Ντάβιντ Μωυσής
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
                                                                                                                                                                            27.9.2008

 

 Προς την εφημερίδα Ελευθεροτυπία
Κύριε Διευτθυντά,

Ιδού γιατί το άρθρο του κ. Στάθη http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=58052504
στο φύλλο της 11/9/08 θυμίζει κλασικό ακροδεξιό αντισημιτικό κείμενο:


(1) Αναφέρεται στους εβραίους στην πρώτη, ακαταλαβίστικη φράση του άρθρου του και … πουθενά αλλού. Έτσι δημιουργεί εντυπώσεις, χωρίς να τεκμηριώνει πουθενά τη θέση που εκφράζει σχετικά με αυτούς. Η αναφορά, όπως γίνεται, οδηγεί τον αναγνώστη στη σύγχυση μεταξύ των ενεργειών του Ισραήλ (στις οποίες το άρθρο αναφέρεται) και των εβραίων.


(2) Παραθέτει ως γεγονότα αναπόδεικτες εικασίες: Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ κατασυκοφαντούν την Ελλάδα για αντισημιτισμό, ώστε να μειωθεί η αξιοπιστία της ελληνικής αντίδρασης σε αμερικανικά σχέδια, όπως ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας. Με τόσα προβλήματα που έχει το Ισραήλ, οι μυστικές του υπηρεσίες δεν έχουν άραγε άλλες προτεραιότητες; Αν ο συγγραφέας έχει απτές αποδείξεις, ας τις προσκομίσει, αλλιώς ας σιωπήσει, διότι αυτός συκοφαντεί. Προσοχή: Ο όρος «συκοφαντία» υποδηλώνει κατασκευασμένες κατηγορίες. Η απλή ανάδειξη ή καταγγελία πραγματικών γεγονότων δεν είναι συκοφαντία.


(3) Δεν αποφεύγει ακροδεξιάς εμπνεύσεως εθνικοπατριωτικές κορώνες. Αυτές χτίζονται με ασαφείς εκφράσεις («ιστορικό ασυνεχές», «ιστορικό φαντασιακό»), κορυφώνονται δε με την «αίσθηση δικαίου και πολιτική οξυδέρκεια», που μόνοι οι Έλληνες, από όλους τους λαούς, διαθέτουν! Περίμενα τέτοιες αναφορές ίσως από τον κο. Πλεύρη, όχι όμως από έναν αυτοπροσδιοριζόμενο αριστερό αρθρογράφο. Αναφορικά με τη συμπεριφορά του Ισραήλ απέναντι στην Ελλάδα, το άρθρο κατασκευάζει «κλίμα ανθελληνισμού» (δανείζομαι τη φρασεολογία του), που θυμίζει την ελληνική φασιστική ακροδεξιά.


(4) Η βασική του θέση ότι οι εβραίοι (ή οι Ισραηλινοί;) ανέχονται τον αντισημιτισμό σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και πρώην ΕΣΣΔ, για να προωθήσουν τον φιλοαμερικανισμό και τον αντιρωσισμό είναι ανυπόστατη και παράλογη. Η θέση αυτή υπονοεί ότι ο αντισημιτισμός και ο αντιρωσισμός ευδοκιμούν μόνον όταν συνοδεύονται από αντισημιτισμό. Αυτό είναι προφανώς λάθος, ενώ, αν ήταν σωστό, οι εβραίοι θα ήταν εχθροί της Αμερικής, πράγμα που επίσης υπονομεύει τη θέση αυτή. Αν οι εβραίοι δείχνουν ανοχή απέναντι στον αντισημιτισμό στις χώρες αυτές, μήπως αυτό οφείλεται σε άλλους, πιο απλά αντιληπτούς παράγοντες; Μήπως, ας πούμε, φοβούνται, όπως γινόταν και στη χώρα μας, σε άλλους καιρούς; Η Ουκρανία και η Γεωργία δεν είναι ακριβώς κράτη δικαίου.


(5) Η θέση ότι οι εβραίοι «συμμετέχουν» και «χρηματοδοτούν» αντισημιτικές «περιπτώσεις» είναι εξώφθαλμα εξωπραγματική και εξωφρενική και, βέβαια, ουδόλως τεκμηριώνεται (όσα γράφονται τεκμηριώνουν μόνο το «ανέχονται»). Δηλαδή εβραίοι και Ισραηλινοί πράκτορες βεβηλώνουν εβραϊκά νεκροταφεία, γράφουν αντισημιτικά συνθήματα και χρηματοδοτούν αντιεβραϊκές εκδόσεις; Και εδώ, αν υπάρχουν αποδείξεις, ας παρουσιαστούν. Αλλιώς, βρισκόμαστε βαθιά στη σφαίρα των θεωριών συνομωσίας.


(6) Ακολουθείται η γκεμπελσική πρακτική να συνδυάζονται αλήθειες και μισές αλήθειες με ψέματα (όπως τα δύο παραπάνω ρήματα), με την αρχή: «όσο μεγαλύτερο το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό». Άλλο ψέμα είναι ότι στη γεωργιανή κυβέρνηση υπάρχουν δύο υπουργοί που είναι Ισραηλινοί πολίτες. Το Ισραήλ το διέψευσε. Οι υπουργοί είναι εβραίοι, και τόσο φιλοαμερικανοί όσο και η υπόλοιπη, μη εβραϊκή, κυβέρνηση Σαακασβίλι.


(7) Τέλος, δεν είμαι σίγουρος αν το άρθρο αποδίδει στο Ισραήλ και στους εβραίους ευθύνες για το Κόσοβο, τη Γιουγκοσλαβία, την Οσετία. Χρησιμοποιώντας άλλη μία κλασική αντισημιτική τεχνική, το άρθρο είναι αριστοτεχνικά ασαφές στο σημείο αυτό, αφήνοντας τον αναγνώστη να πλάθει θεωρίες για το πώς το Ισραήλ και οι εβραίοι εμπλέκονται σε αυτά τα διεθνή προβλήματα.