24.1.10
ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Στα 93 του χρόνια, ο Βιτάλ Αελιών έζησε μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής, αλλά και παγκόσμιας Ιστορίας του 20ου αιώνα. Στη μνήμη του, βέβαια, χαράχτηκε με ανεξίτηλα γράμματα η περίοδος της γερμανικής κατοχής, οπότε ως μέλος της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης αντιμετώπισε την αγριότητα και το ρατσισμό των κατακτητών.
Ωστόσο, η προσωπική ιστορία του Βιτάλ Αελιών δεν περιλαμβάνει στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανιστήρια και ανεξίτηλους αριθμούς στο δέρμα του, αλλά είναι συνυφασμένη με τη δράση των κινημάτων της Ελληνικής Αντίστασης.
Τον Ιούλιο του 1942 ο Βιτάλ Αελιών ήταν ανάμεσα στους χιλιάδες Εβραίους άνδρες, ηλικίας από 18 έως 45 ετών, που παρουσιάστηκαν στην πλατεία Ελευθερίας, προκειμένου να καταγραφούν από τους Γερμανούς. «Μας κρατούσαν ώρες ολόκληρες κάτω από τον ήλιο. Δεν τολμούσε κανένας να κουνηθεί, γιατί όποιος δεν άντεχε, έτρωγε ξύλο από τους Γερμανούς», θυμάται μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τους Έλληνες-Εβραίους, Μάρτυρες του Ολοκαυτώματος. Λίγες ημέρες μετά, οι Γερμανοί άρχισαν να καλούν τους Εβραίους σε υποχρεωτικά καταναγκαστικά έργα. «Τότε μας συγκέντρωσαν στην Αρετσού και κλείδωσαν περισσότερα από 60 άτομα σε βαγόνια, όπου χωρούσαν 40 άνδρες ή οκτώ ίπποι», εξηγεί.
Το επόμενο πρωί, ο Βιτάλ Αελιών και οι υπόλοιποι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα λατομείο των Τεμπών, που το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί για στρατιωτική οδοποιία. Εκεί ήμασταν αναγκασμένοι να κουβαλάμε πέτρες από το λατομείο ως τα τρένα», αναφέρει. Οι συνθήκες εργασίες στο λατομείο ήταν εξουθενωτικές. «Κουβαλούσαμε πέτρες από τις πέντε το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα και για φαγητό μας έδιναν μόνο ρεβίθια άβραστα το μεσημέρι, και χαλβά ή ελιές το απόγευμα. Εάν κάποιος αρρώσταινε, δεν δικαιούταν φαγητό».
Μέσα στο λατομείο, γνώρισε κατά τύχη έναν Γερμανό Σουδήτη διοικητή, ο οποίος ήθελε να έχει κάποιον ως βοηθό και επέλεξε τον Βιτάλ, επειδή γνώριζε τη γερμανική γλώσσα. «Μου έλεγε ότι δεν τον πείραζε που είμαι Εβραίος και μάλιστα μου εκμυστηρεύτηκε το εξής χαρακτηριστικό: ότι κάθε φορά που τον βάζουν να σκοτώσει έναν εχθρό, αυτός διστάζει γιατί σκέφτεται ότι μπορεί και ο αντίπαλος να έχει οικογένεια με παιδιά, όπως είχε και εκείνος».
Η παραμονή του Βιτάλ στο λατομείο κράτησε ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, οπότε ήρθε εντολή να μεταφερθεί μαζί με άλλους στη Θεσσαλονίκη. «Εκεί κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και το βράδυ πριν από τη μεταφορά μου δραπέτευσα με τη βοήθεια ανδρών του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου», υπογραμμίζει, και προσθέτει: «Ήρθε και με πήρε κάποιος Νίκος Τουφεξής από το ΕΑΜ και μου έδωσε ένα σημείωμα με 40 υπογραφές ανθρώπων που εγγυούνταν για μένα».
Από τη δραπέτευσή του και μετά ξεκίνησε η συστράτευσή του με τις δυνάμεις Αντίστασης που πολεμούσαν στα βουνά. Αρχικά κρύφτηκε στο χωριό Ιτιά (τότε Μπαλαμούτι), στη συνέχεια στους Γόννους και μετέπειτα σε περιοχές του νότιου Ολύμπου. Εκεί εντάχθηκε στο περίφημο Τάγμα Μηχανικού Ολύμπου του Ε.Λ.Α.Σ. Οι «Μπουρλοτιέρηδες του Ολύμπου», όπως τους έλεγαν χαρακτηριστικά, με διοικητή τον Αντώνη Αγγελούλη (Βρατσάνο) έμειναν στην Ιστορία ως οι πρωτεργάτες της ανατίναξης γερμανικής ταχείας αμαξοστοιχίας στα Τέμπη το Φεβρουάριο του 1944. Ακολούθησαν ανατινάξεις γραμμών, γεφυρών και αμαξοστοιχιών, που προκάλεσαν σοβαρές απώλειες και προβλήματα στους κατακτητές. Όπως τονίζει ο κ. Αελιών, βαγόνια τρένων ήταν σπαρμένα στην περιοχή αρκετά χρόνια μετά την απελευθέρωση. Το Τάγμα συνέχισε να δραστηριοποιείται μέχρι τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, οπότε παρέδωσαν τα όπλα και ο Βιτάλ Αελιών γύρισε στη Θεσσαλονίκη. «Εγώ ήμουν τυχερός, καθώς ήμασταν μια χούφτα Εβραίοι της Θεσσαλονίκης που γυρίσαμε πίσω ζωντανοί. Δυστυχώς στο 96% του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης που χάθηκε συγκαταλέγονταν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου, οι γονείς και τα τρία αδέρφια μου. Δεν γύρισε κανείς», καταλήγει.-
http://www.google.com/hostednews/epa/article/ALeqM5jF1FeGvOIMZmJ1MBnk5EoxTRTTEw