4/4/2005

 Ο οδικός χάρτης για την λύση στο Παλαιστινιακό θέμα προβλέπει στην δεύτερη φάση του την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους σε “σε προσωρινά σύνορα” και συνέχιση των διαπραγματεύσεων για τα δύσκολα θέματα όπως είναι τα σύνορα, τα Ιεροσόλυμα, οι οικισμοί και η επιστροφή των προσφύγων.

 Το Ισραήλ δεν έχει μεν κανένα πρόβλημα με αυτό αλλά για να φτάσει σε αυτήν την φάση ζητάει από τους Παλαιστινίους ανταλλάγματα που η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν πρόκειται ποτέ πραγματοποιηθούν. Παραδείγματα.

  •  Το Ισραήλ ζητάει την αφόπλιση όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Χαμάς, η Τζιχάντ και οι Ταξιαρχίες των Μαρτύρων της Al-Aqsa. Όπως  διεμήνυσε ο Abu Mazen ούτε στον ύπνο σας τουλάχιστον για την ώρα διότι αυτό θα προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο. Αποτέλεσμα οι οργανώσεις δεν αφοπλίσθηκαν αλλά κράτησαν την υπόσχεση του, τουλάχιστον ως τώρα, και σταμάτησαν τις επιθέσεις τους.

  • Το Ισραήλ επιμένει να έχει τον έλεγχο των εισόδων στο Παλαιστινιακό έδαφος από ξηράς, αέρος και θαλάσσης. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Στη Γάζα τον έλεγχο των συνόρων με την Αίγυπτο έχει αναλάβει η τελευταία ενώ μόλις ανοίξει το αεροδρόμιο της Γάζας και τελειώσει η κατασκευή του λιμανιού οι Ισραηλινοί θα αποχωρήσουν ήσυχος.

  •  Το Ισραήλ ζητάει για να αποχωρήσει από τα εδάφη να συζητηθεί το μέλλον των οικισμών αλλιώς δεν το κουνάει. Στην πραγματικότητα παραχωρεί την Γάζα, το Βόριο τμήμα της Δυτικής Όχθης, διαλύει τους οικισμούς και σε αντάλλαγμα δεν παίρνει τίποτα. Ίσως μόνο της κατάρες των παλαιστινίων που θα συνοδεύουν την αποχώρηση τους.

  • Τέλος, και για να μην ξεχνιόμαστε, ο βασικός λόγος που κατέρρευσε το Camp David και μετά η συνάντηση στην Τάμπα ήτα διότι Μπαράκ και Κλίντον θέλανε να υπογράψει ο Αραφάτ το τέλος της διαμάχης και ότι η Παλαιστινιακή πλευρά δεν είχε άλλες απαιτήσεις όρο που απέρριψε ο Αραφάτ.    

Τι θα γινόταν όμως αν το Ισραήλ πήγαινε κατευθείαν στη δεύτερη φάση με ελάχιστες συμφωνίες με τους παλαιστίνιους; Τι θα γινόταν αν το Ισραήλ  παραχωρούσε ένα Παλαιστινιακό κράτος με προσωρινά σύνορα διαλύοντας τους περισσότερους οικισμούς στην Δυτική όχθη και αποχωρώντας ας πούμε μέχρι 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα του; Όχι απλώς δεν θα έχανε αλλά θα κέρδιζε πολλαπλώς.  

  •  Πρώτον. Η οικονομία του θα αναπτυσσόταν  με φοβερά γρήγορους  ρυθμούς. Το 2004 παρόλα τα προβλήματα  αναπτύχθηκε 4,5%!!!

  •  Δεύτερον. Τα λεφτά που θα εξοικονομούσε θα μπορούσε να τα ρίξει σε κοινωνικά προγράμματα μέσα στο κράτος του.

  • Τρίτον. Ο στρατός θα ξαναγύριζε στα κανονικά του καθήκοντα και το σπουδαιότερο θα γύρναγε στις ασκήσεις που παραμελήθηκαν λόγω ιντιφάντας.

Αλλά όλα τα παραπάνω είναι τίποτα μπροστά στο κέρδος που θα έχει αποφεύγοντας  μία τρίτη ιντιφάντα. Η Παλαιστινιακή οικονομία, η κοινωνική της  πολιτική, η εκπαίδευση κλπ βρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση και αργά η γρήγορα θα υπάρχουν προβλήματα και κοινωνική αναταραχή. Αν το Ισραήλ αποχωρήσει μονομερώς και παραχωρήσει προσωρινά σύνορα δεν θα είναι μπλεγμένο σε αυτήν την κατάσταση. Όχι μόνο αυτό αλλά αυτοί που θα ανησυχούν περισσότερο και θα προσπαθήσουν να βρούνε μία λύση θα είναι πρωτίστως η Ιορδανία και κατά δεύτερο λόγο η Αίγυπτος.

 Μία συμφωνία με τους Παλαιστίνιους του στιλ της ανακωχής του 1949 που υπογράφτηκε στη Ρόδο μεταξύ Αράβων και Ισραήλ, και που άντεξε σχεδόν 20 χρόνια, θα μπορούσε να είναι το μοντέλο για το προσωρινό  παλαιστινιακό κράτος. Τα δε πιο δύσκολα προβλήματα θα μπορούσαν να συζητηθούν χωρίς την πίεση του χρόνου και της καθημερινής άσχημης πραγματικότητας.

 Αν νομίζετε ότι αυτό δεν γίνετε θυμηθείτε τι κάνει τώρα το Ισραήλ σε Γάζα και Βόρια Δυτική Όχθη.