Protagon.gr Τετάρτη15.4.2026
Μαρία Δεδούση
Η διάδοση της de facto «ενοχής» σιωνιστών, Εβραίων ή οτιδήποτε σχετικό για ένα ανεξιχνίαστο συμβάν σε γκαλερί στου Ψυρρή κάνει δύο πράγματα: το ένα είναι ότι εξάπτει το κοινό αίσθημα που είναι ήδη δικαιολογημένα οξυμένο λόγω των πρακτικών του Ισραήλ στη Γάζα, στον Λίβανο και στη Δυτική Οχθη. Το άλλο είναι ότι ενοχοποιεί συλλογικά μια εθνική ομάδα και μια θρησκεία.
Τη Δευτέρα του Πάσχα 13 Απριλίου, έκανε την εμφάνισή της στο Facebook και στο Χ μια καταγγελία. Σύμφωνα με αυτήν, μια γκαλερί στου Ψυρρή δέχτηκε εμπρηστική επίθεση. Αγνωστοι πέταξαν ένα αναμμένο στουπί από τον φεγγίτη στο πίσω μέρος της γκαλερί, με συνέπεια να προκληθούν υλικές ζημιές πριν φτάσει η Πυροσβεστική και αποφευχθούν τα χειρότερα.
Μέχρι εδώ η είδηση ανήκει στα «ψιλά» του αστυνομικού δελτίου. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε και διαδόθηκε η καταγγελία, όμως, τη διαφοροποιεί: πίσω από την επίθεση, κρύβονται Εβραίοι σιωνιστές, υπονοήθηκε ευθέως, παρότι δεν υπάρχει κάποια απόδειξη περί αυτού. Η γκαλερί είχε στη βιτρίνα της ένα στένσιλ που έγραφε ότι «δεν είναι φιλική προς τις γενοκτονίες» και ακριβώς από πίσω της υπάρχει μια συναγωγή. Με τη μέθοδο του «τι κάνει νιάου νιάου», το συμπέρασμα βγήκε και διαδόθηκε ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Αμέσως η ανάρτηση έγινε viral και συνοδεύθηκε από άλλες «πληροφορίες», όπως ότι Ισραηλινοί και Εβραίοι περνούσαν έξω από το μαγαζί και το «έφτυναν», ότι η περιοχή έχει γίνει μια περίκλειστη κοινότητα εβραίων που αποκαλείται «μικρό Τελ Αβίβ», ότι «πλέον φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε, διότι «μας έχουν κάνει Δυτική Οχθη» κ.λπ. Ακολούθησαν καλέσματα για «αυτοοργάνωση», «περιφρούρηση» και «αυτοπροστασία». Και άλλα πιο σκληρά.
Στο μεταξύ δεν έχει γίνει καμία σύλληψη για το συμβάν, ενώ κάμερες δεν υπήρχαν στο επίμαχο σημείο.
Εάν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι, ορθώς σας το θυμίζουν. Την ημέρα που κυκλοφόρησαν αυτές οι αναρτήσεις, ήταν η επέτειος μνήμης του Ολοκαυτώματος. Οχι ότι χρειαζόταν ιδιαίτερη αφορμή για να το ξεκινήσει, αλλά η ναζιστική Γερμανία τη βρήκε σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό.
Στις 7 Νοεμβρίου 1938, ένας Εβραίος πολωνικής καταγωγής, ο Ερσελ Γκρίνσπαν, δολοφόνησε τον γραμματέα της Γαλλικής Πρεσβείας στο Παρίσι, Ερνστ φον Ρατ. Ο Γκρίνσπαν, που ζούσε στη Γαλλία, είχε κάνει επανειλημμένες εκκλήσεις στον Φον Ρατ να βοηθήσει την οικογένειά του, η οποία ήταν μέρος των 17.000 Εβραίων που απελάθηκαν από τη Γερμανία στην Πολωνία.
Αυτό που ακολούθησε είναι γνωστό ως «Η Νύχτα των Κρυστάλλων». Ενα πογκρόμ στο οποίο καταστράφηκαν, από το οργισμένο πλήθος, 1.574 συναγωγές, πολλά εβραϊκά κοιμητήρια, πάνω από 7.000 καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα που ανήκαν σε Εβραίους. Κάποιοι Εβραίοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ άλλοι εξαναγκάζονταν να παρακολουθούν. Περισσότεροι από 30.000 Εβραίοι συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο Νταχάου, στο Μπούχενβαλντ και στο Ζάξενχαουζεν. Ηταν μόνο η αρχή.
Το γεγονός ότι τότε δεν υπήρχε κράτος του Ισραήλ και άρα δεν διέπραττε και κανένα έγκλημα πολέμου, δεν είχε καμία σημασία για όσους Γερμανούς είδαν τους εβραίους ως συλλογικά εγκληματίες. Το γεγονός ότι σήμερα υπάρχει Κράτος του Ισραήλ και διαπράττει ακρότητες και φρικαλεότητες, δεν θα έπρεπε να οδηγήσει κανέναν πολιτισμένο άνθρωπο στη συλλογική ενοχοποίηση Εβραίων και Ισραηλινών.
Η διάδοση της de facto «ενοχής» σιωνιστών, Εβραίων, ή οτιδήποτε σχετικό για ένα ανεξιχνίαστο συμβάν, με την παράλληλη στοχοποίηση της συναγωγής και επιχειρήσεων εβραϊκών συμφερόντων στην περιοχή, κάνει δύο πράγματα: το ένα είναι ότι εξάπτει το κοινό αίσθημα που είναι ήδη δικαιολογημένα οξυμένο λόγω των πρακτικών του Ισραήλ στη Γάζα, στον Λίβανο και στη Δυτική Οχθη. Το άλλο είναι ότι ενοχοποιεί συλλογικά μια εθνική ομάδα και μια θρησκεία.
Ο συνδυασμός των δύο είναι εκρηκτικός. Τι ακριβώς σημαίνει, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, «θα περιφρουρήσουμε»; Θα βγούμε να δέρνουμε Εβραίους όταν διαμαρτύρονται για τα αυτοκόλλητα της Παλαιστίνης; Θα φυλάμε καραούλι έξω από τις συναγωγές τους; Είμαστε πολύ βέβαιοι ότι όσο εμείς «περιφρουρούμε», δεν θα ξεφύγουν ορισμένοι, με εκδικητικές προθέσεις; Και αν ξεφύγουν, ποιος θα τους μαζέψει μετά; Μαζί με την όλη κατάσταση; Αυτός που έγραφε τα πύρινα ποστ;
Στο νομικό μας σύστημα, το να προκαταβάλεις την ενοχή κάποιου είναι παράνομο. Στο αξιακό μας σύστημα, το να διαδίδεις εικασίες ως γεγονότα, στοχοποιώντας εθνικές ή θρησκευτικές ομάδες, θα έπρεπε να είναι λυμένο από το 1945. Στο ηθικό μας σύστημα, η αυτοδικία και το «οφθαλμός αντί οφθαλμού», είναι απαράδεκτες πρακτικές.
Οι Αρχές, σε περίπτωση που δεν το έχουν καταλάβει, βρίσκονται μπροστά σε μια δυνητικά εκρηκτική κατάσταση. Δεν χρειάζονται πολλοί άνθρωποι για να ξεφύγει το πράγμα και να ξεφύγει άσχημα. Καλό θα ήταν να βρεθεί ο δράστης της απόπειρας εμπρησμού και να τιμωρηθεί, όποιος και αν ήταν.
Καλό θα ήταν, επίσης, ο θυμός μας και η αγανάκτησή μας για τις δολοφονίες αμάχων να μη στρέφονται, αδιακρίτως, εναντίον άλλων αμάχων, επειδή μιλούν μια συγκεκριμένη γλώσσα, ή λατρεύουν τον θεό τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτός που μας φταίει είναι πολύ συγκεκριμένος και μπορούμε με χίλιους τρόπους να το δείξουμε και να διαμαρτυρηθούμε. Μπορούμε και πρέπει. Χωρίς να γινόμαστε ανάλογοι με αυτό που καταγγέλλουμε, όμως.
Αυτό, σε τελική ανάλυση, είναι η ηθική ανωτερότητα.֍
Οταν η οργή γίνεται στοχοποίηση | Protagon.gr