YNET 2.9.2013
Του Yuval Canfi*

Οι Εβραίοι έχουν επιλεγεί ως τα εξιλαστήρια θύματα εξτρεμιστών ηγετών που κέρδισαν δύναμη λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη.

Το 1929 ο κόσμος βίωσε για πρώτη φορά μια σύγχρονη παγκόσμια οικονομική κατάρρευση. "Η Μεγάλη Ύφεση" γρήγορα διείσδυσε στην Ευρώπη χτυπώντας την με τεράστιο πληθωρισμό και ανεργία και προκαλώντας άγχος και εξάρτηση στους λαούς. Το Ναζιστικό Κόμμα άδραξε την ευκαιρία για να κερδίσει πολιτική δύναμη.  Ο Χίτλερ χρειαζόταν τις μάζες πίσω του και πρόσφερε μια εναλλακτική λύση για την έξοδο από την ύφεση - καθαρότητα της φυλής και αποστροφή των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων. Αυτός ο συνδυασμός υποτίθεται ότι θα επούλωνε τις πληγές της Γερμανίας και οι άνθρωποι, όπως φαίνεται, δέχονται κάθε δικαιολογία σε περιόδους κρίσης.

Ενενήντα χρόνια αργότερα η Ευρώπη βρίσκεται, για μια ακόμη φορά, στον απόηχο μιας οικονομικής κατάρρευσης. Η Ελλάδα κατάσχει τραπεζικούς λογαριασμούς, η Ισπανία έχει ένα ποσοστό ανεργίας που φτάνει το 25%, το χρέος της Ιταλίας είναι τεράστιο και το ευρώ είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης. Η Ευρώπη είναι και πάλι άρρωστη. Και όπως συμβαίνει σε κάθε άρρωστο κορμί, οι ιοί ευδοκιμούν.

Τα τελευταία χρόνια και σαν τους σπόρους που περιμένουν τη βροχή, έχουν ξεφυτρώσει και πάλι σ’ όλη την Ευρώπη ακραία και υπερ-εθνικιστικά κόμματα με μια ξεκάθαρη ιδεολογία - όχι Εβραίοι, όχι μετανάστες, όχι μειονότητες. Παρόλο που πολλά απ’ αυτά τα κόμματα υπάρχουν εδώ και καιρό στο πολιτικό στερέωμα, δεν μπορούσαν ν’ αποκτήσουν πολιτική δύναμη καθώς η ατζέντα τους δεν συμβάδιζε ακριβώς με τον δυτικό δημοκρατικό τρόπο σκέψης.

Σήμερα, ωστόσο, τα Ευρωπαϊκά κράτη ζητούν πιο ακραίες ηγεσίες. Ηγεσίες που θα τα ενώσουν, θα τα ενδυναμώσουν και θα τα σώσουν από την ύφεση.

Όπως και τότε όμως, έτσι και στις μέρες μας, αυτού του είδους η ηγεσία χρειάζεται ένα εξιλαστήριο θύμα. Κάποιον εναντίον του οποίου να ενωθούν, κάποιον να πατήσουν για ν’ ανέβουν, και ποιος είναι καλύτερος στόχος από τους Εβραίους; Ο αντισημιτισμός είναι διαθέσιμος, γνωστός, άκμασε μόλις πριν από λίγα χρόνια και είναι εύκολος στην εφαρμογή. Ο αντισημιτισμός δεν πέθανε ποτέ, κρυβόταν στο σκοτάδι περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να επανεμφανισθεί.

Δύο περιπτώσεις μέσω των οποίων μπορεί κανείς ν’ αντιληφθεί τη ζοφερή πραγματικότητα στην Ευρώπη είναι το κόμμα ‘Jobbik’, τρίτο σε μέγεθος στην Ουγγαρία, το μέλος του οποίου, Marton Gyöngyösi, κάλεσε στα τέλη του 2012 για καταγραφή όλων των Εβραίων στην Ουγγαρία καθώς αποτελούν εθνική απειλή για τη χώρα. Η άλλη περίπτωση αφορά στο κόμμα της ‘Χρυσής Αυγής’ το οποίο κατέχει τις 18 από τις 300 έδρες του Ελληνικού Κοινοβουλίου και χρησιμοποιεί νεοναζιστική ρητορική. Κάποια από τα μέλη της ‘Χρυσής Αυγής’ είναι σκίνχεντ με τατουάζ που απεικονίζουν τη σβάστικα ενώ οι υποστηρικτές της χρησιμοποιούν συχνά το Ναζιστικό χαιρετισμό. Τον περασμένο Μάιο, η Χρυσή Αυγή μοίρασε στην πλατεία Συντάγματος της Αθήνας δωρεάν συσσίτια "μόνο για Έλληνες" άπορους. Περιττό να πούμε ότι οι Εβραίοι και άλλοι μετανάστες με Ελληνική υπηκοότητα δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για τα εν λόγω συσσίτια.

Την εμφάνισή τους όμως έχουν κάνει κι άλλα ακροδεξιά και υπερ-εθνικιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Στην Ουκρανία το‘Svoboda’, στη Βουλγαρία το ‘Ataka’ ενώ παρόμοιες ιδεολογίες ξεφυτρώνουν στο Βέλγιο, τη Γαλλία , την Αυστρία, τη Δανία και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο αντισημιτισμός καθημερινά νομιμοποιείται όλο και περισσότερο σ’ όλη την Ευρώπη. Διεισδύει στα σχολεία, στον αθλητισμό, την ψυχαγωγία, ακόμα και στο νομικό σύστημα. Έχουμε όλοι ακούσει για το αποτρόπαιο επεισόδιο με τους πυροβολισμούς στο Εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης τον περασμένο Μάρτιο που κόστισε τις ζωές τριών μαθητών καθώς και για την απόπειρα δολοφονίας ενός ραβίνου στην πόλη Derbent στη νότια Ρωσία τον Ιούλιο. Όλοι όμως κάνουμε τα στραβά μάτια σε "καθημερινά" αντισημιτικά περιστατικά όπως είναι οι υποστηρικτικές προς τον Χίτλερ αφίσες σε ταυρομαχίες και γήπεδα της Μαδρίτης, οι αντισημιτικές προσβολές που ξεστομίζει καλλιτέχνης της pop στη Βουλγαρία ή οι παρενοχλήσεις που υφίστανται καθημερινά παιδιά σε σχολεία της Γαλλίας επειδή είναι Εβραίοι. Αυτά αποτελούν μόνο μια γεύση από τις εκατοντάδες καθημερινές αντισημιτικές εκδηλώσεις στην Ευρώπη.

Η αδιόρατη ευκολία του αντισημιτισμού στην Ευρώπη είναι, ειλικρινά, πολύ συγκεκριμένη. Ο αντισημιτισμός είναι αποδεκτός, θεσμοθετημένος, συχνά ενθαρρυμένος από επιλεγμένα δημόσια πρόσωπα. Αντιγράφει τον εαυτό του στο ίδιο μοτίβο όπως και πριν από 90 χρόνια και ξέρουμε από που προέρχεται.

Το μεγάλο ερώτημα είναι - πού κατευθύνεται; 

*Ο συγγραφέας είναι ειδικός στη δημόσια διπλωματία και διευθυντής του προγράμματος "Students for Israel" για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού στο διαδίκτυο.

 http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4424424,00.html