Νίκος Τζαβάρας*                                                                                                                                                                              Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

Το γεγονός πως ένας Έλληνας εισαγγελέας, ο κύριος Σπυρίδων Μουζακίτης, στρέφεται κατά ενός φασιστικού κειμένου με απροκάλυπτες αντισημιτικές δοξασίες και παρανοειδείς ισχυρισμούς αποτελεί μία πράξη υπέρ της προστασίας της Δημοκρατίας και υπέρ του αναφαίρετου δικαιώματος των πολιτών της να διαλογίζονται ορθά και ελεύθερα αποκρούοντας την εγκληματοφιλία ρατσιστικών υποδείξεων.

Πρόκειται για τις απόψεις του Κωνσταντίνου Πλεύρη - όπως αυτές εκτίθενται στο πρόσφατο ογκώδες έργο του απερίφραστα υπέρ του Εθνικοσοσιαλισμού, υπέρ της αμφισβήτησης του Ολοκαυτώματος και υπέρ ενός νέου, καθολικότερου αφανισμού του Εβραϊσμού.

Η συρραφή των αυθαιρεσιών που διατυπώνονται με εκείνο το χαρακτηριστικό για τον αντισημιτισμό αδυσώπητο μίσος εναντίον των Εβραίων επιδιώκει την συσκότιση των πλέον απτών ιστορικών δεδομένων.

Ξέρουμε πως η σημασία ιδεολογικών στερεοτύπων έγκειται μεταξύ άλλων στην αδυναμία ορισμένων ατόμων και κοινωνικών ομάδων να ερμηνεύσουν κάτω από συνθήκες ιστορικών κρίσεων την πραγματικότητα με έγκυρα ορθολογικά κριτήρια. Αντ’ αυτού καταφεύγουν σε προσχηματισμένες ανορθολογικές ερμηνείες οι οποίες ανασύρονται από τις, μονίμως «εγκυστωμένες» στον ψυχισμό, αποθεματικές προκαταλήψεις για την αναγωγή της πολυπλοκότητας του κόσμου σε σειρές απλουστεύσεων.

Στο σημείο αυτό δεν θα ήθελα να αναφερθώ παρά μόνον υπαινικτικά στον ρόλο που διαδραματίζουν οι συναρτώμενες ασυνείδητες και προσυνειδητές τάσεις κατά την εκπόνηση ιδεολογημάτων με συνωμοτικό περιεχόμενο. Πάντως η ισχυρότερη προκατάληψη με οικουμενικές διαστάσεις εντός των χριστιανικών πληθυσμών – η οποία παραπέμπει σε ασυνείδητους μηχανισμούς - παραμένει η αντισημιτική.

Χάρη στην ελλοχεύουσα παρουσία της είναι δυνατό να αποδίδονται αίτια πολιτικών ή κοινωνικών κρίσεων στην «παντοδυναμία» του εβραϊκού στοιχείου το οποίο παύει να έχει για τους φορείς του αντισημιτικού μένους τα διακριτικά γνωρίσματα μιας συγκεκριμένης ιστορικής, διαφοροποιημένης υπόστασης.

Αντιθέτως στις φαντασιώσεις του αντισημίτη τόσο οι εβραϊκές κοινότητες όσο και ο επιμέρους Εβραίος αποτελούν επιφάνειες προβολής αρχέγονων στερεότυπων πεποιθήσεων με τις οποίες επιτυγχάνεται η ομογενοποίησή τους.

Δεν τους προσάπτεται μόνον μία καθολική συμπαιγνία και σύμπνοια με αυτονόητο, ενδογενή στόχο την παγκόσμια οικονομική επικυριαρχία αλλά και ένα πλήθος ιδιοτήτων που αφορούν την διαστροφική τους σεξουαλική φύση. Ο εκδαιμονισμός των Εβραίων εξυπηρετεί την αναγωγή της δυσερμήνευτης ιστορικής στιγμής στην – δήθεν – παντοδυναμία ενός λαού ο οποίος είναι σε θέση να σκηνοθετεί ή να διαμορφώνει το ιστορικό γίγνεσθαι.

Από την παιδική τους ηλικία οι χριστιανοί διατρέχουν τον κίνδυνο να μετατρέπονται σε ακροατές που αφορούν τους Ισραηλίτες, τις «σατανικές» επινοήσεις τους επικυριαρχίας και εκμετάλλευσης των αλλόθρησκων, την άτεγκτη απειλητική συνοχή των κοινοτήτων τους, τις θρησκευτικές τους μαγγανείες με ενδεχόμενες ανθρωποθυσίες παιδιών και προπάντων τις σεξουαλικές διαστροφικές ιδιότητες των Εβραίων.

Έτσι οι Ιουδαίοι μετατρέπονται στους κατ’ εξοχήν ξένους, σ΄εκείνα τα διαφορετικά όντα που διάγουν έναν μυστικό βίο διακρινόμενο από όλες εκείνες τις συνωμοτικές πλεκτάνες που λαμβάνουν υπερφυσικές φαντασιωσικές διαστάσεις όταν ο αντισημιτισμός δεν έχει υποβληθεί σε μία ορθολογική διεργασία.

Μία προϋπόθεση για την μόνιμη επικράτησή του σε φασιστοειδείς ή φασιστικές πολιτικές ομάδες εντός των οποίων η ορθολογική αμφισβήτηση της αντισημιτικής δοξασίας προσκρούει στον αμυντικό μηχανισμό του φανατισμού και της τρομοκρατίας.

Προφανώς οι Εβραίοι μεταποιούνται διαμέσου της προκατάληψης σε φύσεις οι οποίες συντίθενται από όλες τις κακές αποβλητέες επιθυμίες που κατακλύζουν τον ψυχισμό του αντισημίτη. Είναι προτιμότερο οι διαστροφικές επιθυμίες και παρανοϊκές του συλλήψεις σε σχέση με την δική του απληστία, την μικροαστική του επιθετικότητα και την διεγερμένη καταστροφικότητα του να αποδίδονται προβλητικά σε μια εξοβελισμένη μειονότητα παρά να αποτελέσουν το αντικείμενο μιας αποκαλυπτικής εσωστρεφούς δοκιμασίας – κάτι που οφείλει να αποτελεί την διάσταση της δημοκρατικής αυτοκριτικής του υποκειμένου. Τελικώς τα εγκλήματα που έχουν αποδοθεί σ’ έναν από τους πλέον διιστορικά δοκιμαζόμενους και απειλούμενους λαούς πραγματοποιούνται από τους επικριτές τους, από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές, στα στρατόπεδα της μαζικής εξόντωσης. Η μετατροπή των παρανοϊκών πεποιθήσεων σε κατάφορη εγκληματική πράξη υπογραμμίζει την έκταση της παραληρηματικής προβολής του αντισημιτισμού: αυτού που αποδίδεται στον Εβραίο πραγματοποιείται από τον Φασισμό.

Μία ακόμη σύντομη παρατήρηση που θα ήθελα να προστεθεί στην ερμηνεία της εβραϊκής «παντοδυναμίας» όπως αυτή συγκροτείται στην αντισημιτική συνείδηση. Στις ασυνείδητες παρορμήσεις του χριστιανού υποκρύπτεται – όπως αυτή διαμορφώνεται πολύ νωρίς στην διάρκεια της εξέλιξης του παιδιού - η μεγέθυνση της μοναδικότητος της εβραϊκής ισχύος διαμέσου της πατροκτονίας που σχετίζεται με τον Ιησού.

Ο Χριστός, ο Εβραίος Θεός κατ’ εξοχήν, δολοφονείται από εκείνους τους ομοεθνείς του (στην πραγματικότητα από τους Ρωμαίους και ένα μέρος του ιερατείου) που είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν την πανάρχαια ασυνείδητη επιθυμία της πατροκτονίας και που θα συγκεντρώνουν εφεξής το μίσος και τον φθόνο των υποταγμένων στην ζοφερότητα των ενορμήσεων τους.
Γιατί δολοφονώντας τους Εβραίους στο Άουσβιτς δεν ικανοποιούν αισθήματα εκδίκησης τους αλλά δολοφονούν τον ρατσιστικά υποβιβασμένο Χριστό και εκείνους που είναι για τους φασίστες φυλετικά ταυτισμένοι μαζί του.


*Ο Νίκος Τζαβάρας είναι
Ψυχαναλυτής και Ψυχίατρος
Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
Πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας