7.4.2009
Τεύκρος Σακελλαρόπουλος
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον πρόσφατη απόφαση αθώωσης συγγραφέα και με ακόμα περισσότερο σκεπτικισμό τις αντιδράσεις διαφόρων οργανώσεων – φορέων, όχι κατ’ ανάγκη εβραϊκής προέλευσης αλλά γενικότερης. Επίσης και τα σχόλια του τύπου.
Κατ’ αρχήν θέλω α παρατηρήσω πως σχολιασμός ή κριτική δικαστικών αποφάσεων απαγορεύεται εκ του νόμου. Άρα κάθε σχόλιο είναι εκ προοιμίου απαράδεκτο.
Τα γραφόμενα και επίδικα από την άλλη πλευρά ασχέτως της συναισθηματικής φόρτισης που προκαλούν δεν είναι ούτε πρωτότυπα, ούτε καν πρωτόγνωρα. Αναπαραγωγή ιδεών και πεποιθήσεων (όχι ετών) αλλά αιώνων επαναδιατυπώθηκαν στο συγκεκριμένο βιβλίο.
Θα τηρήσω απολύτως το πνεύμα του νόμου και θα δεχτώ (ως οφείλω) λοιπόν ότι η απόφαση είναι ΣΩΣΤΗ και αν μη τι άλλο δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω στο αντίθετο. Χωρίς να έχω διαβάσει το σκεπτικό της απόφασης και χωρίς να γνωρίζω και το νομικό πλαίσιο στο οποίο στηρίχθηκε είμαι πεπεισμένος πως οι Ανώτατοι Δικαστές έκριναν ορθά. Το ζήτημα λοιπόν ΔΕΝ είναι η απόφαση. Ούτε και η αθώωση.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, εξέφρασε «ευθαρσώς», αν και με λίγο brutal τρόπο, αυτό που αποτελεί κοινή άποψη για πολλούς (έως πάρα πολλούς), βέβαια με διαβαθμίσεις, αλλά μπορεί στα ενδόμυχα του μυαλού τους με ίσως όχι και τόσες διαβαθμίσεις. Το Ελληνικό Δικαστήριο λοιπόν έπραξε ορθά, διότι στην συγκεκριμένη περίπτωση θα εδιώκετο ένας πολίτης, ο οποίος εξέφρασε «ευθαρσώς» και γραπτώς την άποψή του, την οποία κατά την άποψή μου ενστερνίζονται και πάρα πολύ άλλοι (που δεν την εκφράζουν ούτε την γράφουν).
Επιπλέον έχοντας κατά νου τη συμπεριφορά της Ελληνικής Πολιτείας έναντι πολύ χειρότερων περιπτώσεων και αναφέρομαι στο μετά τον Β΄ΠΠ ή μετά από την επταετία, θα ήταν τουλάχιστον ασυνεπές και υποκριτικό να πληρώσει κάποιος για τα γραπτά του όταν τόσοι άλλοι δεν προσήχθησαν καν για τις πράξεις τους.
Υπάρχει λοιπόν μια ΣΥΝΕΠΕΙΑ και ευθυκρισία στην απόφαση του Δικαστηρίου και ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί νομίζω πως πρέπει να αναζητήσουμε τον ΠΥΡΗΝΑ του προβληματισμού μας.
Εστιάζοντας και κρίνοντας (παράνομα) την Δικαστική απόφαση, απομακρυνόμαστε από την συνολική αντιμετώπιση του θέματος και επικεντρωνόμαστε στις όποιες θέσεις του όποιου πολίτη. Με τον βαθύτατο σεβασμό που τρέφω στην ιστορία και τα θλιβερά γεγονότα της θα τολμούσα να ισχυριστώ πως μάλλον δεν θα «πρέπει» να μας ενοχλούν οι καθόλου πρωτότυπες (όπως έγραψα και προηγουμένως), θέσεις που αναγράφονται στο βιβλίο, αλλά θα πρέπει να αξιολογήσουμε τις δύο παρακάτω θέσεις:
Ή ότι το Δικαστήριο (θελημένα ή όχι) ΔΕΝ υπέπεσε στο αμάρτημα της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ και ορθότατα αξιολόγησε την υπόθεση σε σχέση ΟΧΙ με τα ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ αλλά με τα ΙΣΧΥΟΝΤΑ λίγο πολύ στην κοινωνική συνείδηση, ή ότι θεώρησε πως δεν τιμωρείς κάποιον για τα γραπτά του (όποια και αν είναι) όταν δεν έχουν προσαχθεί άλλοι στο παρελθόν (κοντινό ή μακρινό) για τις πράξεις τους.
Δεν θέτω καθόλου ζήτημα (και δεν γνωρίζω) αν στο σκεπτικό τίθεται το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης ή της παραβίασης του νόμου ή αν τα γραπτά επιτελούν ισχυρότερη επίδραση από τις πράξεις γιατί ειλικρινά πιστεύω πως δεν έχει κανένα νόημα αυτό.
Οι δύο παραπάνω επισημάνσεις δεν θέτουν υπό κρίση μία Δικαστική απόφαση. Θέτουν υπό κρίση μία κοινωνική πραγματικότητα και που όποια από τις ανωτέρω προτάσεις κι αν επιλέξουμε είμαστε αναγκασμένοι να αναγνωρίσουμε αντίστοιχα, πως:
· αν ισχύει η πρώτη παραδοχή σημαίνει πως απόψεις αυτού του είδους που παρατίθενται σε αυτό ή σε οποιοδήποτε άλλο βιβλίο αρχίζουν να αποκτούν (καλώς ή κακώς) θεμέλια ευρύτερης αποδοχής και αν ισχύει η δεύτερη υπάρχει μία πραγματικότητα και ένα εδραιωμένο πλαίσιο αδυναμίας επιβολής της θέλησης (ή πλέον αδράνειας) του κοινωνικού ιστού (καλώς ή κακώς επίσης) λόγω μη εφαρμογής στο παρελθόν αντίστοιχων περιπτώσεων.
Εν κατακλείδι:
Κάθε κοινωνική ομάδα, η οποία χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο και αποδεκτό κυρίαρχο χαρακτηριστικό, (θρησκευτικό, πολιτισμικό), έχει συγκλίνουσες τάσεις και απόψεις που είναι εν πολλοίς αποδεκτές σε μεγάλο βαθμό από την πλειοψηφία. Οι δομές λειτουργίας της (κυβέρνηση, πολιτική, δημοσιογραφία, δικαιοσύνη, στρατός) εκφράζουν στην πράξη ακριβώς αυτές τις τάσεις. Πολλές φορές βέβαια επικρατεί η βούληση μιας συγκεκριμένης ομάδας που κυριαρχεί.
Οτιδήποτε λοιπόν παράγεται από τη συγκεκριμένη κοινωνική δομή είναι προϊόν είτε θέλησης της πλειοψηφίας, είτε μια κυρίαρχης μειοψηφίας. Επί πλέον κάτι που για μία επιμέρους δομή αποτελεί σημαία για κάποια άλλη αποτελεί κόκκινο πανί (και για κάποια άλλη λευκή σημαία). Χωρίς σε καμία περίπτωση να θεωρώ ότι πρέπει κάποιος να απεμπολήσει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της άποψής του και της κριτικής του στα «προϊόντα» της δομής αυτής θα πρέπει να εξετάσει και να εστιάσει με πολύ περισσότερη προσοχή και διεισδυτικότητα την πηγή που τα προκαλεί και τα παράγει.