Cohen.gr Παρσκευή 10.7.2026
Protocol without Zion

Λοιπόν, οι «μη σιωνιστές» ενός αιώνα (το 1925) πριν, σήμερα θα θεωρούνταν ... σιωνιστές, ακόμα κι αν οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν τότε σαν "μη σιωνιστές" ή "αντισιωνιστές" τότε.

Να εξηγήσουμε:

Οι σημερινοί αντισιωνιστές αρέσκονται να παρουσιάζουν τον σιωνισμό ως ένα περιθωριακό κίνημα ενός αιώνα πριν και ισχυρίζονται ότι απλώς ακολουθούν τα βήματα των αντισιωνιστών του παρελθόντος [*].

Το επιχείρημα αυτό είναι σκόπιμα παραπλανητικό. Τα αντισιωνιστικά επιχειρήματα της μεσοπολεμικής περιόδου εξαφανίστηκαν μετά το Ολοκαύτωμα. Κάηκαν στο Αουσβιτς.

Η αντίθεση στον σιωνισμό πριν από την αναγέννηση του Ισραήλ ήταν μια θέση εναντίον μιας πολιτικής ιδέας, ενώ η αντίθεση στον σιωνισμό μετά την ύπαρξη του Ισραήλ είναι αντισημιτισμός - η αντίθεση στην ίδια την ύπαρξη του μοναδικού κράτους με εβραϊκή πλειοψηφία. 

Πρώτα μια μικρή ιστορική αναδρομή για όσους δεν γνωρίζουν πολλά για τον "αντισιωνισμό" του μεσοπολέμου, ο οποίος δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον σημερινό:

Μέσα στις κοινότητες των Εβραίων πάντα υπήρχαν πολέμιοι του σιωνισμού. Η ραβινική αντίθεση στον σιωνισμό στη Ρωσία του 1891 ή στην Οδησσό του 1905, η σοσιαλιστική αντίθεση των μπουντιστών στην Βαρσοβία του 1925, η κομμουνιστική αντίθεση στον σιωνισμό το 1935, δεν έχει καμία σχέση με την αντίθεση στην ιδέα του κράτους του Ισραήλ από το 1945 μέχρι το 2025 που μιλάμε.

Οι μπουντιστές και οι διεθνιστές-κομμουνιστές δεν μπόρεσαν να τους σώσουν από τη μανία των Ναζί. Για πολλά χρόνια, προσπαθούσαν να πείσουν τους ομόθρησκους τους Εβραίους πως ο αντισημιτισμός είναι απλά μια μεσαιωνική προκατάληψη, η οποία θα εξαφανιστεί πλήρως στην ουτοπική σοσιαλιστική κοινωνία που ετοίμαζαν. Οσοι σώθηκαν, σώθηκαν χάρη στο σιωνισμό. 

Σήμερα, υπάρχουν πολλοί μη Εβραίοι που, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς, δηλώνουν "αντισιωνιστές" και επικαλούνται τους "μη σιωνιστές"/"αντισιωνιστές του Μεσοπολέμου για να αποκτήσουν ιδεολογική αυθεντικοποίηση.

Φυσικά, όχι μόνο κάνουν λάθος αλλά και η συζήτηση αυτή δεν τους αφορά.

Το Ισραήλ υπήρχε τώρα στον υλικό κόσμο και δεν είναι πλέον μια ιδέα σε κάποιων τη φαντασία. Ο 'αντισιωνισμός', δηλαδή ο αντισημιτισμός μεταμφιεσμένος, αντιμετωπίζει «τους Εβραίους» σαν μια ιδέα και όχι σαν την αναπνέουσα συλλογικότητα πραγματικών ανθρώπινων υπάρξεων με πραγματικές ανάγκες. Μια ιδέα στην οποία μπορεί κάποιος να αντιταχθεί, μετατρέπεται εύκολα σε κάτι που μπορεί να εξαλειφθεί. Το να σκεφτόμαστε το Ισραήλ και τον σιωνισμό σαν 'ιδέα' ή σαν 'πολιτικό κίνημα' (και όχι σαν μια κοινότητα ανθρώπων που αποφάσισαν απλά να διεκδικήσουν το -αυτονόητο για όλους τους άλλους λαούς- δικαίωμα να ζουν μαζί και να υλοποιήσουν με θυσίες ένα δικό τους έθνος-κράτος), μας δίνει τη δυνατότητα να σκεφτούμε και την εξάλειψή του.

Ο Μαρξ θα διαφωνούσε και θα τους κλωτσούσε να σταματήσουν να λένε τέτοιες ακραίες ανοησίες. 

Η συζήτηση για το σιωνισμό έχει λήξει. Και αυτό το έδειξε η ίδια η Ιστορία -εκείνη που κινείται από τις ανάγκες των ανθρώπων, για όποιον ξέρει μισή λέξη μαρξισμού-. Και αυτό το λένε το 99% των πραγματικά ενδιαφερόμενων, δηλαδή το 99% των σημερινών Εβραίων. Γεγονότα στο έδαφος. Δεν μπορείτε να κάνετε τον σιωνισμό πάλι μόνο μια ιδέα, μόνο για να μπορέσετε να τον εξοντώσετε συντομότερα και ευκολότερα.

Ολοι οι 'αντισιωνιστές' και οι συνοδοιπόροι αδυνατούν να κατανοήσουν ένα σημείο που οι περισσότεροι Εβραίοι γνωρίζουν ενστικτωδώς: ότι τώρα οι Εβραίοι δεν μπορούν ποτέ, και δεν πρόκειται, να αφήσουν να αντικατασταθεί ο μοναδικός μηχανισμός ασφαλείας τους, το μικρό εβραϊκό κράτος, με μια κατάσταση όπως πριν το Ολοκαύτωμα, κατάσταση διαρκούς πολιτικής αδυναμίας που άφηνε τους Εβραίους συνεχώς ευάλωτους σε αντισημιτικές επιθέσεις, πογκρόμ, πρακτικές αποδιοπομπαίων τράγων, και τελικά μαζική βία και γενοκτονία.

Game over, τώρα έχουν στρατό οι Εβραίοι και δεν θα σας αφήσουν. 

Αποδείχτηκε ότι το εβραϊκό κράτος δεν είναι μόνο δικαίωμα αλλά και αναγκαιότητα και ότι η εναντίωση στην ύπαρξή του με βάση αφηρημένα αριστερά δόγματα είναι, κυριολεκτικά, ζήτημα ζωής και θανάτου των Εβραίων.

Ωστόσο (και ερχόμαστε στο εύρημα), υπήρχαν και άλλες αποχρώσεις στην αντισιωνιστική και μη σιωνιστική στάση των Εβραίων κατά τη μεσοπολεμική περίοδο.

Κάτι συνέβη πριν από εκατό χρόνια που σήμερα ακούγεται παράξενο. Μετά από συζητήσεις σε σιωνιστικές συνόδους στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η Jewish Agency in British Mandate Palestine (Εβραϊκή Υπηρεσία στην Παλαιστίνη της Βρετανικής Εντολής) ψήφισε την επέκτασή της ώστε να συμπεριλάβει και μη σιωνιστές.

Ακολουθεί ένα άρθρο από την εφημερίδα Wisconsin Jewish Chronicle του Ιουλίου 1925:

Ποιοι ήταν αυτοί οι μη σιωνιστές και γιατί ήθελαν να ενταχθούν στην πιο εμφανή σιωνιστική οργάνωση, την Jewish Agency;

Οι μη σιωνιστές του 1925 υποστήριζαν την εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη. 

Υποστήριζαν την παρουσία και την ανάπτυξη των Εβραίων στην Ιερή Γη. 

Υποστήριξαν την κατασκευή εβραϊκών ιδρυμάτων και την εβραϊκή κουλτούρα εκεί. 

Ωστόσο, ήταν αμφιταλαντευόμενοι, εκείνη την εποχή, ως προς το αν θα έπρεπε να υποστηρίξουν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, σχετικά με την έννοια της εβραϊκής εθνικής πατρίδας ως πολιτικής οντότητας.

Κάποιοι ανησυχούσαν ότι θα φαινόταν να έχουν διπλή πίστη. Κάποιοι ανησυχούσαν ότι ένα εβραϊκό κράτος θα επιβίωνε και απλώς ήθελαν να κάνουν την Παλαιστίνη ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους.

Ναι, υπήρχαν μερικοί πραγματικοί αντι-Σιωνιστές μεταξύ των Ορθόδοξων και των Εβραίων σοσιαλιστών. Αλλά αυτοί ήταν η μειοψηφία, ακόμη και το 1925.

Οι μη σιωνιστές της εποχής – αυτοί που έδιναν σημασία στην οικοδόμηση μιας εβραϊκής παρουσίας, πολιτισμού και θεσμών στην Παλαιστίνη – ήταν πολύ διαφορετικοί από τους αντι-σιωνιστές του σήμερα. Σε αντίθεση με τους μισαλλόδοξους τύπου του «Jewish Voice for Peace», νοιάζονταν βαθιά για την τύχη των συναδέλφων τους Εβραίων στην Ευρώπη, τον μουσουλμανικό κόσμο και την ίδια την Παλαιστίνη.

Οι σημερινοί εβραίοι «αντι-Σιωνιστές», όπως εκείνοι που συναντήθηκαν στη Βιέννη στο «Πρώτο Αντισιωνιστικό Συνέδριο» τον περασμένο μήνα, δεν έχουν τίποτα κοινό με τους «μη Σιωνιστές» του παρελθόντος. https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid02nmwnpnerHYNr9u3mWtPVdSwxeck1HveCky5QBgy89RWTZpT7mwigdiMkfypKqPUyl

Αυτοί οι μη Σιωνιστές θα ήταν οι πρώτοι που θα καταδίκαζαν τους σημερινούς αντισιωνιστές ως εχθρούς του εβραϊκού λαού.

Δείτε επίσης, ένα εκπληκτικό άρθρο:

- Debbie Lechtman, Why Worshipping the Bund Is Bullshit: What do anti-Zionist actress Hannah Einbinder, illustrator Molly Crabapple and The Economist magazine have in common? The newly fashionable idea that Jews would be better off if they traded in Zionism for Bundism, a niche brand of pre-1945 European socialism that died with the Holocaust, 28/05/2026 https://www.tabletmag.com/.../worshipping-bund-bullshit

[*] Κλασικό παράδειγμα, μια ανάρτηση επιφανούς δικηγόρου την οποία μάλιστα αφιερώνει σε εμβληματικό "αντισιωνιστή" μπουντιστή (που όμως στα τελευταία του έγινε το ακριβώς αντίθετο όσων λατρεύει να υποστηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το κόμμα του δικηγόρου)

- Οταν ο ύπουλος, υφέρπων και μεταμφιεσμένος αντισημιτισμός παίρνει αμέτρητα Like, ακόμα κι από συνεπείς πολέμιους του αντισημιτισμού֍

https://protocolswithoutzion.wordpress.com/.../thanassis.../