Τα ΝΕΑ Δευτέρα 19.10.2026
Πάσχος Μανδραβέλης
Κάθε φορά που οι (κατά κανόνα δεξιές) κυβερνήσεις του Ισραήλ διαπράττουν εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού, φουντώνει η συζήτηση περί αντισημιτισμού σε ολόκληρο τον κόσμο. Επιχειρείται να χαρακτηριστεί ρατσιστική κάθε διαμαρτυρία για τα πεπραγμένα του Μπέιτ Αγκιόν· το αντίστοιχο «Μέγαρο Μαξίμου» στο Ισραήλ.
Ειδικώς η κυβέρνηση Νετανιάχου σκυλεύει χωρίς αιδώ την τραγική ιστορία ενός λαού, που δεισιδαιμονίες τον έφεραν ως πρόξενο κάθε κακού, κυνηγήθηκε επί αιώνες, και υπέστη το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τον Απρίλιο του 2024 ο ισραηλινός πρωθυπουργός χαρακτήρισε «αντισημιτικούς όχλους» τους φοιτητές που είχαν καταλάβει κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Παρομοίασε την κατάσταση με τα γερμανικά πανεπιστήμια της δεκαετίας του 1930 και ζήτησε να σταματήσουν οι διαμαρτυρίες. Τρεις μήνες νωρίτερα, ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ χαρακτήρισε «αντισημιτικό» το Διεθνές Δικαστήριο, όταν εκείνο επέβαλε προσωρινά μέτρα στο Ισραήλ. Πέρυσι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κατηγόρησε τον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ότι τροφοδοτεί τη «φωτιά του αντισημιτισμού» στη Γαλλία με την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους κ.λπ.
Η αλήθεια είναι πως η Αριστερά στην Ελλάδα είναι επιλεκτική στις διαμαρτυρίες. Δεν έγινε ούτε μία παράσταση διαμαρτυρίας για τις σφαγές που έκαναν τα ρωσικά στρατεύματα στην Μπούτσα και σε άλλες ουκρανικές πόλεις τις πρώτες εβδομάδες της εισβολής το 2022. Υπάρχουν φαινόμενα, όπως το κυνήγι των ισραηλινών τουριστών, που μπορούν να χαρακτηριστούν αντισημιτικές εκδηλώσεις, αφού στρέφονται εναντίον ανθρώπων με μόνο κριτήριο την καταγωγή τους.
Υπάρχει όμως κι ένα νοητικό τεστ που μας επιτρέπει να διακρίνουμε πόσο αντισημιτική είναι η Αριστερά στην Ελλάδα. Ας αναρωτηθούμε: αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του; Μάλλον όχι, για να μην πούμε πως αν ήταν κομμουνιστής παλιάς κοπής, το ΚΚΕ θα διαδήλωνε υπέρ του. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι τα κίνητρα της Αριστεράς δεν είναι ρατσιστικά· ο αντισημιτισμός είναι μορφή ρατσισμού και οι μισαλλόδοξοι... μισούν τους άλλους ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως ο αντισημιτισμός εξαλείφθηκε στην Ελλάδα, ασχέτως αν οι πολλοί πολιτικοί του εκφραστές αγαπούν σήμερα το Ισραήλ, με την ίδια θέρμη που προ μηνών λάτρευαν την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ο ελληνικός αντισημιτισμός είναι πιο ύπουλος και δυστυχώς βαθιά ριζωμένος, όπως γίνεται σε πολλές χριστιανικές κοινωνίες. Οφείλεται σε θρησκευτικο-λαϊκές διηγήσεις για τους «Εβραίους που σταύρωσαν τον Χριστό», ασχέτως αν ο Ιησούς ήταν Εβραίος και, κατά τον ίδιο, δεν ήρθε να καταλύσει τον μωσαϊκό νόμο, αλλά να τον συμπληρώσει (Κατά Ματθαίον 5,17). Επιβιώνουν και κυκλοφορούν σε όλα τα καφενεία οι δοξασίες περί «Εβραίων που κυβερνούν όλο τον κόσμο» και η (ελπίζουμε γνήσια) μεταστροφή πρώην αντισημιτών είναι «απόδειξη» περί του λόγου τους το αληθές.
Αυτός ο υφέρπων ρατσισμός πρέπει να καταπολεμηθεί, αλλά η πολιτική χρήση του αντισημιτισμού δεν το επιτρέπει. ֍
https://www.tanea.gr/print/2026/10/19/opinions/antisimitiki-aristera/