του ΒΙΚΤΩΡ ΙΣΑΑΚ ΕΛΙΕΖΕΡ

15/02/2005

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ : ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

 

Δέκα οκτώ μήνες μετά τη καθαίρεση του από τη πρωθυπουργία της Παλαιστινιακής αρχής , ο Μαχμούντ Αμπάς (Αμπού Μάζεν) εκλέγεται με 62,5% ως Πρόεδρος της. Η Παλαιστινιακή Δημοκρατία γεννήθηκε και κάνει τα πρώτα της βήματα , υπό αντίξοες συνθήκες.  Στο Προεδρικό γραφείο τα σωρευμένα προβλήματα περιμένουν την λύση τους από τον Μαχμούντ Αμπάς : H επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, η διακοπή της Ιντιφάντα, οι σχέσεις με τη Χαμάς, η πάταξη της διαφθοράς, η εσωτερική ασφάλεια και ο έλεγχος της Λωρίδας της Γάζας μετά την αποχώρηση των Ισραηλινών, αποτελούν το προπομπό του Παλαιστινιακού κράτους.  Ο  νέος Πρόεδρος , σε αντίθεση με τον προκάτοχο του , χαίρει της εκτίμησης του Αριέλ Σαρόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι ένας ενδοτικός διαπραγματευτής. Αντιθέτως. Το 2000, πρίν από την διάσκεψη του Καμπ Ντειβιντ, ο Μαχμούντ Αμπάς, στενός σύμβουλος τότε του Αραφάτ, διευκρίνισε προς τις Παλαιστινιακές παρατάξεις ότι  οι Παλαιστίνιοι διαπραγματευτές δεν θα παραχωρήσουν σπιθαμή εδάφους, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, και θα απαιτήσουν αναγνώριση του δικαιώματος επιστροφής των προσφύγων. Από τότε όμως μέχρι και σήμερα καταδικάζει την άσκηση ένοπλης βίας εναντίον του Ισραήλ και την θεωρεί ως ένα τραγικό λάθος της Παλαιστινιακής πολιτικής.

 Η νίκη του Μαχμούντ Αμπάς είναι μόνο η αρχή ενός δύσβατου δρόμου. Οσο η Χαμάς παραμένει ισχυρή και έτοιμη να τορπιλίζει κάθε διαπραγματευτική προσπάθεια προκαλώντας θύματα στο Ισραήλ τόσο θα σείεται και η πρόσφατη εξουσία του νέου Προέδρου. Ο Αμπάς χρειάζεται χρόνο και αποφασιστικότητα για να περιορίσει την επιρροή της Χαμας στις εξελίξεις. Οι πρόσφατες εκλογές έδειξαν ότι η πλειοψηφία των Παλαιστινίων κουράσθηκε από τον σκληρό και ανελέητο πόλεμο. Ο Αμπάς γνωρίζει ότι Παλαιστινιακό κράτος και τρομοκρατία δεν μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα. Η φραστική λοιπόν καταδίκη της πρέπει να γίνει πράξη.

 

 

ΙΣΡΑΗΛ :  ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΙ

 

Στις 11 Ιανουαρίου η νέα κυβέρνηση του Αριέλ Σαρόν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Κνέσετ, περιλαμβάνοντας στους κόλπους της το Εργατικό κόμμα του Σιμόν Πέρες και αποκόπτοντας τους δεσμούς με την ακροδεξιά πτέρυγα της Ισραηλινής Βουλής. Η νέα πολιτική πραγματικότητα αντικατοπτρίζει ίσως την βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας της Ισραηλινής κοινωνίας που επιθυμεί ειρήνη με ασφάλεια. Το σχέδιο «αποχώρηση από τη Γάζα» έχει ήδη τεθεί σε σταδιακή εφαρμογή. Οι έποικοι καταφεύγουν σε βίαιη αντίσταση εναντίον Ισραηλινών στρατιωτών και καλούν τους νέους να αρνηθούν την υπηρεσία στον στρατό. Στον ίδιο στρατό που θυσίασε δεκάδες παιδιά του επί δεκαετίες για την προστασία των εποίκων. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο δοκιμάζεται η Ισραηλινή δημοκρατία. Μία θεοκρατικά εμπνευσμένη μειοψηφία περιφρονεί την νόμιμη και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και προτρέπει σε παραβίαση των αποφάσεων της Κνέσετ. Και φυσικά η συνοχή της Ισραηλινής κοινωνίας δεν κινδυνεύει από την άρση της κατοχής αλλά από την συνέχιση της. Κινδυνεύει   από την de-facto δημιουργία ενός κράτους που θα περιλαμβάνει και τα κατεχόμενα, όπου δύο έθνη θα βρίσκονται σε συνεχή ένοπλη διαμάχη μεταξύ τους. Κινδυνεύει η Δημοκρατία διότι το ισχυρότερο εξ αυτών θα επιβάλλει κατοχή και διακριτική μεταχείριση εις βάρος του αδυνάμου προκειμένου να διατηρήσει την ισχύ του. Κινδυνεύει η Σιωνιστική ιδέα διότι δεν θα υφίσταται πλέον εβραικό κράτος αλλά εβραική μειοψηφία που θα παραβιάζει την εβραική ηθική και τις αρχές της Δημοκρατίας, παραβίαση δηλαδή των βασικών αρχών του Σιωνισμού.

 Ο Βουλευτής του εργατικού κόμματος Εφράιμ Σνέ έγραψε στην εφημερίδα Haarez : «Ο αγώνας για την    αποχώρηση από την Γάζα και την απόσυρση των οικισμών είναι καθοριστικός για την ύπαρξη της Δημοκρατίας στο Ισραήλ… Το ερώτημα δεν είναι μόνο από πού αποχωρούμε αλλά και προς τα πού οδεύουμε – στη συνέχιση του πολέμου από άλλες γραμμές η στο τέλος του με συμβιβασμό». Σύμφωνα με έρευνα της ίδιας εφημερίδας μόνο το 8% του Ισραηλινού πληθυσμού υποστηρίζει την βίαιη αντίσταση των εποίκων ενώ το 75% υποστηρίζει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τους Παλαιστινίους και τον εδαφικό συμβιβασμό στα πλαίσια οριστικής συμφωνίας ειρήνης. Και επειδή οι συμβολισμοί είναι σημαντικοί στη Μέση Ανατολή, ο Σαρόν συμβολίζοντας την ασφάλεια, ο Πέρες συμβολίζοντας την ειρήνη και ο Μαχμούντ Αμπας συμβολίζοντας την μετριοπάθεια , μπορούν ίσως  να οδηγήσουν τους λαούς τους στην ειρηνική συνύπαρξη.