The Times of Israel Σάββατο 17.1.2026
Robert Sarner

Στο εκρηκτικό βιβλίο της «Les Nouveaux Antisémites», η δημοσιογράφος Nora Bussigny αποκαλύπτει τη διάχυτη εχθρότητα προς τους Εβραίους και το Ισραήλ στη ριζοσπαστική Αριστερά και εκφράζει βαθιά ανησυχία για το μέλλον της χώρας. 

Αν ο αντισημιτισμός ταλαιπωρεί εδώ και αιώνες τη Γαλλία — ήδη από τον Μεσαίωνα — σήμερα εξαπλώνεται με νέους και ιδιαίτερα ανησυχητικούς τρόπους, σύμφωνα με ένα πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο της Γαλλίδας δημοσιογράφου Nora Bussigny. 

Με τίτλο «Les Nouveaux Antisémites» («Οι Νέοι Αντισημίτες»), το βιβλίο αποκαλύπτει ένα σφοδρό μίσος κατά των Εβραίων, το οποίο είναι ενδημικό σε πολλές οργανώσεις της άκρας Αριστεράς στη Γαλλία — οργανώσεις στις οποίες η Bussigny διείσδυσε ως μέρος μιας μακρόχρονης έρευνας υπό κάλυψη. Χρησιμοποιώντας ψεύτικη ταυτότητα, αποκάλυψε έναν διάχυτο αντισημιτισμό και αντισιωνισμό, που πλέον λειτουργεί ως κοινός παρονομαστής ανάμεσα σε ποικίλες ομάδες, οι οποίες συχνά διαφωνούν σε όλα τα άλλα. 

«Είδα με τα ίδια μου τα μάτια σε ποιο βαθμό ισλαμιστές, ακροαριστεροί δήθεν “προοδευτικοί” ακτιβιστές, καθώς και φεμινιστικές, LGBT και οικολογικές συλλογικότητες, συνδέονται στενά μέσα από το κοινό τους μίσος για τους Εβραίους και το Ισραήλ», είπε η Bussigny στους Times of Israel σε πρόσφατη συνέντευξη μέσω Zoom.

«Είναι ειρωνικό, γιατί ιστορικά η άκρα Αριστερά ήταν κατακερματισμένη. Πολλές ριζοσπαστικές ομάδες δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά, παρότι ονειρεύονταν μια “σύγκλιση των αγώνων” τους. Πριν από την 7η Οκτωβρίου [2023], ήμουν πεπεισμένη ότι μπορούσαν να ενωθούν μόνο γύρω από ένα κοινό μίσος για την αστυνομία και αυτό που συμβολίζει γι’ αυτούς. Όμως τώρα είδα πως το μίσος τους για τους Εβραίους — ή μάλλον για τους “Σιωνιστές”, όπως λένε — είναι πολύ πιο αποτελεσματικό στο να τους φέρνει κοντά σε κοινό σκοπό». 

Η εισβολή υπό την ηγεσία της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 οδήγησε στη σφαγή περίπου 1.200 ανθρώπων στο νότιο Ισραήλ από χιλιάδες τρομοκράτες και στην απαγωγή 251 ομήρων στη Γάζα. Η σφαγή αυτή πυροδότησε τον διετή πόλεμο κατά της Χαμάς στη Γάζα και μια πρωτοφανή αύξηση του αντισημιτισμού παγκοσμίως.

Το βιβλίο «Les Nouveaux Antisémites» — με υπότιτλο στα αγγλικά «Μια έρευνα ενός διεισδύσαντος μέσα στις τάξεις της άκρας Αριστεράς» — ανοίγει με αφιέρωση στη Régine Skorka-Jacubert, επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. 

 Η Nora Bussigny στο βήμα της Γαλλικής Γερουσίας καθώς λαμβάνει το 2025 Prix Edgar Faure για το καλύτερο πολιτικό βιβλίο της χρονιάς. (Ευγενική παραχώρηση Nora Bussigny) 

«Καθώς έγραφα το βιβλίο, με κάλεσαν στο Μνημείο της Σοά στο Παρίσι», είπε η Bussigny, 30 ετών. «Στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού τους προγράμματος έχουν ένα τερματικό που σκανάρει το πρόσωπό σου και σου αποδίδει την ταυτότητα ενός ανθρώπου που εκτοπίστηκε σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στη συνέχεια σου ζητούν να δεσμευθείς ότι θα βοηθήσεις να διατηρηθεί η μνήμη του ζωντανή. Είπα μέσα μου ότι θα αφιερώσω το βιβλίο μου στη Régine». 

Στην εισαγωγή του βιβλίου, η Bussigny εξηγεί τη μυστική αποστολή της, για την οποία ρίσκαρε την προσωπική της ασφάλεια: 

«Για έναν ολόκληρο χρόνο συμμετείχα, με πλήρη διακριτικότητα, σε διαδηλώσεις, συναντήσεις, διαδικτυακές συζητήσεις», γράφει. «Ερεύνησα πανεπιστημιουπόλεις. Χειροκρότησα δίπλα σε υστερικά πλήθη που εξυμνούσαν την τρομοκρατία. Πήρα μέρος σε φεμινιστικές διαδηλώσεις και συνομίλησα σε δημοτικές εγκαταστάσεις με μέλη μιας οργάνωσης [Samidoun] που έχει τεθεί εκτός νόμου σε πολλές χώρες λόγω των αποδεδειγμένων στενών δεσμών της με την τρομοκρατία. Φώναξα συνθήματα κατά της “γενοκτονίας” και υπέρ της “παλαιστινιακής αντίστασης” — προφανώς ένοπλης — σε διαδηλώσεις που δήθεν υπερασπίζονταν τα δικαιώματα των γυναικών και των LGBT ανθρώπων, χωρίς ούτε μια αναφορά στους ομοφυλόφιλους που βασανίζονται ή δολοφονούνται στο όνομα της Σαρία στη Γάζα, που κυβερνάται από τη Χαμάς». 

«Στην αρχή πήγα πολύ γρήγορα», είπε η Bussigny, της οποίας η μητέρα είναι από το Μαρόκο και ο πατέρας από τη Γαλλία. «Κάνοντας συμμετοχή σε διαδηλώσεις, έκανα λάθη. Για παράδειγμα, έλεγα “Ισραήλ”, κάτι που οι ακτιβιστές δεν λένε ποτέ εκτός αν είναι ως ύβρη. Συνήθως λένε “η σιωνιστική οντότητα”, ή αν γράφουν, το αποκαλούν “Israhell”. Δεν λένε ποτέ “IDF”, αλλά “ο γενοκτονικός στρατός”. Υπήρχαν όροι που έπρεπε να μάθω για να έχω το “σωστό” λεξιλόγιο». 

Η Bussigny χρειαζόταν επίσης άψογη υποκριτική: «Στην αρχή, κάποιοι με κοιτούσαν με καχυποψία», πρόσθεσε. «Έπρεπε να συγκεντρωθώ στο πώς μιλούσα και πώς δρούσα. Σε παρακολουθούν: αν φωνάζεις συνθήματα, αν χαίρεσαι που είσαι εκεί, αν τραβάς βίντεο. Είναι καχύποπτοι. Φρόντισα να φαίνομαι χαρούμενη και ενθουσιασμένη για να φωνάζω με όλους τη δόξα της Χαμάς και της Επιχείρησης Al-Aqsa Flood [το όνομα της τρομοκρατικής οργάνωσης για τις θηριωδίες της 7ης Οκτωβρίου]. Ήμουν τόσο προσεκτική στο να παίζω τον ρόλο, που έγινε σχεδόν σχιζοφρενικό για μένα». 

Στο βιβλίο της, η Bussigny δείχνει πώς ριζοσπαστικές αντι-ισραηλινές ομάδες όπως οι Urgence Palestine, Palestine Vaincra και Samidoun (που έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από αρκετές χώρες), απολαμβάνουν πολιτική στήριξη στη Γαλλία, κάποιες φορές δημόσια χρηματοδότηση και πρόσβαση σε δημοτικές εγκαταστάσεις όπου πραγματοποιούν συναντήσεις και εργαστήρια με στόχο τη ριζοσπαστικοποίηση νέων ανθρώπων. 

Ιδιαίτερο βάρος έχει το γεγονός ότι η συγγραφέας δεν είναι Εβραία, αλλά μισή αραβο-μουσουλμάνα — κάτι που εντείνει την εχθρότητα που δέχεται. 

«Από τότε που βγήκε το βιβλίο [τέλη Σεπτεμβρίου], έγινα στόχος απειλών θανάτου, φρικτών ύβρεων και τεράστιου μίσους, ειδικά στα κοινωνικά δίκτυα», είπε η Bussigny, που χρειάζεται ειδική αστυνομική προστασία στις δημόσιες εμφανίσεις. «Ένα μέρος αυτής της εχθρότητας είναι επειδή είμαι Γαλλο-Μαροκινή και κάποιοι με θεωρούν προδότρια της παλαιστινιακής υπόθεσης και συνεργό των Σιωνιστών». 

«Με κατηγορούν ως συνένοχη σε “γενοκτονία”, ενώ κάποιοι διαδίδουν ανυπόστατες κατηγορίες ότι πληρώνομαι από το Ισραήλ». 

Και δεν σταματά εκεί: «Πολλά βιβλιοπωλεία στη Γαλλία έχουν μποϊκοτάρει το βιβλίο μου», πρόσθεσε. «Κάποια είπαν ακόμα και σε πελάτες που ήθελαν να το παραγγείλουν ότι δεν θέλουν να παραγγέλνουν τέτοια βιβλία». 

Παρά την εχθρότητα αυτή, το βιβλίο έχει αποσπάσει ευρεία αναγνώριση, βρίσκεται στις λίστες των best sellers στη Γαλλία και έλαβε το βραβείο Prix Edgar Faure 2025 για το καλύτερο πολιτικό βιβλίο της χρονιάς. 

«Παρά όλη την αρνητικότητα, υπήρξε πολλή θετική ανταπόκριση», είπε η Bussigny, που γράφει τακτικά σε γαλλικά έντυπα όπως τα Le Point, Marianne και Franc-Tireur. «Με δεδομένο ότι το βιβλίο πουλά τόσο καλά, είναι προφανές ότι το διαβάζουν πολλοί μη Εβραίοι — κάτι πολύ σημαντικό». 

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι στήριξη έλαβε και από την εβραϊκή κοινότητα της Γαλλίας — τη δεύτερη μεγαλύτερη εκτός Ισραήλ. 

«Με συγκινεί ιδιαίτερα η ανταπόκριση των Γάλλων Εβραίων», είπε. Πρόσφατα μίλησε σε εκδήλωση στο Παρίσι που διοργάνωσε το CRIF, το αντιπροσωπευτικό όργανο των εβραϊκών θεσμών στη Γαλλία, στην οποία συμμετείχε και ο πρέσβης του Ισραήλ στη Γαλλία, Joshua Zarka. 

«Έλαβα πολλή ευγνωμοσύνη. Πολλοί λένε ότι το βιβλίο μου τους βοήθησε να δουν τι κρύβεται πίσω από μεγάλο μέρος του σημερινού αντισημιτισμού».

«Χαίρονται που δεν είμαι Εβραία», παρατήρησε η Bussigny. «Στην αρχή δεν το καταλάβαινα. Ντρεπόμουν λίγο που με καλούσαν να μιλήσω για αντισημιτισμό επειδή δεν είμαι Εβραία και δεν τον βιώνω προσωπικά. Τους έλεγα: δεν είναι καλύτερο να μιλά κάποιος που πλήττεται άμεσα; Και μου απαντούσαν: “Όχι, το αντίθετο”». 

Ανάμεσα στους ακτιβιστές. Για το βιβλίο, η Bussigny πήρε συνεντεύξεις από πάνω από 100 ανθρώπους — Εβραίους και μη Εβραίους — από φανατικούς ακτιβιστές μέχρι πανεπιστημιακούς φοιτητές, καθηγητές και αιρετούς πολιτικούς. Επισκέφθηκε επίσης το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και το Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη. 

Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο της και ακολουθεί το «Les Nouveaux Inquisiteurs» που εκδόθηκε πριν δύο χρόνια, λίγο πριν από την 7η Οκτωβρίου, στο οποίο επίσης έκανε έρευνα υπό κάλυψη για το κίνημα της woke κουλτούρας. 

«Πριν δουλέψω πάνω στους “Νέους Αντισημίτες”, δεν γνώριζα πολλούς Εβραίους», είπε. «Ελπίζω να επισκεφθώ το Ισραήλ για πρώτη φορά τους επόμενους μήνες. Νομίζω ότι αν δεν ήταν οι γονείς μου, θα μπορούσα να είχα γίνει αντισημίτρια». 

Μεγάλωσε σε ένα παρισινό προάστιο όπου δεν συναντούσε Εβραίους και δεν καταλάβαινε καν τι είναι αντισημιτισμός. 

«Όταν ήμουν έφηβη, ήθελα να πάω σε παράσταση του [αντισημίτη Γάλλου κωμικού] Dieudonné. Αλλά οι γονείς μου μου είπαν: “Όχι, αυτό πάει πολύ μακριά”». 

Η Rima Hassan και ο κίνδυνος πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης. Στο βιβλίο, η Bussigny κατονομάζει πολλά πρόσωπα για τον ακραίο αντισημιτισμό και αντισιωνισμό τους. Αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο σε μια συγκεκριμένη περίπτωση: τη Rima Hassan, Παλαιστίνια, γεννημένη στη Συρία, υψηλόβαθμο στέλεχος του αριστερού, αντισιωνιστικού κόμματος La France Insoumise. 

«Η Rima Hassan έχει τη δυνατότητα να γίνει ο Mamdani της Γαλλίας», είπε, αναφερόμενη στον αντι-ισραηλινό δήμαρχο της Νέας Υόρκης.

«Έχει ριζοσπαστικοποιήσει μεγάλο μέρος της La France Insoumise. Είναι η πιο δημοφιλής πολιτική φιγούρα στα social media στη Γαλλία, μαζί με τον Jordan Bardella της ακροδεξιάς. Έχει τεράστια επιρροή». 

Η Bussigny εκφράζει ανησυχία για τις εκλογικές συνέπειες: «Ανησυχώ για τη Gen Z, όσους γεννήθηκαν μετά το 1995. Πολλοί θα ψηφίσουν για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές του χρόνου και έπειτα στις προεδρικές του 2027. Θα μπορούσαμε να έχουμε πολλούς “Mamdanis” στη Γαλλία». 

Η μαρτυρία της στη Βουλή και τα στερεότυπα. Η Bussigny κατέθεσε ενώπιον ερευνητικής επιτροπής της Εθνοσυνέλευσης για τα ισλαμιστικά κινήματα στη Γαλλία που στηρίζουν τρομοκρατικές ομάδες και οικοδομούν σχέσεις με πολιτικούς.

«Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, εντόπισα κλασικά αντισημιτικά στερεότυπα, απλώς αναδιατυπωμένα με την αντικατάσταση της λέξης “Εβραίος” από τη λέξη “Σιωνιστής”», είπε. 

«Μιλούσαν για δήθεν “σιωνιστική συνωμοσία” στη Γαλλία, ότι οι “Σιωνιστές” ελέγχουν τα ΜΜΕ και έχουν διεισδύσει στην κυβέρνηση. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά αναπαραγωγή των παραδοσιακών αντισημιτικών μύθων που ιστορικά συναντούμε και στην άκρα Δεξιά». 

Έκκληση για δράση πριν να είναι αργά. Η Bussigny πρόσφατα υπέγραψε δημόσια επιστολή μαζί με εξέχοντες Γάλλους Εβραίους και μη Εβραίους, καταγγέλλοντας τον ανεξέλεγκτο αντισημιτισμό και ζητώντας από τη γαλλική κυβέρνηση να κάνει την καταπολέμηση του μίσους κατά των Εβραίων και του ρατσισμού εθνική υπόθεση το 2026 και να δημιουργήσει ειδικό δικαστικό φορέα για τη δίωξη του αντισημιτισμού. 

Το βιβλίο της δεν είναι απλώς μια αναφορά έρευνας. Η τελευταία πρόταση της εισαγωγής είναι σκοτεινή: 

«Η ανησυχία μου συνεχίζει να μεγαλώνει για ένα μέλλον που σημαδεύεται από τη δίωξη των Εβραίων». 

Ο τελευταίος της κεφάλαιο τιτλοφορείται: «Δεν είναι συμπέρασμα, αλλά κραυγή απελπισίας μπροστά σε ό,τι συμβαίνει» και τελειώνει με τη φράση: 

«Ολοκληρώνω αυτό το βιβλίο λέγοντάς σας απλώς ότι τώρα που διαβάσατε όσα έγραψα, δεν μπορείτε πλέον να πείτε ότι δεν ξέρατε». 

Όταν ρωτήθηκε αν η οπτική της άλλαξε από την ολοκλήρωση του βιβλίου, δεν δίστασε: 

«Όχι», απάντησε. «Ακόμα κι αν έχω λίγη ελπίδα, είναι τόσο μικρή μπροστά στην απελπισία μου. Η καρδιά μου είναι βαριά. Φοβάμαι πάρα πολύ για τη Γαλλία. Ίσως μακροπρόθεσμα να είναι χαμένη υπόθεση, αλλά είμαι από αυτούς που θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος».֍ 

 https://www.timesofisrael.com/an-undercover-reporter-joined-frances-anti-israel-movement-heres-what-she-found/