YNET 26.11.2014
Ronen
Bergman*

Τον σιωνιστικό κίνημα δεν παρείχε καμία βοήθεια οικονομική ή άλλου είδους για τα θύματα του ναζισμού και δεν επέτρεψε σε καμία άλλη πλευρά να παράσχει κανενός είδους βοήθεια. Το σιωνιστικό κίνημα απέκρυπτε τις πληροφορίες που προέρχονταν μέσα από τους τοίχους των γκέτο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, νέα τα οποία έριχναν φως στο τι πραγματικά συνέβαινε. Εάν έπρεπε να δημοσιοποιήσει κάτι, το δημοσιοποιούσε για να διαμφισβητήσει την πληροφορία και να μειώσει την σημασία της”.

Ο Σιωνισμός υιοθέτησε την αρχή της [φυσικής] επιλογής των Ναζί όταν επρόκειτο να σώσει Εβραίους από τη σφαγή. Έγινε ο ίδιος ο υπέρτατος κριτής όσον αφορά τη ζωή των Εβραίων αποφασίζοντας ποιοι αξίζει να ζουν και ποιοι αξίζει να πεθάνουν”.

Το σιωνιστικό κίνημα δεν έκανε καμία προσπάθεια για να πείσει τις Δυτικές χώρες να δεχθούν τους Εβραίους πρόσφυγες που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Προέβαλλε ακόμη και εμπόδια στις προσπάθειες που έκαναν διάφορες χριστιανικές ή μη σιωνιστικές ομάδες Εβραίων ή πολλές χώρες που προσπάθησαν να βρουν μια λύση σ' αυτό το ανθρωπιστικό πρόβλημα”.

 

 Το αρχικό εξώφυλλο του βιβλίου του Αμπάς

Αυτά δεν ήσαν αρκετά: το Σιωνιστικό κίνημα έκανε μία εκστρατεία εξέγερσης εναντίον των Εβραίων που ζούσαν υπό την εξουσία των Ναζί προκειμένου να προκαλέσουν το μίσος της κυβέρνησης εναντίον τους, να πυροδοτήσουν την εκδίκηση εναντίον τους και να επεκτείνουν τη μαζική εξόντωση”.

Από το βιβλίο του Μαχμούντ Αμπάς “Η άλλη πλευρά: Η μυστική σχέση μεταξύ Ναζισμού και Σιωνισμού” (Εκδόσεις Μπιλσάν, Ραμάλα, 2011) βασισμένο στη διδακτορική του διατριβή

Το νέο τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Παλαιστινιακής Αρχής καταβάλει από ό,τι φαίνεται σημαντική προσπάθεια στην κατασκευή και υποστήριξη του επίσημου ιστότοπου του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς. Ο ιστότοπος είναι φιλικός προς τον χρήστη και συμπεριλαμβάνει πληροφορίες από όλη τη ζωή του Αμπάς: από την παιδική του ηλικία στη Σαφέντ μέχρι το προεδρικό γραφείο στη Ραμάλα. Ο ιστότοπος δίνει λεπτομέρειες για το πολιτικό ταξίδι του Αμπάς ως πολιτικού ηγέτη, χωρίς να παραλείψει να συμπεριλάβει όλα τα βραβεία και τις διακρίσεις με τις οποίες έχει τιμηθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Ο ιστότοπος ανανεώνεται συχνά και συμπεριλαμβάνει, για παράδειγμα, πρόσφατα video clip από την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο, στην οποία κατηγόρησε το Κράτος του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και -στην ουσία- για γενοκτονία, και με αυτό τον τρόπο έβλαψε σοβαρά, όπως πιστεύουν πολλοί, τις πιθανότητες επανέναρξης των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής στο προσεχές μέλλον.

Όπως θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο ιστότοπο, αποθεώνει το έργο του Αμπάς, με σκοπό να τον περιγράψει ως συνδυασμό χαρισματικού ηγέτη, δημοφιλούς και αποδεκτής διεθνούς προσωπικότητας, πρόσφυγα που προσωπικά γνώρισε την τραγωδία του παλαιστινιακού λαού και ανθρώπου με όραμα. Και το πιο σημαντικό: το παρουσιάζει σαν φιλόσοφο με μία μοναδική προοπτική της ιστορίας και σαν σημαντικό διανοούμενο.

Για να ενισχύσει αυτόν τον τελευταίο χαρακτηρισμό, το τρίτο θέμα του μενού στα αριστερά της αρχικής σελίδας του επίσημου ιστότοπου του Αμπάς τονίζει το “Βιβλία και Δημοσιεύσεις”. Ο σύνδεσμος οδηγεί σε με σελίδα με περισσότερα από 18 βιβλία του πολύ παραγωγικού Αμπάς, τα περισσότερα από τα οποία πραγματεύονται την Ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη. Τα βιβλία έχουν κυκλοφορήσει από πολλούς εκδοτικούς οίκους όλα αυτά τα χρόνια αλλά όλα τους επανεκδόθηκαν το 2011 με παρόμοια μορφοποίηση) μέγεθος, γραμματοσειρά, εξώφυλλο) από εκδότη στην Ραμάλα ο οποίος χρηματοδοτείται από την Παλαιστινιακή Αρχή.

Ένα από αυτά με σκούρο μπλε εξώφυλλο έχει τίτλο “Η άλλη πλευρά: η μυστική σχέση μεταξύ Ναζισμού και Σιωνισμού”. Όσοι δεν θέλουν να ψάξουν για το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία της Ραμάλα μπορούν να το διαβάσουν, σελίδα-σελίδα μέσα από μια εξεζητημένη διεπαφή στον προεδρικό ιστότοπο αλλά μόνο στα Αραβικά.

Σ' αυτό το βιβλίο ο Αμπάς διερωτάται μεταξύ άλλων πραγμάτων: “Πώς μπορεί κάνεις να πιστέψει ότι το Σιωνιστικό κίνημα, το οποίο ξεκίνησε για να προστατεύσει ένα έθνος, θα γινόταν αργότερα η αιτία για την καταστροφή του; Η ιστορία μάς διδάσκει σχετικά με τον αυτοκράτορα που έκαψε τη Ρώμη. Όμως

αυτός ήταν τρελός και η τρέλα του ξεπερνάει την ευθύνη των πράξεών του. Η ιστορία επίσης μας διδάσκει σχετικά με τους ηγέτες που πρόδωσαν το λαό τους και την χώρα τους και πουλήθηκαν στους εχθρούς τους. Όμως αυτοί οι ηγέτες είναι απομονωμένοι. Μόνο αυτοί φέρουν την ευθύνη για τις πράξεις τους. Αλλά όταν ένα μεγάλο εθνικό δημόσιο κίνημα συνωμοτεί εναντίον του “λαού” του, αυτό είναι κάτι που προκαλεί αμηχανία …

Μια αραβική παροιμία: “Aν μια διαφωνία ξεσπάσει μεταξύ κλεφτών, η κλεψιά αποκαλύπτεται”. Αυτό ακριβώς συνέβη και με το Σιωνιστικό κίνημα. Όταν το εργατικό κόμμα (το “Μαπάι”) βρισκόταν στην εξουσία στο Κράτος του Ισραήλ, αρνήθηκε να συμπεριλάβει τους αναθεωρητές κι εκείνους που άρχισαν να εκθέτουν γεγονότα που ξεδιάλυναν το παραπέτασμα καπνού των ψεμάτων. Δεν μπορούμε να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι πολλοί από τους ανθρώπους του Σιωνιστικού κινήματος κατά τη διάρκεια του πολέμου είχαν μείνει έκπληκτοι από τα αποτελέσματα της συνεργασίας μεταξύ των Σιωνιστών και των Ναζί ενώ τεράστιος αριθμός των θυμάτων κατελήφθη από τρόμο … σ’ αυτό το σημείο πρέπει κανείς να προσθέσει ότι πολλά ντοκουμέντα από το Τρίτο Ράιχ έχουν φτάσει σε πολλούς ώστε να μας επιτρέπουν να παρουσιάσουμε αυτά τα γεγονότα προκειμένου να σκιαγραφήσουμε τη φύση των σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ των Ναζί και του Σιωνιστικού κινήματος”.

Ο Αμπάς είχε στο παρελθόν κατηγορηθεί ως αρνητής του Ολοκαυτώματος. Οι κατηγορίες βασίστηκαν σε μια μετάφραση αποσπασμάτων από την εισαγωγή της διατριβής του, την οποία εκπόνησε στη Μόσχα το 1982. Σ’ αυτή πιστεύεται ότι ο Αμπάς ήγειρε αμφιβολίες σχετικά με τη δολοφονία έξι εκατομμυρίων Εβραίων ενώ έφτασε σε σημείο να διαμφισβητήσει την ύπαρξη των θαλάμων αερίων.

Από τότε, ο Αμπάς απέρριψε αποφασιστικά τις παραπάνω κατηγορίες ισχυριζόμενος ότι τα λόγια του ερμηνεύτηκαν εκτός του περικειμένου και ότι επρόκειτο για κατηγορίες που βασίστηκαν σε εσφαλμένες μεταφράσεις ορισμένων αποσπασμάτων του προλόγου και όχι στην ανάγνωση ολόκληρου του κειμένου.

Τον Μάιο του 2003, όταν ήταν Πρωθυπουργός των Παλαιστινίων, ο Αμπάς δήλωσε σε συνέντευξή του στον Ακιβά Ελντάρ της Αάρετς: “Έγραψα λεπτομερώς για το Ολοκαύτωμα και είπα ότι δεν πραγματεύομαι αριθμούς. Παρέθεσα ένα επιχείρημα [που υφίσταται] μεταξύ των ιστορικών όπου αναφέρονται διαφορετικοί αριθμοί θυμάτων.

“Ο ένας [ιστορικός] ισχυρίζεται ότι τα θύματα ήταν δώδεκα εκατομμύρια και ένας άλλος έγραφε 800.000 Δεν επιθυμώ να επιχειρηματολογήσω για αριθμούς. Το Ολοκαύτωμα ήταν τρομερό, ασυγχώρητο έγκλημα εναντίον του Εβραϊκού λαού, έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την ανθρωπότητα. Το Ολοκαύτωμα ήταν τρομερό πράγμα και κανείς δεν μπορεί να πει ότι το αρνείται”.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι όταν έγινε συζήτηση για το βιβλίο και τα θέματα που θίγει στα Αραβικά Μέσα, ο Αμάς είπε διαφορετικά πράγματα από όσα δήλωνε σε Αμερικανικά και Ισραηλινά Μέσα.

Για παράδειγμα, σε μια εκτενή συνέντευξή του στο λιβανέζικο δορυφορικό κανάλι Αλ-Μαγιαντίιν τον Ιανουάριο του 2013, ο Αμπάς υπερασπίστηκε με πάθος τη διατριβή και το βιβλίο του, λέγοντας ότι είναι πρόθυμος “να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε αρνείται τη σχέση μεταξύ Σιωνισμού και ΝΑζισμού πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο”.

Στις 16 Φεβρουαρίου του 2014, ο Αμπάς δέχτηκε επίσκεψη στο γραφείο του μιας μεγάλης αντιπροσωπείας Ισραηλινών φοιτητών στα πλαίσια μιας εκστρατείας της Παλαιστινιακής Αρχής που απευθυνόταν στο Ισραηλινό κοινό.

“Ασσαλάμου αλάικουμ” είπε στα Αραβικά στους φοιτητές και πρόσθεσε στη συνέχεια στα Εβραϊκά |Σσαλόμ Αλέιχχεμ” (“ειρήνη υμίν”). Ο Αμπάς ήταν πολύ φιλικός κατά τη διάρκεια της συνάντησης, αναφέρθηκε σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων μεταξύ των δύο λαών ενώ απάντησε ακόμη και σε μια ερώτηση για το Ολοκαύτωμα:

“Πώς [λες] ότι αρνούμαι το Ολοκαύτωμα; Διάβασες το βιβλίο; Όχι. Λοιπόν, διάβασέ το και κοίτα αν αρνούμαι το Ολοκαύτωμα. Γνωρίζω πως εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα” είπε.

Για να ενισχύσει τις δηλώσεις του επί του θέματος, ο Αμπάς έκανε και μια δήλωση μέσω του Παλαιστινιακού Πρακτορείου Ειδήσεων δύο μήνες αργότερα, στις 27 Απριλίου αποκαλώντας το Ολοκαύτωμα “το πιο ειδεχθές έγκλημα που έχει διαπραχθεί εναντίον της ανθρωπότητας στη σύγχρονη ιστορία”. Πρόσθεσε ακόμη ότι το Ολοκαύτωμα υπήρξε αποτέλεσμα “εθνικών διακρίσεων και ρατσισμού, πράγματα τα οποία οι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν και ενεργούν εναντίον τους”.

Όμως, περισσότερο ολοκληρωμένη έρευνα που έκανε τους τελευταίους έξι μήνες ο Δρ Έντι Κοέν, επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Διεθνών Μέσων του Πανεπιστημίου του Μπαρ-Ιλάν, εντόπισε ένα ευρύ χάσμα μεταξύ των λίγο-πολύ σαφών δηλώνει, διακηρύσσει και δημοσιεύει στα Αγγλικά ο Αμπάς και όσων γράφει στα Αραβικά και δημοσιεύει η Παλαιστινιακή Αρχή και αναρτά στον προσωπικό του ιστότοπο.

Το γεγονός ότι τα βιβλία επανεκδόθηκαν πρόσφατα με χρηματοδότηση της Παλαιστινιακής Αρχής και ότι τα συνιστά ο επίσημος ιστότοπος του προέδρου της ΠΑ, αναιρεί τους ισχυρισμούς που έκανε επανειλημμένως ο Αμπάς και οι συνεργάτες του ότι πρόκειται απλά για μια διατριβή που γράφτηκε πριν από 30 και πλέον χρόνια.

Έτσι ίσως είναι αληθές ότι ο Αμπάς, όπως γράφει ο ίδιος για τον εαυτό του, όντως πιστεύει πως το Ολοκαύτωμα ήταν ένα ειδεχθές έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, όμως στα γραπτά του, τα οποία επανεκδίδονται ακόμη, διαστρέφει και παραμορφώνει την ιστορική αλήθεια, όπως παρατηρούν οι ειδήμονες.

Στοιχεία εναντίον των Σιωνιστών

Ο Αμπάς έγραψε τη διδακτορική του διατριβή σε μεταπτυχιακό τμήμα στη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Είκοσι χρόνια νωρίτερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1960, ιδρύθηκε στη Μόσχα το Ρωσικό Πανεπιστήμιο Φιλίας των Λαών (που αργότερα ονομάστηκε Λουμούμπα προς τιμή του Κογκολέζου ηγέτη της ανεξαρτησίας Πατρίκ Λουμούμπα) με διακηρυγμένο σκοπό του να παρέχει στον Τρίτο Κόσμο και τις Αφρικανικές χώρες πρόσβαση σε ανώτερη εκπαίδευση. Σκοπός του ήταν η αύξηση της επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και του Κομουνισμού στις υπό ανάπτυξη χώρες.

Χάρη στις καλές σχέσεις όλα αυτά τα χρόνια μεταξύ του Ανατολικού Μπλοκ και της PLO, πολλά από τα μέλη της οργάνωσης είχαν πάει για σπουδές στο πανεπιστήμιο. Ο Μαχμούντ Αμπάς, τότε ένας από τους υψηλόβαθμους πολιτικούς ηγέτες της οργάνωσης και υπεύθυνος για τις εξωτερικές σχέσεις της PLO, μετέβη ο ίδιος στο πανεπιστήμιο στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Όταν έφτασε στη Μόσχα, κατείχε ήδη πτυχίο από το Ινστιτούτο Νόμου του Πανεπιστημίου της Δαμασκού. Στη Μόσχα, εκπονούσε διατριβή σε επίπεδο που είναι γνωστό στη Ρωσία ως “Υποψήφιος των Επιστημών” και αντιστοιχεί στον διδακτορικό τίτλο των κοινωνικών επιστημών στα δυτικά πανεπιστήμια.

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Μόσχας Γιεβγκένι Προμακόφ, που έγινε αργότερα υπουργός εξωτερικών και Πρωθυπουργός της Ρωσίας, διόρισε τον ειδικό επιστήμονα για τη Μέση Ανατολή Καθ. Βλαντιμίρ Ιβάναβιτς Κισέλιεφ, ως επιβλέποντα της διατριβής του Παλαιστίνιου ηγέτη.

Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Κισέλιεφ είπε ότι ο Αμπάς ήταν ένας πολύ καλά προετοιμασμένος φοιτητής που ήρθε στη Μόσχα με ένα ερευνητικό θέμα που είχε ήδη επιλέξει και έχοντας επεξεργαστεί ήδη μεγάλο όγκο υλικού.

Σύμφωνα με πληροφορίες των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών εκείνη της εποχή, ο Αμπάς είχε ζητήσει σε πολλούς ερευνητές του μεγάλου αρχείου της PLO, και που λειτουργούσε στη Βηρυτό με τη γενναία χρηματοδότηση Αραβικών κρατών, να συγκεντρώσουν επιλεκτικά υλικό για το Ολοκαύτωμα και τις “σχέσεις ματαξύ Σιωνισμού και Ναζισμού”. 

Ως τμήμα αυτού του υλικού, εξετάστηκαν και πολλά κείμενα για τη σχέση, πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ φασιστικών στοιχείων της Ευρώπης και του κινήματος “Λεχί”. Σύμφωνα με τις ίδιες μυστικές πληροφορίες, στο αρχείο της PLO κατέφθασαν πολλές εκδόσεις του τότε Κομουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, όπου κατηγορούσαν “τον Δυτικό ιμπεριαλισμό και τον Σιωνισμό” ότι συνεργάστηκαν με τους Ναζί. 

Αυτές οι αναφορές ήσαν τμήμα μιας εκτεταμένης προπαγάνδας, που είχε τεθεί σε εφαρμογή εκείνη την εποχή και προσπαθούσε να συνδέσει τους κυριότερους εχθρούς της Σοβιετικής Ένωσης, τη Δύση και τους Ναζί (για το θέμα αυτό βλ. παρακάτω το κείμενο της Καθ. Ντινά Ποράτ).

Οι μυστικές πληροφορίες έδειξαν ότι ένας γερμανόφωνος αξιωματικός μετέφρασε τα βιβλία στα Αραβικά. Επιπλέον, ένας από τους διευθυντές του αρχείου, μετάφρασε υλικό από τα Εβραϊκά. Όλο αυτό το υλικό ταξινομήθηκε με πολλές λεπτομέρειες από αρχειοφύλακες της PLO και δόθηκε στον Αμπάς.

Σύμφωνα με πρώην πράκτορα των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, “εκείνη την εποχή (στις αρχές της δεκαετίας του 1980) αυτές οι πληροφορίες δεν ήσαν σημαντικές δεδομένης της πληθώρας πληροφοριών που λαμβάναμε για την PLO, οι περισσότερες από τις οποίες αφορούσαν θέματα όπλων και τρομοκρατικών επιθέσεων, και βεβαίως αυτά μας ενδιέφεραν ως επί το πλείστον. Νομίζαμε ότι θα βρούμε αυτό το υλικό σε κάποια επίσημη έκδοση της PLO. Μόνο έπειτα από κάποια χρόνια συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν το υλικό που χρησιμοποίησε ο Αμπάς στη διατριβή του”.

Ο Αμπάς ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή τον Μάιο του 1982, λίγο πριν την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο· εγκρίθηκε από το πανεπιστήμιο και απέσπασε θετικές κριτικές. Δύο χρόνια αργότερα, το 1984, το διδακτορικό δημοσιεύτηκε σε μορφή βιβλίου στο Αμμάν της Ιορδανίας. Στο εξώφυλλο του βιβλίου υπήρχε η εικόνα ενός Ισραηλινού στρατιώτη που φορά κράνος με το άστρο του Δαβίδ και πίσω του ένας στρατιώτης των Ναζί με τη σβάστικα στο δικό του κράνος. Σε επόμενες εκδόσεις του βιβλίου, το εξώφυλλο άλλαξε και οι στρατιώτες βγήκαν από αυτό. Το ίδιο το βιβλίο επανακυκλοφόρησε στο Κάιρο το 1997 και στη Ραμάλα το 2011.

Οι κυριότεροι ισχυρισμοί του Αμπάς στο διδακτορικό του είναι ότι οι Σιωνιστές ηγέτες αγνόησαν το Ολοκαύτωμα των Ευρωπαίων Εβραίων, θυσιάζοντάς τους ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια εθνική πατρίδα· ότι το Σιωνιστικό κίνημα επίτηδες και συστηματικά εμπόδισε τη διάσωση των Εβραίων από τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και τις Βαλτικές χώρες· ότι οι Εβραίοι που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους στις Αραβικές χώρες δεν είχαν υποστεί καμία παρενόχληση ή διωγμό και ότι οι ρίζες της διένεξης ανάμεσα σε αυτούς και τους Άραβες ήσαν τα προνόμια που είχαν αποσπάσει από τους Γάλλους και Βρετανούς αποικιοκράτες.

 

Το αρχικό εξώφυλλο του βιβλίου του Αμπάς

Η δήλωσε του Αμπάς πως δεν υπήρξε καμία παρενόχληση ή διωγμός των Εβραίων στις Αραβικές χώρες είναι ιδιαίτερα επώδυνο για τον Δρ Έντι Κοέν.

Γεννήθηκε στο Λίβανο και υπηρέτησε για πολλά χρόνια σε διάφορες θέσεις μέσα στις Ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών. Ήταν επίσης γιος του Χάιμ Κοέν, ενός από τους ηγέτες της Εβραϊκής κοινότητας του Λιβάνου, ο οποίος απήχθη και δολοφονήθηκε μαζί με πολλούς άλλους συνεργάτες του τον Μάρτιο του 1985 από τη Χεζμπολά, η οποία ισχυρίστηκε ότι είχαν απαχθεί από πράκτορες της Μοσάντ.

Ο Δρ Κοέν σήμερα δραστηριοποιείται σε οργανώσεις που εργάζονται με σκοπό να πάρουν αποζημιώσεις για τους Εβραίους πρόσφυγες που εξεδιώχθησαν από το Ιράν και τις Αραβικές χώρες. Είναι επίσης επιστημονικός συνεργάτης στο Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών του Ολοκαυτώματος στο Γιαντ Βα-Σεμ. Ο τομέας έρευνάς του περιλαμβάνει τη συνεργασία μεταξύ Αράβων και Ναζί, τη ζωή του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χατζ Αμίν αλ-Χουσεΐνι και την ιδεολογία του ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δρ Κοέν: “Σε ολόκληρο το βιβλίο του, ο Αμπάς παρουσιάζει τη διατριβή του, η οποί στην ουσία αποτελεί κατηγορητήριο εναντίον του Σιωνισμού και των ηγετών του, από τον Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν και εξής. Στην πραγματικότητα ο Αμπάς τους κατηγορεί σαν εγκληματίες που συνεργάστηκαν με τους Ναζί και υπεύθυνους για την καταστροφή του λαού τους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

“Ο Αμπάς ισχυρίζεται ότι εκείνοι επίτηδες εμπόδισαν πολλές αποστολές για να σωθούν Εβραίοι, άναψαν το μίσος των κυβερνήσεων εναντίον των Εβραίων προκειμένου να πυροδοτήσουν την εκδίκηση εναντίον τους και να επεκτείνουν τη μαζική τους εξόντωση, την ίδια στιγμή που όλοι τους συνεργάζονταν με το Τρίτο Ράιχ”.

Στην αρχή του βιβλίου του με τίτλο: “Η Άλλη Πλευρά: η Μυστική Σχέση Μεταξύ Ναζισμού και Σιωνισμού” ο Αμπάς μελετά την ταυτότητα της άλλης πλευράς, του μυστικού εταίρου στα εγκλήματα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Γράφει πως οι Δυτικές χώρες “είχαν εκπονήσει ένα σχέδιο για το τελικό πλαίσιο των αποτελεσμάτων του πολέμου και οτιδήποτε προκύπτει από αυτά … [κατηγόρησαν] τους ηγέτες του Ναζισμού για όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και καταδίωξαν όσους από αυτούς είναι ακόμα εν ζωή, για μια απεριόριστη περίοδο, χωρίς κανένα περιορισμό … έτσι αυτές οι χώρες ασχολήθηκαν μόνο με τη μισή αλήθεια και αγνόησαν -εσκεμμένα- την άλλη μισή”.

Αυτό “το δεύτερο μισό” της ευθύνης για τα γεγονότα του πολέμου αποδίδεται στο Σιωνιστικό κίνημα, το οποίο σύμφωνα με τον Αμπάς συνεργάστηκε με τους Ναζί.

“Όταν κανείς εξετάσει την εκπεφρασμένη Σιωνιστική σκέψη … ανακαλύπτει ότι οι Σιωνιστές πιστεύουν στην καθαρότητα της Εβραϊκής φυλής, όπως ακριβώς ο Χίτλερ πίστευε στην καθαρότητα της Αρείας φυλής. Ο Σιωνισμός καλεί σε εκ θεμελίων και τελική λύση του Εβραϊκού Ζητήματος στην Ευρώπη μέσω της μετανάστευσής της στην Παλαιστίνη.

Ο Χίτλερ επίσης κάνει την ίδια έκκληση και την εφαρμόζει … ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν όρισε το Σιωνιστικό κίνημα ως αποκλειστικό μεταναστευτικό κίνημα και οποιοσδήποτε δεν μεταναστεύει είναι αιρετικός και δεν θεωρείται Εβραίος” έγραψε ο Αμπάς.

Και γιατί οι επικεφαλής του Σιωνιστικού κινήματος έπρεπε να συνδεθούν με την ηγεσία των Ναζί; Η αιτία, σύμφωνα με τον Αμπάς, είναι ότι ο Σιωνισμός δεν ενέπνεε μεγάλο ενθουσιασμό στους Εβραίους πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφει για παράδειγμα: “Οι Εβραίοι της Ευρώπης γενικώς και οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης ειδικότερα δεν υιοθετούσαν τον Σιωνισμό και δεν πίστευαν σ΄ αυτόν. Η εθνική πατρίδα δεν τους ενδιέφερε καθόλου. Ως εκ τούτου όταν το σχεδιάστηκε το Ολοκαύτωμα εναντίον τους, ο ελεύθερος κόσμος αγνόησε τη μοίρα τους. Όμως οι πρώτοι που τους αγνόησαν ήσαν οι Σιωνιστές που ζούσαν στην Ιερουσαλήμ, εκείνοι που είχαν τυφλωθεί από τον πόθο της εξουσίας”.

indictment Δρ Κοέν: “Μια ολόκληρη ανάγνωση του κειμένου του βιβλίου δείχνει ότι, σύμφωνα με τον Αμπάς, οι Σιωνιστές ηγέτες είδαν τις διώξεις και τη παρενόχληση [των Εβραίων] ως αποδεκτή και επιθυμητή, προκειμένου να τους εξαναγκάσουν να πάνε στο Ισραήλ. Κατά την άποψή του, όλα τα μέτρα ήσαν αποδεκτά για να επιτύχουν αυτό το στόχο, συμπεριλαμβανομένης και της συνεργασίας με τους Ναζί”.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Αμπάς γράφει: “Είναι πασίγνωστο ότι το κίνητρο του Αντισιωνισμού είναι οι διώξεις και η καταπίεση και ότι αυτό ήταν τελικώς κάτι επιθυμητό για το Σιωνιστικό κίνημα. Το συμπέρασμα από αυτές τις ιδέες είναι ότι κάθε ρατσιστής του κόσμου έδωσε το πράσινο φως, και πρώτος και καλύτερος ο Χίτλερ και οι Ναζί, να κάνουν τους Εβραίους ό,τι θέλουν εφόσον αυτό εξασφάλιζε την μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη.

Τι Σιωνιστικό κίνημα δεν αρκέστηκε μόνο στο να δώσει το πράσινο φως αλλά απαίτησε επίσης περισσότερα θύματα προκειμένου να εξισωθούν τα θύματά του με τα θύματα στον πόλεμο άλλων λαών. Αυτό γίνεται επειδή θεωρεί ότι η αύξηση του αριθμού των θυμάτων θα αυξήσει τα αποθέματά του στο τέλος του πολέμου όταν θα διαμοιραστούν τα λάφυρα”.

 

“Έτσι σύμφωνα με τον Αμπάς, ο λόγος για τον οποίο το Σιωνιστικό κίνημα αρνήθηκε να προβεί σε ενέργειες, ώστε να σώσει χιλιάδες Εβραίους από αυτές τις χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν η επιθυμία “να αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων και να λάβει προνόμια στο τέλος του πολέμου”.

Θεωρία Αριθμών

Ο Αμπάς επίσης ισχυρίζεται ότι οποιοσδήποτε προσπάθησε να σκίσει αυτή την μάσκα του ψεύδους και της συνωμοσίας με τους Ναζί από την πλευρά του Σιωνιστικού κινήματος το πλήρωσε με τη ζωή του.

Για παράδειγμα, ισχυρίστηκε ότι η Μοσάντ απήγαγε τον Άντολφ Άιχμαν από την Αργεντινή μετά την αποκάλυψη λεπτομερειών αυτής της συνωμοσίας στο αμερικανικό περιοδική “Life”. Με άλλα λόγια δεν ήταν ευθύνη του Άιχμαν τη εφαρμογή του σχεδίου της Τελικής Λύσης που οδήγησε τη Μοσάντ στην αποστολή απαγωγής στο Μπουένος Άιρες αλλά η επιθυμία να φιμωθεί ο υψηλόβαθμος Ναζί για το θέμα τού ποιος κρυβόταν πίσω από την εκτέλεση του Ολοκαυτώματος.  

Όλως τυχαίως ο Αμπάς αγνοεί το γεγονός ότι αυτό το επιχείρημα καθίσταται άκυρο λόγω του ό,τι βασίζεται σε εσφαλμένη [χρονική] διαδοχή των γεγονότων: ο Άιχμαν συνελήφθη στην Αργεντινή στις 11 Μαΐου 1960 μετά από μια μακαράς διαρκείας επιχείρηση της Μοσάντ για τη σύλληψή του ενώ η συνέντευξή του σε δύο συνέχεις στο περιοδικό Life δημοσιεύτηκε έπειτα από πέντε μήνες.

Ο Αμπάς αναπτύσσει τη θεωρία συνωμοσίας φέρνοντας σαν απόδειξη τη δολοφονία του Ισραέλ Κάστνερ το 1957. Για παράδειγμα υποστηρίζει ότι ο Κάστνερ δολοφονήθηκε από τη μυστική υπηρεσία Σιν Μπετ επειδή σκόπευσε να αποκαλύψει λεπτομέρειες για τη συνωμοσίας Σιωνιστών-Ναζί στο δικαστήριο. Όσον αφορά τον αριθμό των θυμάτων, ο Αμπάς γράφει ότι ενώ “υπήρχαν φήμες” για έξι εκατομμύρια νεκρούς, κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει αυτόν τον αριθμό. “Ο αριθμός των Εβραίων νεκρών μπορεί να είναι έξι εκατομμύρια και μπορεί να είναι πολύ μικρότερος, μικρότερος και από ένα εκατομμύριο”.

Ο Αμπάς υπογραμμίζει ωστόσο ότι “η διαμάχη σχετικά με τον αριθμό των Εβραίων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μειώσει τη ασχήμια των όσων [εγκλημάτων] διαπράχθηκαν εναντίον τους. Επειδή η αρχή της δολοφονίας ενός ανθρώπου -ενός και μόνο ανθρώπου- αποτελεί έγκλημα που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό στον πολιτισμένο κόσμο, είναι κάτι απάνθρωπο”. Ακόμη κι έτσι, αμέσως επιστρέφει στην επίθεση εναντίον του κύριου εχθρού: “Φαίνεται ότι συνέφερε το Σιωνιστικό κίνημα να φουσκώσει τον αριθμό των νεκρών στον πόλεμο ώστε να επωφεληθεί όσο το δυνατό περισσότερο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθιερωθεί στην παγκόσμια κοινή γνώμη ο συγκεκριμένος αριθμός (έξι εκατομμύρια) ώστε η τελευταία να νιώσει περισσότερες τύψεις συνείδησης και συμπάθεια προς τον Σιωνισμό”.

Ο Αμπάς αναφέρεται σε σχόλια του Καναδού αρνητή του Ολοκαυτώματος Ρότζερ Ντελόρμ σχετικά με τα “πραγματικά” νούμερα και παραθέτει μια εκτίμηση του διακεκριμένου ιστορικού του Ολοκαυτώματος Ραούλ Χίλμπεργκ από το βιβλίο του “Η καταστροφή του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού”.

Σύμφωνα με τον Χίλμπεργκ, λέει ο Αμπάς, ο αριθμός των Εβραίων που σκοτώθηκαν στο Ολοκαύτωμα δεν ξεπερνά τις 896.000 Όμως ο Χιλμπεργκ έκανε λόγο για πέντε εκατομμύρια νεκρούς. Ο Αμπάς χρησιμοποιεί ένα απόσπασμα που δεν υπάρχει.

Δρ Κοέν: “Όταν εξετάσεις το θέμα από κοντά, γίνεται σαφές ότι τα περισσότερα από όσα γράφει ο Αμπάς βασίζονται στους Ναζί και τη Νεοναζιστική προπαγάνδα που διαδόθηκε στην Αργεντινή από τον ίδιο τον Άιχμαν και τον Ολλανδό φίλο του, τον υπέρμαχο των Ναζί Βίλεμ Αντόνιους Ζάσεν.

“Σε συνεργασία με άλλους Ναζί, οι δυο τους δημοσίευσαν ένα περιοδικό με τίτλο Der Weg (“Η Οδός”) διαμέσω του οποίου διέδιδαν “πληροφορίες” που στόχευαν να διαψεύσουν αυτό που ονόμαζαν “το ψεύδος των έξι εκατομμυρίων”. “Το περιοδικό ισχυριζόταν πως το Ολοκαύτωμα ήταν παραμύθι και ότι στη Χιτλερική Γερμανία δεν υπήρξαν ποτέ θάλαμοι αερίων ή κρεματόρια για αποτέφρωση των πτωμάτων. Το 1957 ο Ζάσεν πήρε συνέντευξη από τον Άιχμαν σχετικά με τη Τελική Λύση και η μεταξύ τους συζήτηση έφτασε τις 659 δακτυλογραφημένες σελίδες. Τα περισσότερα από όσα περιείχε η συζήτηση Άιχμαν και Ζάσεν ήσαν ακριβώς ίδια με όσα είχε γράψει ο Αμπάς”.

Το Εβραϊκό “προνόμιο”

Το τέταρτο και το πέμπτο μέρος του βιβλίου του Αμπάς αναφέρεται εκτενώς στο θέμα του Αντισημιτισμού στις Αραβικές χώρες (βλ. παρακάτω τα σχόλια της Δρ Εστέρ Βέμπμαν).

Υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε καθόλου αντισημιτισμός και εξηγεί ότι αν οι Εβραίοι υπέφεραν από εκδηλώσεις βίας εκ μέρους του ντόπιου πληθυσμού, αυτό ήταν αποτέλεσμα εξωτερικών παρεμβάσεων που τους εξασφάλιζαν διάφορα προνόμια.

Για παράδειγμα, υποστηρίζει ο Αμπάς, η Γαλλία παρέσχε υπηκοότητα στους Εβραίους του Μαρόκου ώστε να μπορεί η Γαλλία να έχει κάποιο στήριγμα εκεί. Με την παροχή αυτής της υπηκοότητας, λέει ο Αμπάς, αυξήθηκαν οι εντάσεις και δηλητηριάστηκαν οι σχέσεις Εβραίων και Μουσουλμάνων.

“Ο Αμπάς αγνοεί τις διώξεις και τις μαζικές απελάσεις των Εβραίων από τα Αραβικά κράτη” λέει ο Δρ Κοέν. “Αγνοεί τα ιστορικά γεγονότα και αρνείται τις επιθέσεις εναντίον Εβραίων στα περισσότερα από αυτά τα κράτη. Μεταξύ 1940 και 1970, δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι απελάθηκαν από το Ιράκ, την Αϊγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη και την Αλγερία. Εκατοντάδες σκοτώθηκαν σε αυτές και σε άλλες χώρες μόνο και μόνο γιατί ήσαν Εβραίοι ενώ αμέτρητες περιουσίες Εβραίων δημεύτηκαν ή εκλάπησαν από αυτές τις χώρες”.

Το γραφείο του Μαχμούντ Αμπάς δεν απάντησε σε καμία από αυτές τις ερωτήσεις που του ετέθησαν και που αφορούν το παρόν άρθρο.

“Το διδακτορικό του Αμπάς ενσωματώνει την μανιώδη αντισιωνιστική προπαγάνδα που διέδιδε η Σοβιετική Ένωση”. Η Καθ. Ντίνα Ποράτ, επικεφαλής ιστορικός του Γιαν Βα-σέμ και επικεφαλής του Κέντρου Καντόρ για τη Μελέτη του Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβι γράφει:

Η δεκαετία του 1980 προσέφερε το πρόσφορο πλαίσιο για να εκπονήσει τη διατριβή του ο Αμπάς, η οποία αργότερα δημοσιεύτηκε ως βιβλίο περί “των μυστικών σχέσεων μεταξύ Ναζί και Σιωνιστικού κινήματος”. Το 1975, ο ΟΗΕ πέρασε μια απόφαση που έλεγε ότι ο Σιωνισμός είναι ρατσισμός, υπό την πίεση της Σοβιετικής Ένωσης, στην οποία είχαν ψηφίσει οι χώρες του Τρίτου Κόσμου και τα Αραβικά κράτη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Σοβιετική Ένωση ηγείτο μιας αντισιωνιστικής προπαγανδιστικής εκστρατείας, που επικεντρωνόταν ισχυρώς στον ισχυρισμό ότι ο Σιωνισμός ήταν ένοχος για συνεργασία με το Ναζιστικό καθεστώς. Το διδακτορικό του Αμπάς, το οποίο εγκρίθηκε στη Μόσχα το 1982, αποτελούσε τμήμα αυτής της εκστρατείας η οποία έδωσε το έναυσμα για την έκδοση πολλών διαφορετικών δημοσιεύσεων μέχρι την εποχή του Γκορμπατσόφ.

Οι Σοβιετικοί είχαν βρει υποστηρικτές στις απόψεις τους σέκτες Υπερ-ορθόδοξων στο Ισραήλ και το Μπρούκλιν. Άρχισαν κι εκείνοι να κατηγορούν τον Σιωνισμό σαν υπεύθυνο για το Ολοκαύτωμα, τόσο θεολογικά όσο και πρακτικά. Χρησιμοποιούσαν φράσεις όπως “εγκληματίες του Ολοκαυτώματος που συνεισέφεραν στην εξόντωση”. Εξτρεμιστές Αριστεριστές επίσης, όπως οι Τροτσκιστές, δημοσίευσαν βιβλία και έργα τη δεκαετία του 1980 που κατηγορούσαν τον Σιωνισμό για συνεργασία με τους Ναζί.

Καθώς διαδιδόταν αυτή η κατηγορία βοήθησε στην εκτροπή από την έντονη συνεργασία με τους Ναζί σε πολλά μέρη του Αραβικού κόσμου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Ο μουφτής Χατζ Αμίν Αλ-Χουσεΐνι, που πέρασε μέρος των πολεμικών ετών στο Βερολίνο, βρισκόταν σε επαφή με τον αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος Άντολφ Άιχμαν και έτρεφε μεγάλες ελπίδες ότι η εκστρατεία εξόντωσης που εφαρμόστηκε από τους Ναζί της Γερμανίας θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα και μίας αντίστοιχης εναντίον των Εβραϊκών οικισμών στο Έρετς Γισραέλ (το Γισούβ).

Όλα αυτά τα χρόνια μεταφράστηκαν στα αραβικά βιβλία αρνητών του Ολοκαυτώματος. Ο Μαχμούντ Αμπάς παραθέτει τους αρνητές του Ολοκαυτώματος της εποχής, τον Γάλλο Ρομπέρ Φορισόν και τον Καναδό Ρότζερ Ντελόρμ. Αυτό δημιουργεί μια αντίφαση ανάμεσα στις κατηγορίες για συνεργασία και στην άρνηση του Ολοκαυτώματος, που είναι δύσκολο να συμβιβαστούν. Αν υπήρξε συνεργασία και εξαιτίας των προσοκιών του Σιωνισμού έχασαν τη ζωή τους εκατομμύρια, σημαίνει ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα. Άν όμως σκοτώθηκαν λίγοι στον πόλεμο και όχι σκοπίμως, όπως ισχυρίζονται οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, ποια αμαρτία διέπραξε ο Σιωνισμός;

Η βασική καγητορία, πως οι Σιωνιστές συνεργάστηκαν με τους Ναζί, προσκομίζει επιχειρήματα που αγνοούν εντελώς την πραγματικότητα των Εβραίων που ζούσαν στην Ευρώπη και στο Γισούβ κατά τη διάρεκια του Ολοκαυτώματος. Ένα ακόμη παράδειγμα της σκόπιμης παράβλεψης εδώ είναι η ακαδημαϊκή αρχή της παράθεσης των πηγών και της εγκυρότητάς τους. Ένα επαναλαμβανόμενο επιχείρημα είναι ότι σκοπός της συνεργασίας ήταν η ίδτυση ενός ρατσιστικού κράτους που θα κατοικείται αποκλειστικά από Σιωνιστές, σαν να είναι οι Σιωνιστές και οι Εβραίοι από διαφορετικές φυλές. Και αυτό, αφού οι Ναζί σκότωσαν τους Εβραίους που δεν ήσαν Σιωνιστές και επέτρεψαν στους Σιωνιστές να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη.

Με δεδομένη αυτή την τρομερή κατηγορία θα πρέπει να σημειωθεί ότι πριν από τον πόλεμο μόνο το δέκα τοις εκατό του Εβραϊκού πληθυσμού ήσαν μέλη κάποιου οργανωμένου Σιωνιστικού κινήματος· οι περισσότεροι από τους Εβραίους της Ευρώπης ήσαν μέλη του Bund, κομουνιστές και Ορθόδοξοι· η Ναζιστική ηγεσία αντετίθετο λυσσαλέα στην ίδρυση Εβραϊκού κράτους και ήταν αποφασισμένη να εξοντώσει όλους τους Εβραίους ανεξαρτήτως από τις απόψεις τους χωρίς καμία οδηγία από έξω. Το Σιωνιστικό κίνημα δεν είχε καμία εξουσία ή επιρροή πάνω σ’ αυτή την απόφαση ούτε πάνω στη τοποθέτηση των Συμμάχων. Υπό την Βρετανική Εντολή έζησαν λιγότεροι από μισό εκατομμύριο Εβραίοι και ένα εκατομμύριο Άραβες.

Ο συνεχής εκθειασμός της ισχύος των Σιωνιστών είναι το αντίθετο της πραγματικότητας, η ουσία του λόγου για τον οποίο παρέμειναν αβοήθητοι και χωρίς πόρους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι Εβραίοι του Γισούβ προέρχονταν από την Ευρώπη αφήνοντας πίσω τους τα πατρικά τους σπίτια, τις κοινότητες και τα κινήματα στα οποία είχαν μεγαλώσει· πώς ήταν δυνατό να τους αφήσουν όλους αυτούς να δολοφονηθούν;

Δεν έχουμε ακόμη καταλήξει σε οριστικό συμπέρασμα για την εσωτερική κριτική της συμπεριφοράς του Σιωνιστικού κινήματος και της ηγεσίας του Γισούβ κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και υφίστανται ακόμη διαφωνίες σχετικά με γεγονότα και υποθέσεις. Όμως υπάρχει άπειρη απόσταση μεταξύ της κριτικής και των κατηγοριών περί συνεργασίας στη δολοφονία εκατομμυρίων για εφαρμογή μιας πολιτικής ατζέντας.

“Ο Αμπάς σφάλλει και αποπροσανατολίζει”

“Η επιχειρηματολογία του Αμπάς απέχει πολύ από το να είναι ακριβής” λέει η Δρ Εστέρ Βέμπμαν, ειδική στον αντισημιτισμό στον Αραβικό κόσμο. “Υπήρχαν εκδηλώσεις βίας εναντίον των Εβραίων ακόμη και πριν τη διείσδυση των αποικιακών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και είναι δίκαιο να λεχθεί ότι συγκρινόμενα με τα πογκρόμ στα οποία υποβλήθηκαν οι Εβραίοι στο Χριστιανικό κόσμο, ήσαν λιγότερο εκτεταμένα και λιγότερα δριμεία.

“Η εξωτερική επέμβαση και τα προνόμια για μειονότητες των Χριστιανών -και αργότερα των Εβραίων- που τηρούνταν ευλαβικά από τις Διομολογήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όντως υπέσκαπταν τον ιστό των σχέσεων εντός του ντόπιου πληθυσμού όμως ένας άλλος παράγοντας ήταν και οι οθωμανικές μεταρρυθμίσεις που εγγυώντο ίσα δικαιώματα σε όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, οι οποίες δεν έτυχαν θερμής υποδοχής από τους μουσουλμάνους γείτονες αυτών των μειονοτήτων.

“Το παράδειγμα των Εβραίων του Μαρόκου που παραθέτει ο Αμπάς είναι ψευδές αν όχι αποπροσανατολιστικό. Η Γαλλία δεν έδωσε υπηκοότητα στους Εβραίους του Μαρόκου σε αντίθεση με αυτό που έγινε στην Αλγερία”.

Επίσης οι γνώμες διίστανται ως προς τις λεπτομέρειες ενός άλλου γεγονότος που έλαβε χώρα το 1840 στη Δαμασκό, όπου απήχθησαν κάποιος Χριστιανός ιερέας και ο Μουσουλμάνος υπηρέτης του. Εκείνη την εποχή υποτέθηκε ότι απήχθη από Εβραίους που τους δολοφόνησαν και τους δυο για να χρησιμοποιήσουν το αίμα τους για τα ματσά (σ.μ. τα άζυμα ψωμιά) του Πέσαχ. Ο Αμπάς ισχυρίζεται ότι αυτό δεν αποτελεί λίβελο αίματος.

Δρ Βέμπμαν: “Εδώ επίσης ο Αμπάς σφάλλει και αποπροσανατολίζει. Οι Εβραίοι δεν απήγαγαν και δεν δολοφόνησαν· ήταν ένας λίβελος αίματος με όλη τη σημασία της λέξεως. Οι ηγέτες της κοινότητας φυλακίστηκαν· ένας από αυτούς ομολόγησε έπειτα από βασανιστήρια και ένας από αυτούς βρήκε το θάνατο.

“Αφέθηκαν ελεύθεροι με επέμβαση του Μοσές Μοντεφιόρε και του Αντόλφ Κρεμιέ στον Σουλτάνο Αμπντουλμετζίτ τον Πρώτο και όχι στον Αμπντούλ Χαμίντ όπως γράφει ο Αμπάς, και στον Μουχάμαντ Άλι που είχε υπό τον έλεγχό του την περιοχή. Ο Σουλτάνος όντως εξέδωσε φιρμάνι (επίσημο σουλτανικό διάταγμα) που αποκήρυσσε τις κατηγορίες ότι οι Εβραίοι σκοτώνουν ανθρώπους για θρησκευτικές τελετουργίες”. 

*Η Δρ Εστέρ Βέμπμαν είναι επιστημονική συνεργάτις στο Κέντρο Μεσανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών Μοσέ Νταγιάν του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ. Το βιβλίο της με τίτλο “Από τη Συμπάθεια στην Άρνηση: Οι Αραβικές Αντιδράσεις στο Ολοκαύτωμα” που έγραψε σε συνεργασία με τον Καθ. Μεΐρ Λιτβάκ θα δημοσιευθεί στα Εβραϊκή από τις εκδόσεις Μάγκνες.

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4596121,00.html