για ποιό λόγο δεν βοήθησαν τα παιδιά τους να μεταπηδήσουν από την εργατική στη μεσοαστική τάξη, όπως έκαναν αντίστοιχα οι Έλληνες μετανάστες σε όποια ευρωπαϊκή χώρα πήγαν εκείνη την εποχή; Ελάχιστα είναι τα δεύτερης γενιάς παιδιά Ελλήνων μεταναστών στην Ευρώπη που είναι εργάτες σήμερα.

Φυσικά θα μπορούσα να συνεχίσω παραθέτοντας πολλά ακόμα επιχειρήματα αλλά δεν θέλω να γίνω κουραστικός. Το βασικό επιχείρημα του άρθρου του Sebastian Vilar Rodrigez με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Αν όμως με ρωτήσετε γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στους δυο λαούς, η απάντηση είναι απλή: Δεν ξέρω και για να είμαι ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει. Η απάντηση ενδιαφέρει αυτούς που έχουν το πρόβλημα, δηλαδή τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.