ΕΣΗΕΑ 14/3/2014

 

«Ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης και των δημοσιογράφων για την έξαρση του νεοναζισμού, του φασισμού και του ρατσισμού στην Ελλάδα και σε διεθνές επίπεδο».

 

«Η λήθη του Ολοκαυτώματος, η παραποίηση της ιστορίας, η ξενοφοβία και ο αντισημιτισμός είναι οι πύλες εισόδου του Νεοναζισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη».

 

Εκ μέρους του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος, ευχαριστώ πολύ το Μορφωτικό ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ για τη τιμητική πρόσκληση, να συμμετέχουμε στη διημερίδα αυτή και να καταθέσουμε τους προβληματισμούς μας,  τις απόψεις μας και τις προτάσεις μας για το θέμα του ρόλου των Μέσων Ενημέρωσης και των δημοσιογράφων για την έξαρση του νεοναζισμού, του φασισμού και του ρατσισμού στην Ελλάδα και σε διεθνές επίπεδο.

 

27 Ιανουαρίου 1945. Ο κόκκινος στρατός εισβάλλει στο κολαστήριο του θανάτου. Οι πρώτες φωτογραφίες των σκελετωμένων ανθρώπων μεταδίδονται με επιφύλαξη. Οι μαρτυρίες, των λίγων που επέζησαν, ακούγονται ως παραλήρημα κάποιων ψυχοπαθών που πλήγηκαν από την μακρά απουσία από τα σπίτια τους. Ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που ο τύπος μετέδιδε. Εικόνες φρίκης, απίστευτης βαρβαρότητας, που έδειχναν το μέγεθος της απανθρωπιάς του ανθρώπου. Και μετά η Δίκη της Νυρεμβέργης, εκεί όπου αποκαλύπτονται σε όλες τους  τις διαστάσεις η ιδεολογία του ναζισμού και οι εφαρμογές της. Εκατοντάδες μάρτυρες περιγράφουν με ακρίβεια τη διαδικασία εξόντωσης έξη εκατομμυρίων Εβραίων και εκατομμυρίων Τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων, και άλλων «διαφορετικών» ανθρώπων. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν φωτογραφίες, τα ραδιόφωνα μεταδίδουν την εξέλιξη της Δίκης και δειλά- δειλά τα πρώτα κινηματογραφικά επίκαιρα μεταδίδουν αποσπάσματα ταινιών που οι ίδιοι οι Ναζί κινηματογραφούσαν.   Ποιός δημοσιογράφος της εποχής εκείνης θα μπορούσε να φανταστεί ότι, 70 χρόνια αργότερα, ένα νέο κίνημα, το κίνημα του Νεο-Ναζισμού,  θα έθετε ως πρότυπο κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς τις αρχές του Ναζισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και όμως!

Μόλις 69 χρόνια, αφότου η ανθρωπότητα αντίκρισε την πιο απεχθή βιομηχανία θανάτου, στο Άουσβιτς –Μπίρκενάου.  Στην Ουγγαρία, Βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος JOBBIK ζητάει την ονομαστική καταγραφή των Εβραίων για την προάσπιση της ασφάλειας της χώρας του. Το 2013!  Αντιεβραϊκά συνθήματα, στα γήπεδα της Ευρώπης και νέος νεο-ναζιστικός  χαιρετισμός, σύμβολο νίκης, πανηγυρισμών αλλά και μίσους είναι πλέον συχνά φαινόμενα στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Στη Τουλούζ δολοφονούνται αθώα εβραιόπουλα. Στην Ουκρανία, το ακροδεξιό κόμμα Σβόμποτα και οι Νεοναζί δεν χάνουν ευκαιρία για να εκμεταλλευθούν την ταραχή, και την απόγνωση των Ουκρανών για να κερδίσουν πόντους στη διεκδίκηση της εξουσίας την επόμενη μέρα μετά τον εμφύλιο σπαραγμό.   Και εδώ στη χώρα μας, αρνητής του Ολοκαυτώματος, υποψήφιος δήμαρχος στην Αθήνα. Και την ώρα που η Θεσσαλονίκη γίνεται η Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα Νεολαίας,  υβριστής του Ολοκαυτώματος και της μνήμης των 6.000.000 αδελφών μας, δηλώνει υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης,  και η Πλατεία Ελευθερίας από τόπος μαρτυρίου χιλιάδων Εβραίων, επιχειρήθηκε από διάφορους κύκλους να μετατραπεί σε χώρο πολλαπλών χρήσεων, και το μνημείο του Ολοκαυτώματος, μοναδικό στη Θεσσαλονίκη, να περιθωριοποιηθεί  ακριβώς για να υποτιμήσει τις ευθύνες όλων εκείνων που με απάθεια απλά παρατηρούσαν τη σύλληψη και το διωγμό των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Και σήμερα, το μήνυμα που εκπέμπεται , από τούτο το χώρο, πρέπει να είναι ξεκάθαρο: η λήθη του Ολοκαυτώματος, η παραποίηση της ιστορίας,  δεν θα περάσει. Δεν μπορεί να περάσει. Δεν πρέπει να περάσει. Η λήθη του Ολοκαυτώματος, η παραποίηση της ιστορίας, η ξενοφοβία και ο αντισημιτισμός είναι οι πύλες εισόδου του Νεοναζισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

 

                                                               ΑΝΟΧΗ

 

Εφημερίδα «ΑΛΦΑ 1», 3-4/1/2009.  Αρχηγός πολιτικού κόμματος, με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και δύο χρόνια αργότερα με κυβερνητική συμμετοχή, δηλώνει ότι «ο Εβραίος μυρίζει αίμα». Η δήλωση αυτή περνάει σχεδόν ασχολίαστη (εκτός από ένα άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στις 14/3/2009) από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. Είναι ένα δείγμα ανοχής απέναντι σε μία δήλωση την οποία θα  ζήλευε και ο αρχηγός της ναζιστικής προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς. Αντίθετα, ο κύριος αυτός και τα στελέχη του κόμματός του είχαν προσκλήσεις διαρκείας σε πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης χωρίς μάλιστα να υποβάλλονται «ενοχλητικές»  ερωτήσεις σχετικά με τη δήλωση αυτή.

 

Η δικαστική εμπλοκή του Κωνσταντίνου Πλεύρη για το βιβλίο του «Εβραίοι όλη η αλήθεια», καταλήγει ως γνωστόν με απαλλακτική για τον συγγραφέα απόφαση με το βασικό επιχείρημα ότι οι αναφορές του είχαν στόχο τους «Εβραιοσιωνιστές» και όχι τους «Εβραίους». Κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων δικών, και ενώ στις αίθουσες των Δικαστηρίων ακούγονταν τραγελαφικές απόψεις για τους Εβραίους και τα ιερά τους βιβλία, σχεδόν απόλυτη σιωπή επικρατούσε στα Μέσα Ενημέρωσης, με τη στήλη του Δημήτρη Ψαρά, της ερευνητικής ομάδας ΙΟΣ, να αποτελεί ίσως το μοναδικό φως στο σκοτάδι της σιωπής.

 

Ο ίδιος αρχηγός κόμματος στις 15/5/2013 δηλώνει στο ART channel ότι «δεν υπάρχουν φτωχοί εβραίοι, Οποιος ξέρει έλληνα εβραίο φτωχό να μου το πεί» και ότι «έχουν τρόπο και μόνον αυτούς δεν έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση», λέει  ανενόχλητος. Και την επόμενη μέρα, ουδέν σχόλιον από κανένα μέσο ενημέρωσης.

 

Μητροπολίτης της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, προβάλλει το Ολοκαύτωμα ως ένα μύθο, ως μια συνωμοσία των Εβραίων, μέσω ενός καναλιού πανελλαδικής εμβέλειας, σχεδόν ανενόχλητος.       

 

Είναι μόνο ενδεικτικά παραδείγματα της ανοχής που επέδειξε το σύστημα των Μέσων Ενημέρωσης σε έκδηλα φαινόμενα μισαλλοδοξίας και  Αντισημιτισμού. 

                                                              ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

 

Πέραν όμως της ανοχής υπάρχουν και τα φαινόμενα της συμμετοχής κάποιων μέσων ενημέρωσης στην Αντισημιτική  προπαγάνδα.

 

Δημοσιεύματα του τύπου «οι Σιωνιστές καίνε τα δάση μας» ή ότι «οι Σιωνιστές καταλαμβάνουν τη Κρήτη» αποτελούσαν το πρώτο καλωσόρισμα του Νεοναζισμού στην Ελλάδα.  Στη συνέχεια ο εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων το 2010, όπου ορισμένοι, λίγοι ευτυχώς, δημοσιογράφοι ούτε λίγο ούτε πολύ υιοθέτησαν την συνομοσιολογική άποψη ότι η ενέργεια αυτή ήταν έργο της Ισραηλινής Μοσάντ. Σκοπίμως δε, χρησιμοποιείται ο όρος «Σιωνιστές», έτσι ώστε δημοσιογράφοι και μέσα, να μην κατηγορηθούν για αντισημιτισμό, προφασιζόμενοι ότι δεν βάλλουν εναντίον των Εβραίων αλλά εναντίον των Σιωνιστών. Εξ ‘ ού και ο όρος «Εβραιοσιωνιστής» που καθιέρωσε ο Κωνσταντίνος Πλεύρης. Είναι η σύγχρονη μορφή του Αντισημιτισμού, και χρησιμοποιείται τόσο από την Ακρα Δεξιά όσο και από κύκλους της Αριστεράς που επιθυμούν την απονομιμοποίηση του ιδίου του δικαιώματος ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ.

 

Και προσφάτως, τηλεστάρ της ελληνικής τηλεόρασης φιλοξένησε ηγετικά στελέχη νεοναζιστικού κόμματος αφήνοντας τους να ξετυλίξουν τη χυδαία ιδεολογία τους χωρίς κανένα απολύτως αντίλογο. Το ίδιο συνέβη και με άλλους προσκεκλημένους του,  που κατηγορούσαν τους Εβραίους ως υπευθύνους για τη κατάργηση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και για το θάνατο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

 

«Οι συνθήκες αυτές δεν είναι καινούργιες, μόνο επαναλαμβανόμενες, άλλοτε μέσω του ίδιου μοτίβου κι άλλοτε μέσα από παραλλαγές του», παρατηρεί η Γαρυφαλλιά Μίχα, ερευνήτρια στο Ερευνητικό  Ίδρυμα Yad Vashem, στην Ιερουσαλήμ. Μόλις μία δεκαετία νωρίτερα, μεταξύ των ετών 2001-2003 είχε σημειωθεί σημαντική έξαρση αντισημιτικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα, εκδηλούμενη τόσο μέσα από βανδαλισμό εβραϊκών μνημείων, μνημονικών τόπων και εβραϊκών νεκροταφείων, όσο και μέσα από τον Τύπο. Σε ό,τι αφορά στον τελευταίο, ισχυρίζεται η ίδια ερευνήτρια, άρθρα και γελοιογραφίες στον καθημερινό Τύπο συνέβαλλαν στην κατασκευή ενός στερεοτύπου που βασιζόταν στο αμάλγαμα μεταξύ «Εβραίων», «Σιωνιστών» και «Ναζί», εξομοιώνοντας τους πρώτους με τους τελευταίους, μέσα σε ένα πλαίσιο φρενήρους ναζιστικοποίησης, δαιμονοποίησης του Ισραήλ, που παρουσίαζε τον λαό του ώς την ενσάρκωση του απόλυτου Κακού.  

Κατά τη καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Ρίκα Μπενβενίστε, «Αποκλείοντας τη λογοκρισία και αποφεύγοντας τη σκόπελο της ποινικοποίησης της πολιτικής (κατασταλτικά μέτρα τα οποία ενδέχεται να στραφούν εναντίον των δημοκρατικών θεσμών) διανοίγεται ένα πεδίο πολιτικής ευθύνης την οποία καλούνται να επιδείξουν ή να αρνηθούν τα ΜΜΕ. Η μέχρι σήμερα ιστορία δεν είναι ενθαρρυντική: Θυμούμαστε όλοι το αφετηριακό συμβάν της πρόσκλησης του Κ. Πλεύρη ως ισότιμου συνομιλητή από τον Γ. Πρετεντέρη (το 1995). Με πρόσχημα(;) την ελεύθερη έκφραση και την καλλιέργεια της δημόσιας σφαίρας διαλόγου και κίνητρο την προσφορά «θεάματος» και την συνακόλουθη αύξηση της τηλεθέασης ανάλογες «προσκλήσεις» νομιμοποιούν τον νεοναζιστικό λόγο ως δήθεν «απλώς διαφορετική άποψη». Ωστόσο, συνεχίζει η Ρίκα Μπενβενίστε, «ο φυλετικός λόγος αποτελεί συνονθύλευμα φαντασιώσεων και πολιτικής προπαγάνδας, που συχνά παρακινεί σε βίαιες πράξεις μίσους.  Ως τέτοιος μονάχα μπορεί να αντιμετωπισθεί. Η δημοσιογραφική ανευθυνότητα βρίσκει μιμητές σε όλους εκείνους που επιδαψιλεύουν τιμές ισότιμου συνομιλητή σε ρατσιστές και νεοναζιστές, στο όνομα και πάλι της ελεύθερης έκφρασης». Και καταλήγει: «Οι άνθρωποι των ΜΜΕ εάν δεν είναι και οι ίδιοι οι οπαδοί αυτών των ιδεών, εάν δεν ενεργούν συνειδητά ή ασυνείδητα στην υπηρεσία πολιτικών συμφερόντων,  τότε αποσκοπούν πολύ απλά είτε στον χυδαίο λαϊκισμό είτε στο ηδονοβλεπτικό βλέμμα που έλκει η ναζιστική πορνογραφία».

                                                                      Η ΒΙΑ 

 

Όταν βεβηλώνονταν εβραϊκά νεκροταφεία με αγκυλωτούς σταυρούς, σχεδόν κανένας δεν αντιδρούσε. Ούτε η Πολιτεία, ούτε τα Μέσα Ενημέρωσης, ούτε καν οι άνθρωποι της διανόησης. Και βεβαίως κανένας και ποτέ δεν συνελήφθη. Τις βεβηλώσεις ακολούθησαν οι εμπρησμοί συναγωγών, και μόνο τότε η κοινή γνώμη αφυπνίσθηκε. Αλλά ήταν ήδη αργά. Βεβηλώθηκαν αργότερα, το νεκροταφείο των Ιωαννίνων, η συναγωγή του Βόλου, και  το μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Ρόδο. Η βεβήλωση μνημείων, που συμβολίζουν την παρουσία αλλά και την απώλεια χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων σε διάφορες πόλεις της χώρας μας, με αγκυλωτούς σταυρούς, είναι η χειρότερη ύβρις. Είναι μια προκλητική χυδαιότητα που προσβάλλει όχι μόνο τη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, αλλά και τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Και μετά ήρθαν τα τάγματα εφόδου. Ανοίγουν παντοπωλεία που πωλούν σε χαμηλές τιμές μόνο σε «Έλληνες», διοργανώνουν αιμοδοσίες που το αίμα προορίζεται μόνο για «Έλληνες», πιέζουν σχολικές μονάδες να αποβάλλουν τα παιδιά μη Ελλήνων.  Οι μοτοσικλετιστές με τα μαύρα, οι αυθαίρετοι ελεγκτές νομιμότητας, οι κυνηγοί μεταναστών, οι αυτόβουλοι λογοκριτές που περικυκλώνουν θέατρα. Και τελευταία οργανώνουν μαθήματα ελληνικής ιστορίας σε παιδιά 6 ετών στα ίδια τα γραφεία των τοπικών οργανώσεων τους. Αυτό είναι το σύστημα Χαμάς σε ελληνική παραλλαγή που ενισχύεται μάλιστα και από το γεγονός ότι συγκεκριμένη εφημερίδα, για την προώθηση των πωλήσεών της, διανέμει δωρεάν το πλέον αντισημιτικό βιβλίο στην παγκόσμια ιστορία που αποτέλεσε και την επιχειρηματολογία της ναζιστικής προπαγάνδας για την επίτευξη της τελικής λύσης του Εβραϊκού προβλήματος «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών».

Όλα αυτά τα φαινόμενα δείχνουν ότι κάποιοι επιθυμούν και επιδιώκουν μια νέα «νύκτα κρυστάλλων».

 

Η βία του λόγου, έντυπου ή προφορικού, εξελίσσεται μοιραία στην άσκηση βίας εις βάρος της στοχοποιημένης κοινωνικής ομάδας. Όταν λοιπόν, όπως έγραψε και ο Παντελής Μπουκάλας,  σε μιά ευνομούμενη πολιτεία, νομιμοποιείται η βία του λόγου χωρίς η κοινωνία να αντιδρά, χωρίς δηλαδή να ενεργοποιούνται τα αντανακλαστικά απόκρουσης, καταδίκης, απόρριψης και τελικά περιθωριοποίησης ιδεών και πρακτικών που εκπέμπουν ρατσιστικό μίσος, τότε ακριβώς γεννώνται και γιγαντώνονται τάσεις ρατσιστικής βίας, όπως αυτές διατυπώνονται και εφαρμόζονται από τη Χρυσή Αυγή. Εάν το πολιτικό σύστημα και οι κοινωνικές δυνάμεις δεν αφυπνισθούν ώστε να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα πρόνοιας και αποκατάστασης του κράτους δικαίου, τότε ας μην εκπλαγούμε όταν η «Χαμάς αλά Ελληνικά» επιβάλλει τις δικές της μεθόδους επιβολής του δικαίου, όπως εκείνη το αντιλαμβάνεται και που στο παρελθόν έχαν κοστίσει εκατομμύρια ζωές αθώων ανθρώπων, θυμάτων του ρατσισμού και του αντισημιτισμού.

 

Κατά την κυρία Μπενβενίστε,  «Την ίδια ανευθυνότητα πέραν της διαχείρισης των ναζιστικών και παραναζιστικών μορφωμάτων επέδειξαν συχνά οι άνθρωποι των ΜΜΕ και όταν προέβαλαν ασχολίαστα τους ναζιστικούς και φυλετικούς λόγους που εξέφεραν «μη ναζιστές» για τους μετανάστες, τις οροθετικές γυναίκες κλπ. Ο  διάχυτος νεοναζιστικός λόγος, η κοινότοπη νεοναζιστική νοοτροπία που εξαπλώνεται μερικές φορές ως «κοινή λογική» μπορεί να αποβούν εξίσου  επικίνδυνοι με τα νεοναζιστικά κόμματα. Οι άνθρωποι των ΜΜΕ ας επωμισθούν τη ευθύνη που τους αναλογεί».

Σε ό,τι αφορά το νομικό πλαίσιο, η Δικαιοσύνη ας κρίνει αν παραβιάζονται οι νόμοι και το Σύνταγμα της χώρας. Οι νομοθέτες όμως καλούνται να εκσυγχρονίσουν αυτό το νομικό πλαίσιο σύμφωνα με τη θεμελιώδη ανάγκη της θωράκισης των δημοκρατικών αρχών της κοινωνίας μας. 

                                                                      ΠΑΙΔΕΙΑ

 

Η απάντηση η δική μας συνοψίζεται σε μία λέξη: Παιδεία.

Οφείλουν οι παλαιότεροι να θυμηθούν, και οι νεώτεροι να διαβάσουν και να διδαχθούν ότι όταν ο άνθρωπος μισεί το συνάνθρωπό του μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός, τότε εγκλήματα όπως το Ολοκαύτωμα μπορούν να επαναληφθούν. Και παράλληλα με την μνήμη των τραγικών  συνεπειών του μίσους οφείλουμε όλοι να διδάξουμε και τις ιστορίες ανθρωπιάς  για  την πολύτιμη βοήθεια  που προσέφεραν  ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο Αγγελος Εβερτ, ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος, ο Δήμαρχος Ζακύνθου Καρέρ, ανώνυμοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και απλοί πολίτες, δίκαιοι των εθνών και στη μνήμη του καθένα από αυτούς  έχει φυτευθεί ένα δένδρο, στην Ιερουσαλήμ, στο κράτος του Ισραήλ που γεννήθηκε από τις στάχτες των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.  Διότι όπως γνωρίζετε, μία από τις βασικές αρχές του Εβραϊσμού είναι οτι: Οποιος σώζει μια ζωή σώζει τον κόσμο όλο.

 Αυτό σημαίνει Παιδεία. Και σε αυτό τον τομέα η θρησκεία μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο προασπίζοντας την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό  και καταπολεμώντας τον φανατισμό. Είναι ευτύχημα για όλους το γεγονός ότι φωτεινοί Ιεράρχες της χώρας μας αποκηρύττουν με τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό το μίσος που τρέφουν οι σκοταδιστές εναντίον εκείνων που έχουν διαφορετικό χρώμα ή ανήκουν σε διαφορετική φυλή ή πιστεύουν σε διαφορετική θρησκεία.

 

Παιδεία όμως σημαίνει και ενημέρωση. Και στο σημείο αυτό ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης είναι καταλυτικός. Τα τελευταία  χρόνια, τα περισσότερα  μέσα ενημέρωσης  προβάλλουν τα δεινά που επέφερε ο Ναζισμός στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Το Ολοκαύτωμα δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ως ένα γεγονός που αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Διότι πέρα από τους θύτες και τα θύματα, υπήρξε η μεγάλη πλειοψηφία των κοινωνιών που έμειναν απαθείς, σιώπησαν, μπροστά στην εξόντωση και πολλοί επωφελήθηκαν από τον αφανισμό των Εβραίων. Όταν λοιπόν, υπάρχουν Μέσα Ενημέρωσης που δεν διστάζουν να προβάλλουν την μαρτυρία της Εσθήρ Κοέν, της 90χρονης σήμερα διασωθείσας των στρατοπέδων, που θυμάται ότι «δεν άνοιξε ούτε ένα κουρτινάκι» όταν οι Γερμανοί μάζευαν τους Εβραίους των Ιωαννίνων, όταν η ίδια γυρνώντας στο σπίτι της αντιμετώπισε την έχθρα του νέου «αυτόβουλου ιδιοκτήτη» και την απειλή ότι «αφού γλύτωσε από τους φούρνους των Ναζί θα την βάλει ό ίδιος στο δικό της φούρνο», και δημοσιογράφοι δεν διστάζουν να αναλάβουν την ευθύνη για λογαριασμό της τοπικής κοινωνίας, 

                                                                                 ΤΟΤΕ

 

Μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι τα Μέσα Ενημέρωσης μπορούν να είναι μοχλός ανάσχεσης της δύναμης του Νεοναζισμού και του Φασισμού στην Ελλάδα.  Και για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι απαραίτητη η σύνταξη από την ΕΣΗΕΑ, ενός κώδικα δεοντολογίας, ενσωματώνοντας τις προτάσεις του Στέλιου Κούλογλου όπως αυτές καταγράφηκαν στην περσυνή ημερίδα της ΕΣΗΕΑ για τα ΜΜΕ και το Νεοναζισμό.

      

Διότι μέσα από υποκουλτούρες του μίσους και της βίας καλλιεργούνται ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, ο Αντισημιτισμός. Το εμπόδιο στη υποκουλτούρα αυτή μπαίνει από τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Αυτόν τον πολιτισμό καλούμαστε όλοι μαζί να προασπίσουμε  απέναντι στην υποκουλτούρα της απάθειας και της αδιαφορίας,  που όμως θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη υπόσταση μας.