Blog Time of IsraelΤρίτη 21.4.2020
Izzy Posen

Σημείώστε παρακαλώ ότι άρθρα που αναρτώνται στα Blogs είναι συνεισφορά τρίτων μερών. Οι απόψεις, τα γεγονότα και οποιοδήποτε περιεχόμενο σε αυτά παρουσιάζονται αποκλειστικά από τους συγγραφείς και το  Times of Israel ή   οι συνεργάτες του δεν αναλαμβάνουν οποιαδήποτε ευθύνη γι 'αυτά. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας σε περίπτωση κατάχρησης.

Η πρόσφατη εκπομπή του Netflix "Unorthodox" έφερε στο φως την παλαιά μου κοινότητα Satmar. Το φιλμ αυτό μιλάει για μία νέα γυναίκα που αισθάνεται παγιδευμένη μέσα σ’αυτή την υπερορθόδοξη, Χασιδική κοινότητα και ετοιμάζει την έξοδό της από αυτήν. Δεν πρόκειται για την κοινότητα, αλλά για το ταξίδι μιας γυναίκας και η σειρά σας δείχνει την κοινότητα μέσα από τα μάτια της, τα μάτια κάποιου που δεν μπορεί να την ανεχτεί και έχει ανάγκη να φύγει μακριά της.

Το άρθρο αυτό όμως δεν είναι για τη σειρά “Unorthodox”. Σε αυτό το άρθρο, επιθυμώ να δώσω μια εικόνα της κοινότητας στην οποία μεγάλωσα, από την σκοπιά κάποιου που την έζησε και ανέπνευσε τον αέρα της για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, και όχι από τη σκοπιά κάποιου που την εγκατέλειψε.  

Δεδομένου ότι είναι μια κοινότητα η οποία σπάνια έχει πάρε-δώσε με τα μέσα ενημέρωσης ή με μέλη εκτός της κοινότητας είναι φυσικό ότι οι περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν να προέρχονται από την σκοπιά των ανθρώπων που την εγκατέλειψαν. Πώς μπορούμε να δοκιμάσουμε να κατανοήσουμε την κοινότητα «εκ των έσω»; Πώς αισθάνεται να είναι κανείς Satmar;

Για να το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε για λίγο τις Δυτικές αξίες περί   ατομικότητας και φιλελευθερισμού. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε μια κοινότητα που λειτουργεί με διαφορετικούς κανόνες, χρησιμοποιώντας το μέτρο των δικών μας αξιών. Ας καταλάβουμε τους Satmar μέσα από το μέτρο  των δικών τους αξιών.

Στους Satmar, δεν υπάρχει το «εγώ». Δεν πρόκειται για εσένα και για το τι θέλεις εσύ.  Δεν πρόκειται για το «ποιος είσαι εσύ», για την αυτοπραγμάτωση ή για τα όνειρα που  κυνηγάς. Δεν είσαι μια ανεξάρτητη οντότητα, αλλά μέρος ενός μεγαλύτερου, ζωντανού οργανισμού. Ο  οργανισμός αυτός είναι η οικογένειά σου και η κοινότητά σου. Εσύ σαν άτομο  τιμάς την οικογένειά σου εξασφαλίζοντας την συνέχεια της κοινότητας.

Εάν είσαι μία γυναίκα Satmar,  όλη σου τη ζωή  έχεις μεγαλώσεις και ανατραφεί ώστε να είσαι πιστή και υποστηρικτική σύζυγος  και μητέρα της επόμενης γενιάς των  Χασιδικών παιδιών, ανεξάρτητα από το αν αυτό σε γεμίζει ή αν έχεις άλλες φιλοδοξίες στη ζωή. Αυτός είναι ο ρόλος σου στο μέλλον της κοινότητας: μαθαίνεις να το βρίσκεις ικανοποιητικό. Ή δεν μαθαίνεις.

Εάν είσαι ένας άντρας Satmar, και πάλι γνωρίζεις τη θέση σου. Θα βρίσκεσαι στη συναγωγή τρεις φορές την ημέρα, θα αφιερώνεις κάποιο χρόνο για μελέτη καθημερινά, θα συνεισφέρεις σε φιλανθρωπίες , θα υποστηρίζεις τα θεσμικά όργανα του ραββίνου και κατά κάποιο τρόπο θα καταφέρνεις  να υπάρχει φαγητό στο τραπέζι.

Η καθημερινή ζωή έχει να κάνει με την εκπλήρωση των θρησκευτικών εντολών και υποχρεώσεων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο μέσος Satmar σκέφτεται για τη θρησκεία ή τον Θεό συνειδητά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτά απλώς αποτελούν το πλαίσιο και το λεξιλόγιο της ζωής, αλλά κάτω από αυτό, η ζωή κυλά με τον ίδιο τρόπο όπως και με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Χρειάζεται κανείς να μαγειρέψει, να ασχοληθεί με τα παιδιά, να επισκεφτεί φίλους. Πρέπει να τα βολέψεις, να φροντίσεις την ηλικιωμένη μητέρα σου, να αποφύγεις κάποιον διπλανό  με τον οποίο δεν τα πας καλά. Υπάρχει έγνοια για κάποιον αγαπημένο που αρρώστησε, λύπη για κάποιον που πέθανε , αγάπη για ένα παιδί που πέτυχε κάποιο στόχο στη ζωή του. Υπάρχει εδώ όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων από την αγάπη στο μίσος από τη χαρά στον πόνο, από το άγχος στη συμπόνια.

Είμαι ο τελευταίος που θα ψάξει για δικαιολογίες όταν η κοινότητα  παραβιάζει το νόμο ή για τον τρόπο που αντιμετωπίζει εκεινους που δεν ακολουθούν τη γραμμή. Εγώ ο ίδιος υπέφερα, και συνεχίζω να υποφέρω, από φοβερό πόνο για τον τρόπο που η κοινότητα με απέκλεισε και μου συμπεριφέρθηκε επειδή την αμφισβήτησα και χάραξα τη δική μου πορεία. Κάτω όμως από την επιφάνεια, όλα αυτά αποτελούν μια καθόλου τέλεια αλλά πολύ ανθρώπινη κοινότητα.

Μια κοινότητα που διαφέρει πολύ ως προς τις αξίες της, αλλά τόσο ανθρώπινη όσο και εμείς οι υπόλοιποι.

Αυτή η  ανθρωπιά βρήκα ότι έλειπε από τη σειρά «Unorthodox». Η σειρά μας έδειξε μια καρικατούρα κοινωνίας που είναι συνεχώς πικρή, αυστηρή και μονοδιάστατη. Δεν είναι αυτή η καθημερινή πραγματικότητα των Χασιδικών Εβραίων. Νομίζω ότι είδαμε μια κοινότητα μέσα από τα μάτια κάποιου που ετοιμάζεται να την εγκαταλείψει. Αλλά η Satmar είναι πολύ διαφορετική για αυτούς που ζουν στην κοινότητά της. Αυτή η ιστορία δεν έχει ειπωθεί ακόμα.

https://blogs.timesofisrael.com/humanity-of-my-old-satmar-community-was-overlooked-by-unorthodox/?utm_source=The+Blogs+Weekly+Highlights&utm_campaign=blogs-weekly-highlights-2020-04-23&utm_medium=email