Στις 18 Απριλίου 2008 η εκδίκαση της έφεσης του ναζιστή, που ονόμασε το Άουσβιτς «Μαδαγασκάρη»…!
Η πρωτόδικη διαδικασία με κατηγορούμενους τον Κ. Πλεύρη και τους υπευθύνους του «Ελεύθερου Κόσμου» - παρά την 2 προς 1 καταδικαστική απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007 (μόνο για τον Πλεύρη, όχι όμως για την κλίκα της φασιστικής φυλλάδας) - στιγματίζει την Ελληνική Δικαιοσύνη σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Στιγματίζει ακόμα τα ως δημοκρατικά θεωρούμενα κόμματα, τα ελληνικά μέσα μαζικής «ενημέρωσης» και την - εκτός από μερικές εξαιρέσεις - άφωνη «κριτική» διανόηση.
Μετά το ιστορικής σημασίας Κλητήριο Θέσπισμα του αντεισαγγελέα εφετών, κυρίου Σπυρίδωνος Μουζακίτη ( http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3165 ) και μετά το Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών ( http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3189 ), που θα έπρεπε να προοιωνίζουν μια ομαλή και ορθολογική διαδικασία, ακολούθησε η πρώτη ακροαματική διαδικασία της 11ης Σεπτεμβρίου 2007 (πλήρης καταγραφή: http://www.antinazi.gr/articles/prakt_dik.doc), που σφραγίστηκε 1) από την αποβολή της πολιτικής αγωγής, επειδή δεν ήταν οι ίδιοι οι μάρτυρες κατηγορίας θύματα, αλλά «εμμέσως ζημιωθέντες» (θα έπρεπε άραγε να εμφανιστούν ως πολιτικοί ενάγοντες οι δολοφονημένοι νεκροί των χιτλερικών στρατοπέδων εξόντωσης…;!), 2) από τις απαράδεκτες συνεχείς επεμβάσεις, την απειλή εναντίον μάρτυρος κατηγορίας και τις ανεπίτρεπτες αντιεβραϊκές αποφάνσεις του εισαγγελέα, κυρίου Λεωνίδα Λαζαράκου, και 3) από την μεροληπτική συμπεριφορά της προέδρου, κυρίας Ευφροσύνης Τσελεχοβίτου, που διακρίθηκε για την αδυναμία και ίσως έλλειψη θέλησης να επιβάλει μια ομαλή διαδικασία, για την πλήρη από μέρους της άγνοια της ιστορίας και προβληματικής του ναζισμού και αντισημιτισμού και για την έλλειψη σεβασμού προς τις δύο γενναίες και ορθολογικά επιχειρηματολογούσες μάρτυρες κατηγορίας: την κυρία Άννα Στάη, πρόεδρο της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας, και την δικηγόρο κυρία Ειρήνη Κούτελου. Σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν άμεση η έναρξη μιας πειθαρχικής διαδικασίας.
Στο βρώμικο, χυδαίο και εγκληματικό βιβλίο «Οι Εβραίοι. Όλη η αλήθεια» του Κ. Πλεύρη δεν υπάρχει ούτε μία φράση που δεν αποτελεί εγκληματική ενέργεια. Αρκεί η ανάγνωση του Κλητήριου Θεσπίσματος για να γίνει αυτή η διαπίστωση απόλυτα κατανοητή. Επιδίωξη αυτού του έντυπου τερατουργήματος είναι η έξαψη του μίσους ψυχικά και κοινωνικά διαταραγμένων ανθρώπων κα η παρότρυνση σε πράξεις βίας. Όλο το ύφος του «συγγραφικού» κατασκευάσματος κάνει έκδηλη την ναρκισσιστική «φιλοδοξία» του Πλεύρη να παριστάνει τον αυταρχικό αρχηγίσκο μερικών δεκάδων νεαρών και να διατυπώνει φράσεις με τη μορφή έκδοσης δικτατορικών διαταγμάτων.
Θα επαναλάβω μόνο μερικές φράσεις που αποδεικνύουν έκδηλα τον εγκληματικό χαρακτήρα του έντυπου κατασκευάσματος του Κ. Πλεύρη:
«Εβραίος (στο θρήσκευμα) και άνθρωπος είναι έννοιαι αντιφατικαί, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλην». « Προσωπικώς εις επίδειξιν θαρραλέας διαμαρτυρίας δηλώνω, πάλιν και πάλιν, ότι είμαι αντισημίτης, καταφρονώ τους Εβραίους...που θεωρώ υπανθρώπους». «Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα». «Ξυπνήστε οι επίβουλοι Εβραίοι σκάπτουν τον τάφον των Εθνών. Ξυπνήστε και ρίξατέ τους μέσα, διότι τους αξίζει...». « Το βιβλίον μου που τώρα διαβάζετε είναι μια απλή απόδειξις, ότι εμείς δεν υπολογίζομεν τους Εβραίους. Τους καταφρονούμε δια την ηθικήν των, δια την θρησκείαν των, δια τας πράξεις των, που όλα μαζί αποδεικνύουν ότι είναι υπάνθρωποι». «Ο Ναζισμός λοιπόν γνωρίζων καλώς τα Εβραϊκά σχέδια απεφάσισε, όπως αλλού περιγράφω, να εκδιώξη τους Εβραίους από την Ευρώπην. Και έπραξε κατά την γνώμιν μου πολύ ορθώς». «Αυτήν την φοράν δεν θα ευρεθούν καλοί Γερμανοί Ναζί, που θα μαζεύουν τους Εβραίους δια να τους στείλουν στην Μαδαγασκάρη…» «Αν οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι προορίζονται εκ Θεού να κυριαρχήσουν εις ολόκληρον τον κόσμον και τα Έθνη να είναι υπόδουλα εις αυτούς, τότε η μεταφορά των, κατά την γνώμιν μου, δεν αρκεί». Η αποτρόπαιη κατάληξη, στην οποία οδηγούν οι καταστρεπτικές φαντασιώσεις του, φαίνεται από αυτό που σημειώνει για το μεγαλύτερο στρατόπεδο εξόντωσης: το Άουσβιτς: « Καλώς κάνουν και διατηρούν το στρατόπεδον εις καλήν κατάστασιν, διότι ουδείς γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον». Ένα νέο Ολοκαύτωμα είναι το όνειρο του Πλεύρη και των συνοδοιπόρων του.
Στη δευτεροβάθμια δίκη δεν πρέπει ο ή η πρόεδρος να επιτρέψει σε καμιά περίπτωση να επαναληφθούν τα ατοπήματα της πρωτοβάθμιας, ιδιαίτερα της ακροαματικής διαδικασίας της 11ης Σεπτεμβρίου. Παρά το ότι η συμπεριφορά του προέδρου στη δεύτερη φάση της πρωτοβάθμιας (3 - 4 και 13 Δεκεμβρίου 2007) ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη της προέδρου στην ακροαματική διαδικασία της 11ης Σεπτεμβρίου, έγιναν πάλι ορισμένα ατοπήματα: Από την Εισαγγελέα που με ανακριβείς ισχυρισμούς ανέλαβε και αυτή την υπεράσπιση του Πλεύρη, λέγοντας μεταξύ άλλων, ότι και ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Φραγκλίνος Ρούζβελτ, είχε καταφερθεί εναντίον των Εβραίων, ενώ είναι γνωστό, ότι επανειλημμένα είχε επικαλεσθεί την εβραϊκή του καταγωγή, όταν προσπαθούσε να πείσει την αμερικανική κοινή γνώμη για την ανάγκη συμμετοχής των ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Τα δήθεν θρησκειολογικά επιχειρήματα, και μάλιστα από ανίδεους και υποκριτές μάρτυρες και συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων ναζιστών, αλλά - με διαφορετικό ύφος - και από την εισαγγελέα, δεν θα έπρεπε να έχουν καμιά θέση σε αυτή τη δίκη. Η αντισημιτική παράνοια των χιτλερικών - που εκφράζουν και οι σημερινοί έλληνες ναζιστές - δεν στράφηκε εναντίον της θρησκείας, αλλά εναντίον της φυλετικής καταγωγής. Στα στρατόπεδα εξόντωσης οδηγήθηκαν και οι άθεοι ή άθρησκοι Εβραίοι. Οι εμπρησμοί των Συναγωγών δεν έγιναν για θρησκευτικούς λόγους, αλλά επειδή αυτές ήταν τα κέντρα των εβραϊκών κοινοτήτων και τα σύμβολα της παρουσίας των Εβραίων. Αν τελικά επικρατούσε ο ναζισμός, την ίδια τύχη θα είχαν κάποτε και οι χριστιανικές εκκλησίες, γιατί οι ηγέτες του ήταν μαχητικοί - βόρειου τύπου - παγανιστές. Είναι γνωστό πως πολλοί έλληνες αντισημίτες μισούν στην πραγματικότητα τον χριστιανισμό, γέννημα του Εβραϊσμού. Είναι πια γνωστά τα διάφορα σύγχρονα ελληνικά δημοσιεύματα εναντίον του «Ιουδεοχριστιανισμού». Θα ήθελα να προσθέσω ότι το διαδίκτυο και ένα μέρος της βιβλιογραφίας, ανεξακρίβωτης προέλευσης, βρίθουν από πλαστογραφήσεις του Ταλμούδ.
Ήταν φανερό πως οι εκπρόσωποι της υπεράσπισης και η εισαγγελέας που αναφέρθηκαν στην εβραϊκή θρησκεία, δεν γνώριζαν τίποτα για τη διαλεκτική του Ταλμούδ, που συνέβαλε στη γένεση της ευρωπαϊκής, διαλεκτικής, κριτικής φιλοσοφικής σκέψης. Χωρίς την ύπαρξη του Εβραϊσμού δεν είναι νοητός ο δυτικός πολιτισμός. Το ότι ο Σπινοζα, ο Μαρξ, ο Φρόιντ, ο Αϊνστάιν, ο Βιτγκενστάιν, ο Αντόρνο και πολλοί άλλοι μεγάλοι διανοητές (άθεοι ή θρησκευόμενοι), που άλλαξαν τη μορφή του κόσμου και όξυναν ή άνοιξαν προς νέους ορίζοντες την ανθρώπινη σκέψη, ήταν Εβραίοι δεν είναι τυχαίο. Αλλά και οι μεγάλοι μη Εβραίοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής κλασικής φιλοσοφίας και σκέψης, όπως π.χ. ο Χέγκελ και ο Γκαίτε, καθώς και οι μοντέρνοι μεγάλοι διανοητές, επηρεάστηκαν αποφασιστικά από την εβραϊκή και την αρχαία ελληνική σκέψη και φιλοσοφία. Και δεν είναι επίσης τυχαίο το ότι οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, οι ιδρυτές σοσιαλιστικών κομμάτων τον 19ο αιώνα ήταν Εβραίοι.
Οι πρόχειρες και επιπόλαιες φλυαρίες για την εβραϊκή σκέψη και θρησκεία είναι ανόητες. Και απαράδεκτες, σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, σε μία δίκη που αφορά στον χιτλερικό αντισημιτισμό. Αν και δεν διατυπώθηκε ακριβώς έτσι, αυτή ήταν ουσιαστικά και σε τελευταία ανάλυση η άποψη των εκπροσώπων του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου και του εκπροσώπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), Παναγιώτη Δημητρά, δραστήριου ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συγγραφέα του σημαντικού βιβλίου «Αναζητώντας τα χαμένα δικαιώματα στην Ελλάδα - η σκοτεινή πλευρά της Ελληνικής Δημοκρατίας».
Ασκείται - σε δημοσιεύματα στο διαδίκτυο - δικαιολογημένη κριτική στην ελληνική τηλεόραση και ραδιοφωνία καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος του τύπου για τη σιωπή τους σχετικά με το πρόβλημα του εκτεταμένου αντισημιτισμού στην ελληνική κοινωνία και σχετικά με τις ακροδεξιές και ναζιστικές αντισημιτικές ομάδες και κινήσεις. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν ακόμα τίποτα για τη δίκη του Κ. Πλεύρη και την πρωτοβάθμια καταδίκη του από το Τριμελές Εφετείο στις 13 Δεκεμβρίου 2007 για παράβαση του αντιρατσιστικού νόμου 927/1979. Όμως η τηλεόραση, η ραδιοφωνία και ο τύπος δεν θα σιωπούσαν, αν μιλούσαν τα ηγετικά στελέχη των δημοκρατικών κοινοβουλευτικών κομμάτων. Κανείς δεν θα τολμούσε να τους εμποδίσει να πουν τη γνώμη τους και να ασκήσουν την κριτική τους σε μια εκπομπή. Γιατί σιωπούν; Το κάνουν γιατί φοβούνται την απώλεια αντισημιτικών ψήφων; Αν είναι αυτή η αιτία, τότε θα πρέπει να διερωτηθούμε: Πώς θα επιδιωχθεί η επικράτηση του Διαφωτισμού στην ελληνική κοινωνία; Σιωπά π.χ. και ο κύριος Αλαβάνος. Τι φοβάται; Φοβάται ίσως, ότι έχει εισβάλει ο αντισημιτισμός και στη δημοκρατική αριστερά…;
Εντούτοις ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι το Πενταμελές Εφετείο θα εφαρμόσει τον αντιρατσιστικό νόμο (με την παρουσία πολιτικής αγωγής) και ότι θα υπάρξει μια ορθή τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση.
Linden – Γερμανία
Σημείωση. Για το ίδιο θέμα παραπέμπω στα άρθρα και σχόλιά μου, που δημοσιεύτηκαν και στο διαδίκτυο:
Αντιεβραϊκή Δίκη ( http://www.cohen.gr/hpg80.htm ) και ( http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3197 )
Αντισημιτική παράνοια ( http://www.cohen.gr/hpg65.htm )
Τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Η προέλευση ενός εμπρηστικού πλαστογραφήματος ( http://www.cohen.gr/hpg69.htm )
Ο Περιούσιος Λαός και Ιστορικές πλαστογραφήσεις ( http://www.cohen.gr/hpg82.htm )
Παραπέμπω ιδιαίτερα στο κείμενο του Ράουλ Χίλμπεργκ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ( http://www.cohen.gr/hpg70.htm )
Τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα είναι δημοσιευμένα και στην ιστοσελίδα της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας: ( http://www.antinazi.gr ).
*Ο Ανδρέας Χριστινίδης (Dr. Andreas Christinidis), γεννημένος στην Αθήνα το έτος 1931, διδάκτωρ της κοινωνιολογίας και πτυχιούχος της νομικής, στη μακρόχρονη διδασκαλία του και στις έρευνες και μελέτες, που έκανε ως Ανώτερος Σύμβουλος του Ινστιτούτου Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Γκίσεν της Γερμανίας, ασχολήθηκε και εξακολουθεί να ασχολείται στις έρευνές και τα δημοσιεύματά του με τον αντισημιτισμό, τον ναζισμό και κάθε μορφής ρατσισμό. Είναι ισόβιος ανώτερος δημόσιος λειτουργός του Ομόσπονδου Γερμανικού Κράτους της Έσης.