Antifa Negative
Νοέμβριος 2012
.

 

Το παρακάτω κείμενο είναι από εισαγωγή σε ομιλία της καθηγήτριας Ρένας Μόλχο

 

Η σημερινή εκδήλωση εντάσσεται σε έναν ευρύτερο κύκλο αυτομόρφωσης με θέμα τον αντισημιτισμό. Ως συλλογικότητα θεωρούμε βασικό άξονα του αντιφασισμού μας και κάθε αντιφασισμού την αποκάλυψη και στοχοποίηση του μίσους που εκφράζεται άμεσα και έμμεσα εναντίον των εβραίων. Ακόμα περισσότερο, καθώς ζούμε και υπάρχουμε στην κόλαση που ονομάζεται ελληνική κοινωνία, επιθυμούμε την ανάδειξη του αντισημιτισμού ως συστατικού στοιχείου αυτού του ρατσιστικού βόθρου.

 

Πρακτικές όπως η αναπαραγωγή ευφάνταστων θεωριών συνομωσίας, ανέκδοτων για «σαπούνια-εβραίους», στερεοτύπων περί «τσιγγουνιάς» και «απληστίας», για μας δεν αποτελούν τυχαίο χαρακτηριστικό της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, αντίθετα έχουν βαθιές ρίζες στο παρελθόν και γι’ αυτό, σε αυτή την τρίτη εκδήλωση, στρεφόμαστε στην ελληνική ιστορία και συγκεκριμένα στο κομμάτι που αφορά την Θεσσαλονίκη.

 

Τα 100 χρόνια που φέτος συμπληρώνονται από το 1912 με την προσάρτηση της 'Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων', της Θεσσαλονίκης, στο ελληνικό κράτος έχουν το δικό τους συμβολισμό. Αυτά τα 100 χρόνια φαίνεται πως ήταν ικανός χρόνος για να τροποποιηθεί και να ξαναγραφτεί η ιστορία, να καταγραφεί στην ιστορική μνήμη και στα σχολικά βιβλία, με τρόπο που να συμφέρει φυσικά τον εθνικό κορμό. Βέβαια είμαστε σίγουρες ότι οι ντόπιοι θεσσαλονικείς -και όχι μόνο- που με ευλάβεια τήρησαν μια ρατσιστική επιθετική στάση απέναντι στον εβραϊκό πληθυσμό, καμία δυσκολία δε συνάντησαν στο να θάψουν εξαρχής βαθιά στις συνειδήσεις τους τον αφανισμό μιας ολόκληρης κοινότητας. Όπως το εβραϊκό νεκροταφείο θάφτηκε κάτω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, με αντίστοιχο τρόπο, η συγκάλυψη και σύμπραξη του ελληνικού πληθυσμού στο Ολοκαύτωμα καλύφθηκε μέσω σύγχρονων μύθων.

 

Ως γνωστόν οι έλληνες αρέσκονται να νανουρίζουν τον πατριωτισμό τους με παραμυθάκια περί ανθρωπιάς, φιλοξενίας και αλληλοβοήθειας. Στην κορυφή των διαδόσεων που ακολούθησαν λάμπει ο μύθος περί διάσωσης των εβραίων από έλληνες στους δύσκολους καιρούς. Όχι μόνο αποποιούνται τις ευθύνες που τους αναλογούν για το έγκλημα των εγκλημάτων, το Ολοκαύτωμα, ταυτόχρονα, με περίσσιο θράσος μιλάνε για βοήθεια των ομάδων που βάλλονταν. Την ίδια ώρα, υπάρχουν συγκεκριμένα ποσοστά που απεικονίζουν το μέγεθος του εβραϊκού πληθυσμού που εξοντώθηκε σε κάθε περιοχή, τα οποία και δίνουν επάξια στην ελλάδα μια θέση ανάμεσα στις χώρες που έχουν τα πρωτεία στην εξόντωση εβραίων. Ενδεικτικά: η Θεσσαλονίκη έχασε το 96% των Εβραίων της, η Καστοριά το 96% επίσης, οι Σέρρες και η Ξάνθη το 99%, η Δράμα το 97%, η Κέρκυρα και τα Ιωάννινα το 91%, η Κρήτη το 98%, η Κως και η Ρόδος το 89%. Κι ας μη γελιόμαστε, υπάρχουν και αντίθετα παραδείγματα όπως αυτό της Αλβανίας, οι κάτοικοι της οποίας έδειξαν βοήθεια στους διωκόμενους εβραϊκούς πληθυσμούς και συνέβαλαν στη διάσωσή τους, στο σύνολο τους μάλιστα.

 

Η Ελλάδα είναι μία χώρα αντισημιτών. Και αυτό είναι κάτι που αποδείχτηκε σε έναν

πρότερο χρόνο ήδη, τότε που ο ελληνικός στρατός εισέβαλλε στην Θεσσαλονίκη και σε  αγαστή συνεργασία με τον όχλο ξυλοκόπησε και τραυμάτισε εβραίους (και μουσουλμάνους φυσικά). Αλλά και στην πυρκαγιά του 1917 όταν το ελληνικό κράτος πέταξε από το κέντρο της πόλης τους Εβραίους κατοίκους της. Αλλά και στο πογκρόμ ελλήνων της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ εναντίον της εβραϊκής συνοικίας Κάμπελ το 1931. Ας μην παραβλέπουμε ότι κοινός παρανομαστής αυτών των περιστατικών είναι οι κινήσεις που έγιναν ώστε η Θεσσαλονίκη - μέχρι πρότινος κατά βάση εβραϊκή πόλη - να εξελληνιστεί, άμεσα και εγγυημένα. Και για να πραγματοποιηθεί αυτό ο,τιδήποτε μη αφομοιώσιμο, μη ελληνικό έπρεπε να διωχθεί και να εξαφανιστεί με κάθε δυνατό τρόπο.

 

Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι το 1942 και το Ολοκαύτωμα ήρθαν σαν επιστέγασμα της υπόθεσης της Θεσσαλονίκης. Και πάλι ο ελληνικός πληθυσμός έδειξε με σαφή τρόπο τις διαθέσεις και τους σκοπούς του. Η “τελική λύση” στο ζήτημα ολικής ενσωμάτωσης της πόλης στο ελληνικό κράτος δόθηκε και 55.000 εβραίοι που κατοικούσαν μέχρι πριν εκεί, σχεδόν αφανίστηκαν. Η ιστορία είναι κάπως διαφορετική από αυτό που θέλουν να προβάλουν οι έλληνες με τον βαθύ πολιτισμό και το εξευγενισμένο ήθος φιλοξενίας τους.

 

Οι χριστιανοί δωσίλογοι φρόντισαν ώστε τα απαραίτητα προσωπικά στοιχεία των Εβραίων κατοίκων της περιοχής να φτάσουν στα χέρια των ναζί με ασφάλεια, γνωρίζοντας ότι μ΄ αυτόν τον τρόπο οδήγησαν στο θάνατο έναν ολόκληρο πληθυσμό. Πέρα από την ανόθευτη ελληνική ταυτότητα που απέκτησε με αυτόν τον τρόπο η Θεσσαλονίκη, ας μην ξεχνάμε το υλικό όφελος που αποκόμισαν οι ντόπιοι πλέον έλληνες από την λεηλασία των εβραϊκών περιουσιών. Έχοντας εξασφαλίσει με τον πιο βέβαιο τρόπο ότι οι Εβραίοι κάτοικοι δεν θα επέστρεφαν ποτέ πίσω, οικειοποιήθηκαν κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, συνεργαζόμενοι πολλές φορές με την γερμανική πλευρά που είχε αναλάβει να σβήσει καλά τα ίχνη των εβραίων.

 

Κατοικίες Εβραίων πέρασαν σε έλληνες ιδιοκτήτες μέσω των ναζί με εικονικές πωλήσεις σε εξευτελιστικές τιμές ή και με άμεση ιδιοποίηση τους από τους χριστιανούς. Αυτοί ήταν οι έλληνες που «έσωζαν εβραίους»: συνεργάτες των ναζί, δωσίλογοι, πλιατσικολόγοι, δολοφόνοι. Για το συγκεκριμένο ζήτημα, πιο αποκαλυπτική και λεπτομερής είναι η ακαδημαϊκή έρευνα των τελευταίων χρόνων.

 

Η συγκεκριμένη εκδήλωση για μας έχει δυο άξονες. Πρώτη βασική μας πρόθεση είναι

να αναδείξουμε την πολυετή σχέση ελληνικής κοινωνίας και φασισμού, η οποία εκτείνεται βαθιά στο χρόνο. Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να λήξουν οι αυταπάτες όσων μιλούν για αντιφασισμό και θεωρούν ότι ο νεοναζισμός είναι ένα σύγχρονο πυροτέχνημα που έσκασε λόγω δυσμενών συγκυριών, ότι σχεδόν μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι της χρυσής αυγής και έλληνες που στηρίζουν αυτές τις πρακτικές φύτρωσαν σε μια μέρα. Η ελληνική κοινωνία επιδεικνύει μια συνεπή στάση ρατσισμού αλλάζοντας υπό συνθήκες το αντικείμενο των επιθέσεων της. Όποιος στέκει έκπληκτος μπροστά στα υψηλά ποσοστά αλλά και στην απήχηση του νεοναζιστικού κόμματος σήμερα, θεωρώντας τους φασίστες συγκυριακό σημείο των καιρών μας, κρατάει μια επιφανειακή στάση στο ζήτημα και αγνοεί ιστορικά δεδομένα - στην καλύτερη περίπτωση μόνο. Ενώ μάλλον αυτό που συμβαίνει είναι ότι κρατά μια συνειδητή στάση στήριξης και προώθησης εθνικιστικών αντιλήψεων και πρακτικών. Όταν ζεις σε μια χώρα που αριστερά και αντισημιτισμός πάνε πακέτο, η μόνη έκπληξη είναι ότι τους καρπούς αυτής της μακρόχρονης προσπάθειας απολαμβάνει τώρα η χ.α. κι οι άλλες πατριωτικές δυνάμεις, αν όχι κι η ελαν/ελαρ (ελληνική αναρχία/ ελληνική αριστερά).

 

Μόνο όταν αυτή η αριστερά ανάγει τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό/ αντισιωνισμό σε στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα των ελλήνων κι αυτοί αντί να το αναγνωρίσουν αυτό σαν καλή πρόθεση, στις κάλπες προτιμούν την γνήσια εκδοχή του (χρυσή αυγή) ε, ναι, τότε είναι έκπληξη γι’ αυτούς. Δικός μας στόχος είναι ένας συγκεκριμένος αντιφασισμός, με σαφή επίγνωση συσχετισμών που δεν τρέχει πανικόβλητος να μαζέψει τα πρόσφατα σπασμένα. Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά ποτισμένη με ρατσισμό και αντισημιτισμό και αγνοώντας αυτά τα δυο στοιχεία δε φτάνουμε, λοιπόν, μακριά.

 

Εξίσου σημαντική πρόθεσή μας, είναι η όξυνση της μνήμης. Συνειδητοποιούμε ότι μια από τις τραγικές συνέπειες του Ολοκαυτώματος ήταν η ουσιαστική δυσκολία να υπάρξει στο λόγο το βίωμα αυτού του λαού. Από τη μια, η φυσική εξόντωση μεγάλου αριθμού Εβραίων πρακτικά εγγυήθηκε σιωπή γύρω από το ζήτημα. Από την άλλη, η αντιμετώπιση του κυρίαρχου πληθυσμού προς όσους επέζησαν του θανάτου έκλεισε και πάλι τα στόμα-τα. Θέλουμε να δώσουμε φωνή σε αυτούς που δεν είχαν την ευκαιρία να εκπροσωπήσουν το κομμάτι της προσωπικής ιστορίας τους. Και να ανοίξουμε χώρο για συζήτηση. Σε αυτή την εκδήλωση, στις προβολές τουλάχιστον, θα ακούσετε φωνές επιζώντων. Κι ασφαλώς με αυτό τον τρόπο θέλουμε να καταστήσουμε τους εαυτούς μας ικανούς να θυμόμαστε και να διευρύνουμε την επιφανειακή μας μνήμη. «Κανένας δεν ήθελε να ακούσει, μα κανένας». Αυτά είναι τα λόγια που εκφράζουν το βίωμα μιας εκ των επιζώντων της θεσσαλονίκης και κατά τη γνώμη μας συμπυκνώνουν ξεκάθαρα τη συγκάλυψη των όσων συνέβησαν. Τέλος με αυτήν τη συζήτηση θέλουμε να θυμίσουμε ότι το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη μόνο στην Πολωνία ή στην Γερμανία αλλά και στην ελλάδα αλλά και πιο συγκεκριμένα στην αυλή της

ελληνικής αριστεράς, να φέρουμε έτσι το νήμα αυτής της μνήμης στον ση-μερινό αντιφασισμό.

 

http://antifa-ngt.espivblogs.net/files/2013/11/antisemitism-1.pdf, (σελίδα 37)