17.4.2011
Βίκτωρ Ισαάκ Ελιέζερ
*

Η ημιμάθεια, η άγνοια και πολλές φορές το πάθος και ο φανατισμός οδηγούν πολλούς, ακόμη και έγκυρους αθλητικογράφους, στο δρόμο του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και του επικίνδυνου λαϊκισμού. Έτσι λοιπόν διαβάσαμε στη στήλη γνωστού αθλητικογράφου στην Ελευθεροτυπία «Ότι οι νέοι φίλοι μας, οι Ισραηλινοί, εξουσιάζουν την παγκόσμια πολιτική και οικονομία, ότι κυβερνάνε τον κόσμο όλο και από το παρασκήνιο κάνουν ότι γουστάρουν, το ξέραμε από παλιά, δεν είναι καινούργιο».

Η ρήση αυτή από μόνη της παραπέμπει στη λαϊκίστικη λογική του αποδιοπομπαίου τράγου ο οποίος ευθύνεται για τα δεινά του κόσμου, που στο παρελθόν είχε τη μορφή του Εβραίου και σήμερα αποδίδεται στο κράτος του Ισραήλ. Μια διόλου τυχαία σύμπτωση! Ακριβώς για να μη κατηγορηθεί ο γνωστός αθλητικογράφος για Αντισημιτισμό, αντί για τους Εβραίους προβάλλει το Ισραήλ ως παράγοντα που κυβερνά τον κόσμο όλο.

Δηλαδή ένα κράτος 7,000,000 κατοίκων, ανάμεσα τους  3,500,000 παιδιά, εξουσιάζουν τη παγκόσμια πολιτική και οικονομία! Αυτός είναι ο εύκολος δρόμος του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, διότι ο Αθλητισμός προσπαθεί να ενώσει λαούς και πολιτισμούς και όχι να διχάσει και να προκαλεί μίσος.

Ο γνωστός αυτός αθλητικογράφος σκόπιμα δεν αναφέρει για παράδειγμα, την ανθρωπιστική βοήθεια που προσέφερε το Ισραήλ εγκαθιστώντας κινητή νοσοκομειακή μονάδα στην Αϊτή όταν χτυπήθηκε από τον ισχυρό σεισμό, μια μονάδα που οι γιατροί της υπηρετούν μέχρι σήμερα το λαό της Αϊτής, και το ίδιο έπραξαν στα παράλια της Νοτιοανατολικής Ασίας όταν χτυπήθηκαν από το τσουνάμι και το ίδιο έπραξαν πρόσφατα και στην Ιαπωνία.

Τέτοιου είδους πράξεις υπηρετούν τις αξίες του Ανθρωπισμού και όταν κάποιοι τις αγνοούν στο όνομα της φθηνής σκοπιμότητας, τότε πλήττουν όχι μόνο το κύρος τους αλλά και τις ίδιες τις αξίες του αθλητισμού τις οποίες δήθεν υπερασπίζονται.

Διερωτάται ο ίδιος αθλητικογράφος «μα καλά, τι γυρεύει το Ισραήλ στην Ευρώπη; Γιατί δεν παίζει στη … γειτονιά του;» και δίνει μόνος του την απάντηση ότι «στη γειτονιά του το Ισραήλ μπορούσε να παίξει μόνο … πόλεμο, γι΄αυτό και η Ευρώπη του άνοιξε τη φιλόξενη αγκαλιά της». Άλλο ένα δείγμα που συνδυάζει την άγνοια, την ημιμάθεια και το λαϊκισμό.

Άγνοια διότι δεν γνωρίζει ότι το Ισραήλ δεν έγινε και δεν γίνεται δεκτό σε κανένα Ασιατικό οργανισμό διότι ακριβώς  τα Αραβικά κράτη δεν αναγνώριζαν ούτε καν το δικαίωμα ύπαρξης του και κατά συνέπεια έχουν επιβάλλει εμπάργκο εναντίον του, συμπεριλαμβανομένων των αθλητικών οργανώσεων.

Ημιμάθεια διότι δεν γνωρίζει ότι το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε από Ευρωπαίους πολίτες, Εβραίους το θρήσκευμα, οι οποίοι δια της βίας εκδιώχθηκαν από τις χώρες που κατοικούσαν αρχής γινομένης από τη Δίκη Ντρέυφους στη Γαλλία, στη συνέχεια με τα πογκρόμ της Ρωσίας και τέλος από τη Ναζιστική λαίλαπα, υπό την ανοχή της Ευρώπης. Η μεταπολεμική Ευρώπη λοιπόν δεν άνοιξε καμιά φιλόξενη αγκαλιά, διεκπεραίωσε την υποχρέωση της έναντι Ευρωπαίων πολιτών που μετά τις διώξεις που υπέστησαν, επιστρέφουν έχοντας δημιουργήσει το δικό τους κράτος: το κράτος του Ισραήλ με τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.    

Λαϊκισμό, διότι υποτιμά το σεβασμό που αποτίνει μια ολόκληρη κοινωνία στα παιδιά που έχασε στη διάρκεια ενός πολυετούς πολέμου εναντίον εκείνων που επιβουλεύονται την ίδια την ύπαρξη του. Και εάν το 1991, πράγματι παραβιάσθηκε αυτός ο κανόνας που έχει θεσπίσει μια ολόκληρη κοινωνία, που εκείνη την ημέρα πενθεί, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η ίδια η κοινωνία επιτρέπει τη επανάληψη του ίδιου λάθους. Και δεν υπάρχει πιο υγιές φαινόμενο από τις κοινωνίες που αναγνωρίζουν τα λάθη τους.

Αλλοίμονο σε εκείνους που θεωρούν εαυτούς αλάθητους!!!!! 

 * Δημοσιογράφος, ανταποκριτής της εφημερίδας Maariv του Ισραήλ στην Αθήνα.