Future of Jewish — Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026 *
Της Nicole Lampert

Καθώς ο αντιισραηλινός ακτιβισμός εντείνεται στο μεγαλύτερο συνδικάτο εκπαιδευτικών της Βρετανίας, Εβραίοι εκπαιδευτικοί περιγράφουν ένα κλίμα εκφοβισμού, ιστορικής διαστρέβλωσης και πολιτικής κατήχησης.

Ο Ντάνιελ Κεμπέντε (Daniel Kebede) είναι γενικός γραμματέας του μεγαλύτερου συνδικάτου εκπαιδευτικών του Ηνωμένου Βασιλείου, της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (National Education Union – NEU).

Πέρυσι φωτογραφήθηκε σε αντιισραηλινή διαδήλωση μαζί με τη Λουίζ Ρίγκαν (Louise Regan), μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του συνδικάτου, η οποία είναι επίσης πρόεδρος της Εκστρατείας Αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη (Palestine Solidarity Campaign). Το 2021, σε άλλη αντιισραηλινή διαδήλωση, ο Κεμπέντε είχε ζητήσει να «παγκοσμιοποιηθεί η Ιντιφάντα».

Πριν από έναν χρόνο, όταν έγραψα για πρώτη φορά σχετικά με την εμμονή της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών με το Ισραήλ —και για τον τρόπο με τον οποίο αυτή εισχωρούσε στις σχολικές αίθουσες—, το άρθρο μου διαβιβάστηκε σε υπουργούς του Εργατικού Κόμματος. Αγνοήθηκε.

Τον περασμένο μήνα, όμως, στο συνέδριο του Εβραϊκού Εργατικού Κινήματος (Jewish Labour Movement), ο υπουργός Κοινοτήτων Στιβ Ριντ (Steve Reed) επιχείρησε να εξηγήσει πώς είχε αντιληφθεί ότι ο αντισημιτισμός είναι κάτι απαράδεκτο: ένας συνάδελφος και φίλος του είχε αποκλειστεί από την επίσκεψη σε σχολείο της ίδιας του της εκλογικής περιφέρειας.

Δεν φάνηκε να αντιλαμβάνεται πόσο συγκλονιστική θα ακουγόταν αυτή η παραδοχή σε πολλούς από εμάς.

Μετά το πρώτο μου άρθρο, μου ζητήθηκε να γράψω μια σειρά από πιο εμπεριστατωμένες έρευνες για όσα συμβαίνουν στα σχολεία μας.

Ευτυχώς για μένα ως δημοσιογράφο —αν και πολύ λιγότερο ευτυχώς για μένα ως Εβραία που βρέθηκε αντιμέτωπη με όλη τη φρίκη της αντιισραηλινής προπαγάνδας—, δεν ήταν δύσκολο να βρω παραδείγματα.

Για την The Telegraph, μίλησα με δύο Εβραίες που είναι μέλη της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών. Η μία αποκάλυψε ότι η συνδικαλιστική εκπρόσωπος στο σχολείο της την είχε ενημερώσει, με απόλυτη φυσικότητα, ότι το Ισραήλ δεν υπάρχει.

Η άλλη περιέγραψε την ψυχολογική επιβάρυνση που προκαλεί η αδιάκοπη εμμονή του συνδικάτου με το Ισραήλ, αναφέροντας ότι εκπαιδευτικοί παρουσίαζαν με υπερηφάνεια τις φιλοπαλαιστινιακές δραστηριότητες που οργάνωναν στις τάξεις τους.

Για την Daily Mail, εξέτασα τις συνέπειες μέσα στις σχολικές αίθουσες: ιστορικές διαστρεβλώσεις και κατάφωρα ψεύδη, με στόχο τη διαγραφή της εβραϊκής ιστορίας.

Στη Jewish Chronicle, συνέβαλα στην αποκάλυψη ότι, μόλις λίγες ημέρες μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, το παράρτημα της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών στο Μπρίστολ —το οποίο προηγουμένως είχε πανηγυρίσει επειδή εμπόδισε τον Εβραίο βουλευτή Ντέιμιεν Ίγκαν (Damien Egan) να επισκεφθεί ένα από τα σχολεία της περιοχής— διένειμε εκπαιδευτικό υλικό που καλούσε τους μαθητές να δείξουν κατανόηση για τις ενέργειες της Χαμάς.

Σε άλλο άρθρο μου στην The Telegraph, αποκάλυψα ότι ακόμη και η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος χρησιμοποιείται πλέον ως όπλο εναντίον των Εβραίων, καθώς τόσο μαθητές όσο και εκπαιδευτικοί προβάλλουν ισχυρισμούς περί «γενοκτονίας στη Γάζα».

Ο σκιώδης υπουργός Παιδείας ζήτησε έκτοτε να διεξαχθεί έρευνα για την Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών.

Η υπουργός Παιδείας Μπρίτζετ Φίλιπσον (Bridget Phillipson) δήλωσε ότι θα εξετάσει το ζήτημα — κάτι που, για έναν δημοσιογράφο, μοιάζει με μια μικρή αλλά ουσιαστική νίκη.

Η σημασία του θέματος δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.

Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε την αυξανόμενη εχθρότητα απέναντι στους Εβραίους στα πανεπιστήμια.

Τώρα, το ίδιο κλίμα αναπαράγεται και στα σχολεία.

Κι όμως, αυτή η κατάσταση διαμορφώνεται εδώ και πολύ καιρό. Φοβάμαι ότι απλώς δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για να αντιμετωπιστεί.

Οι μαρτυρίες που ακολουθούν προέρχονται από δύο μέλη της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών, τα οποία ζήτησαν να διατηρηθεί η ανωνυμία τους.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΛΟΥΙΖ ΡΙΓΚΑΝ

Η Λουίζ, βοηθός ειδικής αγωγής σε σχολείο του Βόρειου Λονδίνου, μου είπε ότι η στιγμή που άρχισε πραγματικά να αμφισβητεί την Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών —στην οποία ανήκε σχεδόν μία δεκαετία— ήταν όταν η συνδικαλιστική εκπρόσωπος στο ίδιο της το σχολείο την ενημέρωσε, με απόλυτη ηρεμία, ότι το Ισραήλ δεν υπάρχει.

Η Λουίζ δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ συνελεύσεις τοπικών παραρτημάτων ή συνδικαλιστικά συνέδρια. Γνώριζε ότι το συνδικάτο έκλινε προς την Αριστερά, αλλά δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο πολύ είχαν αλλάξει τα πράγματα.

Λίγο μετά την 7η Οκτωβρίου, αναστατωμένη και ανήσυχη επειδή έχει συγγενείς στο Ισραήλ, πήγε να μιλήσει με τη συνδικαλιστική εκπρόσωπο στο γραφείο της.

Ήταν φίλες.

Στην αρχή, η εκπρόσωπος έδειξε συμπάθεια.

Στη συνέχεια, όμως, δήλωσε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ότι το Ισραήλ δεν υπάρχει.

Όταν η Λουίζ τη ρώτησε τι εννοούσε, εκείνη εξήγησε ότι σε μια συνδικαλιστική συνάντηση της είχαν δείξει χάρτες, σύμφωνα με τους οποίους η συγκεκριμένη γη ήταν Παλαιστίνη και όχι Ισραήλ.

Η Λουίζ τόνισε ότι δεν επρόκειτο για κάποιο περιθωριακό πρόσωπο, αλλά για μια ευφυή γυναίκα.

Έμεινε άφωνη.

Τις επόμενες ημέρες της έστειλε άρθρα και βίντεο που εξηγούσαν την ιστορία του Ισραήλ.

Δεν έλαβε ποτέ απάντηση.

Μου είπε ότι θα ήθελε να είχε αντιδράσει πιο αποφασιστικά — να της είχε πει ότι ταξιδεύει στο Ισραήλ σχεδόν κάθε χρόνο, επομένως φυσικά και υπάρχει.

Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν τόλμησε.

Αυτό που την ανησύχησε ακόμη περισσότερο ήταν η συνειδητοποίηση ότι αυτή η άρνηση της πραγματικότητας δεν αποτελούσε μεμονωμένο περιστατικό.

Ένα μεσημέρι, την ώρα που συνάδελφοί της έτρωγαν φαλάφελ, η συζήτηση στράφηκε στο κατά πόσον πρόκειται για παλαιστινιακό φαγητό και γρήγορα επεκτάθηκε σε γενικότερα σχόλια για την Παλαιστίνη.

Στην αυλή του σχολείου άκουσε δύο εκπαιδευτικούς να συζητούν μπροστά στους μαθητές για τη «γενοκτονία» στην Παλαιστίνη.

Το ανέφερε στη διεύθυνση.

Ο διευθυντής επέβαλε σύντομα απαγόρευση συζητήσεων για τη σύγκρουση στους χώρους του σχολείου.

Η Λουίζ χαρακτήρισε την απόφαση δίκοπο μαχαίρι.

Από τη μία πλευρά, περιόρισε τις απροκάλυπτες πολιτικές συζητήσεις.

Από την άλλη, εργάζεται σε μια περιοχή με κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, όπου, κατά την άποψή της, εξακολουθεί να κυριαρχεί μία και μοναδική αφήγηση — και έχει την αίσθηση ότι η αμφισβήτησή της είναι ουσιαστικά απαγορευμένη.

Η οικογενειακή της ιστορία επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει όλα αυτά.

Και οι δύο γονείς της ήταν Ούγγροι.

Η οικογένεια του πατέρα της εξοντώθηκε στο Ολοκαύτωμα. Ο ίδιος επέζησε μόνο επειδή εργαζόταν ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η μητέρα της εγκατέλειψε την κομμουνιστική Ουγγαρία το 1956.

Η Λουίζ μου είπε ότι γνωρίζει τι είναι ο αντισημιτισμός και καταλαβαίνει πώς εκδηλώνεται ο εξαναγκαστικός, ιδεολογικά επιβεβλημένος λόγος στα αυταρχικά καθεστώτα.

Πιστεύει ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να επιδίδονται σε κατήχηση των παιδιών.

Δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να μετρά κάθε της λέξη όταν συζητείται ένα θέμα που αγγίζει άμεσα την ίδια της την ταυτότητα.

Για εκείνη, το έδαφος έχει γίνει επικίνδυνα ασταθές.

Περιέγραψε τις ομάδες WhatsApp της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών ως κατακλυσμένες από αναρτήσεις για την Παλαιστίνη, οι οποίες προωθούν αδιάκοπα την αντίληψη ότι το Ισραήλ δεν είναι νόμιμο κράτος.

Της φαινόταν σχεδόν παθολογικό — μια μετα-αληθινή εμμονή με την ανυπαρξία του Ισραήλ.

Παρότι δεν συμμετείχε η ίδια σε συνδικαλιστικές συνεδριάσεις, είχε δει ότι ο πρόεδρος του συνδικάτου είχε ζητήσει δημόσια να «παγκοσμιοποιηθεί η Ιντιφάντα».

Κατά την άποψή της, κάποιος που χρησιμοποιεί τέτοια γλώσσα δεν θα έπρεπε να ηγείται ενός συνδικάτου εκπαιδευτικών.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν όταν πληροφορήθηκε μέσω διαδικτύου ότι το συνέδριο του συνδικάτου είχε ανακοινώσει πως εκατοντάδες χιλιάδες λίρες από τις συνδρομές των μελών θα αποστέλλονταν σε οργανώσεις στην Παλαιστίνη.

Δεν υπήρχε καμία σαφήνεια, όπως είπε, σχετικά με το ποιες οργανώσεις θα λάμβαναν τα χρήματα ή ποιοι έλεγχοι είχαν πραγματοποιηθεί για την αξιοπιστία τους.

Δεν ήταν γι' αυτό που πίστευε ότι είχε εγγραφεί στο συνδικάτο.

Όλα αυτά την οδήγησαν να αναρωτιέται αν θέλει καν να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Πριν από τον πόλεμο δεν είχε σκεφτεί ποτέ να μετακομίσει στο Ισραήλ.

Τώρα έχει αρχίσει να ετοιμάζει τα απαραίτητα έγγραφα.

Η τριαντάχρονη κόρη της ενδέχεται να την ακολουθήσει.

Στην ουσία, η Λουίζ πιστεύει ότι η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στην αλήθεια — και αυτό περιλαμβάνει την αναγνώριση ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος που ιδρύθηκε νόμιμα.

Εάν οι εκπαιδευτικοί παίρνουν το μέρος τρομοκρατών και προβαίνουν σε κατήχηση των παιδιών, φοβάται ότι η χώρα εισέρχεται σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, όχι μόνο για τους Εβραίους αλλά για όλους.

Πάνω απ' όλα, δεν θέλει πλέον να κρύβει την εβραϊκή της ταυτότητα ή την υποστήριξή της προς το Ισραήλ.

Αισθάνεται όλο και περισσότερο ότι ζει σε μια χώρα όπου μόνο ορισμένες φωνές έχουν δικαίωμα να ακούγονται.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Η ΛΟΥΙΖ ΡΙΓΚΑΝ ΣΤΟ 157ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ, ΠΕΡΥΣΙ

(Φωτογραφία: National Education Union/X)

Η Σάρα είναι μια άλλη εκπαιδευτικός στο Ανατολικό Λονδίνο.

Μου είπε ότι μόλις δύο εβδομάδες μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου —κατά την οποία μέλη της δικής της οικογένειας σκοτώθηκαν και άλλα απήχθησαν ως όμηροι— το συνδικάτο της εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι Παλαιστίνιοι είχαν το δικαίωμα «να αντισταθούν στον ισραηλινό εποικιστικό αποικιοκρατισμό με κάθε διαθέσιμο μέσο, συμπεριλαμβανομένου του ένοπλου αγώνα».

Περιέγραψε ότι ένιωσε φρίκη και οργή.

Αναρωτήθηκε τι σχέση μπορούσε να έχει ένας πόλεμος που διεξαγόταν περίπου 3.200 χιλιόμετρα μακριά με ένα βρετανικό συνδικάτο εκπαιδευτικών.

Εξήγησε ότι το συνδικάτο ενδιαφερόταν εδώ και χρόνια για την Παλαιστίνη.

Θυμόταν ότι η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς το 2021 είχε προκαλέσει την κατάθεση ψηφισμάτων και τη διοργάνωση διαδηλώσεων στους κόλπους της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών.

Ωστόσο, κατά την άποψή της, μετά την 7η Οκτωβρίου, αυτό που κάποτε αποτελούσε περιθωριακή ενασχόληση μετατράπηκε σε κυρίαρχο ζήτημα.

Ανατρέχοντας στα μηνύματα των ομάδων WhatsApp του συνδικάτου κατά τα τελευταία δύο χρόνια, διαπίστωσε ότι το μοτίβο ήταν αδιαμφισβήτητο: μια αδιάκοπη επανάληψη της ίδιας λέξης — «Παλαιστίνη, Παλαιστίνη, Παλαιστίνη».

Το περιοδικό του συνδικάτου, όπως παρατήρησε, έμοιαζε να περιστρέφεται γύρω από ένα και μοναδικό θέμα.

Παρότι πολλοί εκπαιδευτικοί δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με τη συνδικαλιστική πολιτική, υπάρχει, όπως είπε, μια ομάδα που δραστηριοποιείται έντονα.

Οι πιο πολιτικοποιημένοι συμμετέχουν σε συνελεύσεις τοπικών παραρτημάτων, όπου κυριαρχούν οι συζητήσεις για την Παλαιστίνη, και στη συνέχεια μεταφέρουν αυτή τη δραστηριότητα στα σχολεία τους, ενίοτε ενσωματώνοντάς την απευθείας στα μαθήματα.

Σε τοπικές ομάδες συνομιλιών, κατά τη διάρκεια συνδικαλιστικών «ημερών δράσης» για την Παλαιστίνη, έχει δει εκπαιδευτικούς να αναρτούν φωτογραφίες στις οποίες κρατούν παλαιστινιακές σημαίες μπροστά στους μαθητές τους.

Ανταλλάσσουν προτάσεις για το πώς μπορούν να εντάξουν την Παλαιστίνη στο σχολικό πρόγραμμα, ενθαρρύνοντας τα παιδιά να χρωματίζουν παλαιστινιακές σημαίες, ακόμη και να φωνάζουν το σύνθημα «Ιντιφάντα, επανάσταση».

Μου είπε ότι είχε δει εκπαιδευτικό υλικό που συνιστούσε στους μαθητές να παρακολουθούν το Al Jazeera, έναν τηλεοπτικό οργανισμό που χρηματοδοτείται από κράτος το οποίο υποστηρίζει τη Χαμάς.

Αυτό που την εκπλήσσει, όπως είπε, είναι ότι το συνδικάτο φαίνεται να ενθαρρύνει τους εκπαιδευτικούς να θολώνουν τα όρια της εκπαιδευτικής ουδετερότητας, αν όχι να τα παραβιάζουν.

Οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, γνωρίζοντας ότι ο ρόλος τους συνοδεύεται από πρόσθετες θεσμικές εγγυήσεις, βρίσκονται συχνά στην πρώτη γραμμή αυτού του ακτιβισμού, επηρεάζοντας συναδέλφους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ριζοσπαστικοποιώντας μαθητές.

Ακόμη και τώρα, επισήμανε, παρότι ο πόλεμος έχει τελειώσει, το συνδικάτο οργανώνει για τον Ιούλιο ακόμη μία ημερίδα με θέμα «πώς να διδάσκουμε για την Παλαιστίνη».

Η ενασχόληση αυτή, όπως είπε, είναι αδιάκοπη.

Παράλληλα, αναγνώρισε ότι το συνδικάτο την είχε υποστηρίξει στο παρελθόν και ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο της είναι μέλη της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών.

Αν αποχωρούσε, θα έμενε απομονωμένη στον χώρο εργασίας της.

Έτσι, παρότι αισθάνεται μόνη μέσα στη συνδικαλιστική κουλτούρα, η παραμονή της σημαίνει ότι δεν είναι επαγγελματικά απομονωμένη στο σχολείο.

Περιέγραψε επίσης ότι ορισμένοι εκπαιδευτικοί φορούν κονκάρδες με παλαιστινιακά σύμβολα.

Κατά την άποψή της, η πολιτική δεν έχει θέση μέσα στη σχολική αίθουσα.

Αρκετοί σταμάτησαν να φορούν τις κονκάρδες μόνο όταν ο διευθυντής τούς ρώτησε αν θα ήταν διατεθειμένοι να παρουσιάσουν δίκαια και τις δύο πλευρές, σε περίπτωση που οι μαθητές τούς έθεταν σχετικές ερωτήσεις.

Ακόμη κι έτσι, η παρουσία τους την κάνει να αισθάνεται απομονωμένη.

Αποφεύγει εντελώς τις πολιτικές συζητήσεις.

Ο πόλεμος και όσα ακολούθησαν την έχουν εξαντλήσει ψυχικά. Πλέον αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επικεντρώνεται απλώς στο να κάνει όσο καλύτερα μπορεί τη δουλειά της.

Μου είπε ότι πολλοί Εβραίοι εκπαιδευτικοί έχουν ήδη εγκαταλείψει την Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών και ότι δεν τους κατηγορεί.

Κατά την άποψή της, το συνδικάτο έχει μετατραπεί σε εχθρικό περιβάλλον για τους Εβραίους.

Η ιδιαίτερη οργή που στρέφεται εναντίον του μοναδικού εβραϊκού κράτους τής φαίνεται αντισημιτική, ακόμη και όταν παρουσιάζεται ως έκφραση συμπόνιας.

Μίλησε για αυτό που θεωρεί μια ανησυχητική σύγκλιση: τον παραδοσιακό αντισημιτισμό που μεταφέρεται από ορισμένα πολιτισμικά περιβάλλοντα και τον αντισημιτισμό της άκρας Αριστεράς.

Πιστεύει ότι το συνδικάτο αρνείται να αναγνωρίσει αυτή τη δυναμική.

Δεν εξεπλάγη όταν πληροφορήθηκε ότι η Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών είχε εμπλακεί στις προσπάθειες να εμποδιστεί ο Ντέιμιεν Ίγκαν να επισκεφθεί ένα σχολείο.

Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί σωστά, αναρωτήθηκε, πώς είναι δυνατόν ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος ενός καθιερωμένου πολιτικού κόμματος να θεωρείται τόσο επικίνδυνος ώστε να μην του επιτρέπεται να μπει σε σχολείο;

Το συνδικάτο διεξάγει επίσης εκστρατεία κατά του προγράμματος Prevent, μιας πρωτοβουλίας της βρετανικής κυβέρνησης που αποσκοπεί στην αποτροπή της εμπλοκής ατόμων στην τρομοκρατία ή της υποστήριξής της, μέσω έγκαιρης, εθελοντικής παρέμβασης και υποστήριξης.

Το συνδικάτο χαρακτηρίζει το πρόγραμμα καταπολέμησης της ριζοσπαστικοποίησης ρατσιστικό.

Ωστόσο, η ίδια υποστήριξε ότι ορισμένοι εκπαιδευτικοί που προβαίνουν σε ιδεολογική κατήχηση των παιδιών θα έπρεπε, κατά την άποψή της, να εξεταστούν στο πλαίσιο των μηχανισμών πρόληψης της ριζοσπαστικοποίησης.

Αποφεύγει τις συνελεύσεις των τοπικών παραρτημάτων, επειδή δεν θέλει να αντικρίσει ολόκληρη την έκταση όσων συμβαίνουν.

Παραμένοντας, όμως, στο συνδικάτο, αισθάνεται ότι διατηρεί έστω και μια μικρή εβραϊκή παρουσία μέσα σε αυτό.

Όταν ο Ντάνιελ Κεμπέντε δέχεται επικρίσεις για την εμμονή του συνδικάτου με την Παλαιστίνη, σημείωσε, απαντά ότι αυτό είναι «δημοκρατία».

Η ίδια, ωστόσο, παραδέχθηκε ότι θα φοβόταν να πει στους συναδέλφους της πως έχει οικογένεια στο Ισραήλ.

Τόσο εκφοβιστικό έχει γίνει, όπως είπε, το περιβάλλον.

Και αν οι Εβραίοι αισθάνονται ότι πρέπει να φύγουν για να νιώσουν ασφαλείς, πιστεύει ότι δεν μπορεί πλέον κανείς να μιλά ουσιαστικά για δημοκρατία.

Η Λία βρίσκεται ήδη σε αντιπαράθεση με συμμαθητές και εκπαιδευτικούς σχετικά με τη φετινή σχολική εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Στο ιδιωτικό σχολείο της στο Μάντσεστερ, η Εβραϊκή Εταιρεία και η Ανθρωπιστική Εταιρεία έχουν αναλάβει από κοινού τη σύνταξη του προγράμματος της εκδήλωσης.

Πέρυσι, μαθητές επιχείρησαν να προσθέσουν αναφορές σε «γενοκτονία στη Γάζα», ενώ ένας εκπαιδευτικός πρότεινε να συμπεριληφθεί παράγραφος για τον πόλεμο στη Γάζα, επικαλούμενος ανησυχίες σχετικά με το «αντιμουσουλμανικό μίσος».

Η Λία και μία ακόμη Εβραία μαθήτρια επέμειναν ότι η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος πρέπει να είναι αφιερωμένη στο Ολοκαύτωμα.

Φέτος, η ίδια αντιπαράθεση επανεμφανίστηκε.

«Ένας μαθητής ήθελε να συμπεριληφθεί μια παράγραφος για τις "αναγνωρισμένες γενοκτονίες στη Μέση Ανατολή και στο Σουδάν κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες"», εξήγησε.

«Αυτό αντικατοπτρίζει όσα συμβαίνουν γενικότερα. Έχω ακούσει μαθητές να λένε για μια μικρότερη μαθήτρια: "Δεν θα ήμουν φίλη της επειδή υποστηρίζει το Ισραήλ".

Αναφέρω τα περιστατικά, αλλά τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει.

Τώρα αγωνιζόμαστε ξανά για να αφαιρεθεί αυτή η παράγραφος πριν από την εκδήλωση».

Τουλάχιστον το σχολείο της εξακολουθεί να τιμά την ημέρα.

Από τη σφαγή που διέπραξε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο αριθμός των σχολείων που τιμούν την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος έχει μειωθεί περισσότερο από το μισό.

Σύμφωνα με το Ίδρυμα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (Holocaust Memorial Day Trust), περίπου 2.000 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τίμησαν την ημέρα το 2023.

Ο αριθμός μειώθηκε σε 1.200 το 2024 και σε μόλις 854 πέρυσι.

«Υπάρχουν ακυρώσεις που γίνονται με καλή πίστη και άλλες με κακή πίστη», δήλωσε η εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος, Ολίβια Μαρκς-Γουόλντμαν (Olivia Marks-Woldman).

Ορισμένοι εκπαιδευτικοί αισθάνονται ότι δεν διαθέτουν την κατάλληλη προετοιμασία για να αντιμετωπίσουν προσπάθειες εισαγωγής άσχετων σύγχρονων συγκρούσεων στις εκδηλώσεις.

Άλλοι επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος για την προώθηση πολιτικών επιδιώξεων.

«Έχουμε λάβει επιστολές στις οποίες σχολεία δηλώνουν ότι θα συμμετάσχουν μόνο εάν εκδώσουμε ανακοινώσεις καταδίκης του Νετανιάχου», είπε.

«Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν πρέπει να εξαρτάται από όρους».

Η Ισλαμική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Islamic Human Rights Commission), μια φιλοϊρανική οργάνωση που συμβάλλει στη διοργάνωση της ετήσιας αντιισραηλινής πορείας για την Ημέρα της Ιερουσαλήμ (Quds Day) στο Λονδίνο, κάλεσε 460 δημοτικά συμβούλια και πανεπιστήμια να μποϊκοτάρουν τις εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, εάν η Γάζα δεν συμπεριλαμβανόταν στις αναγνωρισμένες γενοκτονίες.

Η επιζήσασα του Ολοκαυτώματος Μάλα Τρίμπιτς (Mala Tribich), η οποία επέζησε από τα στρατόπεδα Ράβενσμπρικ και Μπέργκεν-Μπέλζεν, έχει παρατηρήσει ότι το ενδιαφέρον των σχολείων μειώνεται.

«Θα εκπλησσόσασταν αν γνωρίζατε πόσοι ενήλικοι δεν ξέρουν τίποτα για το Ολοκαύτωμα», είπε.

Ορισμένα σχολεία, όπως εκείνο στο οποίο φοιτά το παιδί της Χάνα, μιας Εβραίας μητέρας από το Νότιο Λονδίνο, έχουν καταργήσει αθόρυβα τον εορτασμό της ημέρας μετά την 7η Οκτωβρίου, επικαλούμενα άλλες προτεραιότητες στο σχολικό πρόγραμμα.

Ακόμη και εκεί όπου η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος εξακολουθεί να τιμάται, οι εντάσεις παραμένουν.

Η Τζο, βιβλιοθηκονόμος από το Βόρειο Λονδίνο, περιγράφει προσπάθειες συναδέλφων της να εντάξουν τη Γάζα σε έκθεση που είχε οργανώσει.

«Ένιωσα ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια να αφαιρεθεί από τους Εβραίους η κεντρική τους θέση στην Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος — να μετατραπεί η εβραϊκή θυματοποίηση σε εβραϊκή ενοχή», είπε.

Υπάρχουν κάποιες διστακτικές ενδείξεις αναζωπύρωσης του ενδιαφέροντος μετά την τρομοκρατική επίθεση στη συναγωγή του Μάντσεστερ και την εύθραυστη εκεχειρία στη Γάζα.

Φιλανθρωπικές οργανώσεις που ασχολούνται με την εκπαίδευση για το Ολοκαύτωμα αναφέρουν αύξηση των αιτημάτων για εκπαιδευτικές επισκέψεις και εκδηλώσεις.

Ωστόσο, παραμένει το ευρύτερο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να αυξάνεται ο αντισημιτισμός, όταν η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος είναι υποχρεωτική;

Μέρος της απάντησης ίσως βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται.

Για την 21χρονη Γιαέλ Κοέν-Ρότσιλντ (Jael Cohen-Rothschild), η εκπαίδευση για το Ολοκαύτωμα περιορίστηκε κυρίως στην προβολή της ταινίας «Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα» (The Boy in the Striped Pyjamas) — μιας ιστορίας που έχει επικριθεί ευρέως από εκπαιδευτικούς επειδή επικεντρώνει τη συμπόνια στον γιο ενός ναζιστή διοικητή στρατοπέδου, αντί στα Εβραία θύματα.

«Δεν υπήρξε σωστή διδασκαλία του ιστορικού πλαισίου», είπε.

«Καμία εξήγηση για το πώς δολοφονήθηκαν έξι εκατομμύρια Εβραίοι».

Ο ιστορικός Σάιμον Σίμπαγκ Μοντεφιόρε (Simon Sebag Montefiore) προειδοποίησε πρόσφατα ότι το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως όπλο εναντίον των Εβραίων.

Μιλώντας στο Ίδρυμα Εκπαίδευσης για το Ολοκαύτωμα (Holocaust Educational Trust) στο Ουεστμίνστερ, περιέγραψε πώς η Σοβιετική Ένωση άρχισε ήδη από το 1969 να χαρακτηρίζει τους πολέμους του Ισραήλ ως «γενοκτονία» — μια αντιστροφή των ιστορικών ρόλων που σήμερα επανεμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση.

«Η απροκάλυπτη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου», είπε, «απελευθέρωσε σε παγκόσμια κλίμακα το λανθάνον στερεότυπο της αντιστροφής του Ολοκαυτώματος εναντίον του Ισραήλ και των Εβραίων».

Το ηθικό βάρος του Ολοκαυτώματος, που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο του ορισμού της γενοκτονίας ως του απόλυτου κακού, επιστρατεύεται πλέον για να δικαιολογήσει μποϊκοτάζ, ακόμη και πράξεις βίας εναντίον των Εβραίων.

Η μνήμη των έξι εκατομμυρίων δολοφονημένων Εβραίων οικειοποιείται και χρησιμοποιείται στην υπηρεσία μιας αφήγησης που ανατρέπει την Ιστορία.

Και στα σχολεία μας, αυτή η αντιστροφή δεν αποτελεί πλέον θεωρητικό σχήμα.

Διδάσκεται. ֍

Η Nicole Lampert είναι δημοσιογράφος και σχολιάστρια.

In the UK, Jew-hatred is hijacking education.

*Σημείωση Ζ.Κ. Προσέξτε την ημερομηνία, το πρόβλημα δεν είναι τωρινό