Του Tom Gross

The Jerusalem Post
25/04 /2005

 Το «Με Λένε Rachel Thaler» δεν είναι το όνομα θεατρικής παραγωγής που θα προβληθεί οποιαδήποτε στιγμή στο άμεσο μέλλον στο Λονδίνο. Η Thaler, ηλικίας 16 ετών, ανατινάχθηκε σε επίθεση σε μία πιτσαρία σε ισραηλινό εμπορικό κέντρο. Πέθανε αφότου έδωσε έναν αγώνα 11 ημερών για την ζωή της μετά από την επίθεση στις 16 Φεβρουαρίου του 2002, όταν ένας βομβιστής αυτοκτονίας, πλησίασε μία ομάδα εφήβων και ανατινάχθηκε.

 
Η Thaler ήταν Βρετανή υπήκοος, γεννημένη στο Λονδίνο, όπου ζούν ακόμα οι παππούδες της. Αλλά αμφιβάλω εάν κάποιος στο Θέατρο της Βασιλικής Αυλής ή τα περισσότερα άτομα στα Βρετανικά ΜΜΕ, την έχουν ακουστά. «Δεν μου πήρε ούτε ένας Βρετανός δημιοσιογράφος συνέντευξη, ούτε ανάφερε κανείς τον θάνατό της,» μου είπε η μητέρα της, η Ginette, την περασμένη εβδομάδα.


Οι γονείς της Thaler δώρισαν τα όργανά της προκειμένου να γίνει μεταμόσχευση (που βοήθησαν για να σωθεί η ζωή ενός νεαρού Ρώσου) και θρηνούν σιωπηλά. Αντίθετα, μετά τον τυχαίο σκοτωμό της Rachel Corrie, οι γονείς της ξεκίνησαν μία μεγάλη εκστρατεία δημιοσιότητας. Ταξίδεψαν στην Ραμάλλα για να παραλάβουν τιμητική πλακέτα από τον Γιασέρ Αραφάτ για την κόρη τους. Διέδωσαν τα e-mail της και αποσπάσματα από το προσωπικό της ημερολόγιο στα διεθνή ΜΜΕ που ήταν πρόθυμα να τα δημοσιεύσουν.


Η αριστερή βρετανική καθημερινή εφημερίδα «The Guardian», που έχει επιρροή, ήταν μεταξύ εκείνων που δημοσίευσαν αυτά τα αποσπάσματα το 2003. Αυτό αποτέλεσε την έμπνευση για μία νέα θεατρική παράσταση με τίτλό «Με Λένε Rachel Corrie», που εγκαινιάστηκε αυτό το μήνα στο Θέατρο της Βασιλικής Αυλής μία από τις εγκατάστασεις του Λονδίνου με το μεγαλύτερο κύρος. (Πρόσφατα οι New York Times το περιέγραψαν σαν το «πιο σημαντικό θέατρο στην Ευρώπη.»)


Την παράσταση επιμελούνται και σκηνοθετούν η Katharine Viner, η οποία είναι και αρχισυντάκτρια του περιοδικού της Guardian, που εκδίδεται το Σαββατοκύριακο, και ο αστέρας του κινηματογράφου Alan Rickman (γνωστός από τις ταινίες Die Hard and Harry Potter). Το σενάριό τους βασίζεται σε αποσπάσματα από το ημερολόγιο και τα e-mail της Corrie.


Για εκείνους που δεν θυμούνται την ιστορία, η Rachel Corrie ήταν μία νεαρή Αμερικανίδα ριζοσπάστης που έκαιγε αμερικανικές σημαίες σε συγκεντρώσεις υπέρ της Χαμάς στην Γάζα το 2003. Λίγο αργότερα πέθανε όταν πήδηξε μπροστά σε μία μπουλντόζα του Ισραηλινού Στρατού που προσπαθούσε να καταδαφίσει ένα κτίσμα το οποίο υποπτεύονταν ότι έκρυβε τούνελ που χρησιμοποιούντο για την λαθραία διακίνηση όπλων.


Εν μέρει εξαιτίας των προσπαθειών της Corrie και των συναδέλφων της ακτιβιστών στο Κίνημα Διεθνούς Αλληλεγύης (ISM), οι Ισραηλινές Ενοπλες Δυνάμεις δεν μπόρεσαν να σταματήσουν την ροή των όπλων σε αυτά τα τούνελ. Αργότερα, αυτά τα όπλα χρησιμοποιήθηκαν για να σκοτωθούν παιδιά στην πόλη Sderot στο Νότιο Ισραήλ και αλλού.


Όμως μέσα στα εκαντονάδες άρθρα που γράψτηκαν για την Corrie τα οποία δημοσιεύθηκαν σε όλον τον κόσμο, τα ΜΜΕ παρέλειψαν προσεκτικά να αναφέρουν αυτές τις λεπτομέρειες. Το ίδιο έχουν κάνει και o Rickman και η Viner, αφήνοντας τους κριτικούς που αξιολογούν το έργο χωρίς ιδέα για το ιστορικό των γεγονότων στα οποία αναφέρεται.


«Η Corrie ήταν πάντα προοδευτική και είχε συνείδηση . . .πήγε να εργαστεί στο Κίνημα Διεθνούς Αλληλεγυής (ISM) στην Γάζα,» έγραψε ο Michael Billington στην Guardian την περασμένη εβδομάδα, χωρίς να δώσει την παραμικρή εξήγηση για το τι εστί το ISM.


Το ΙSM παρουσιάζεται συχνά σαν μία «οργάνωση ειρήνης» στα Δυτικά ΜΜΕ. Λίγοι αναφέρουν την συνάντηση που είχαν μέλη της ISM με τους Βρετανούς βομβιστές αυτοκτονίας Omar Khan Sharif και Assif Muhammad Hanif, οι οποίοι λίγες μέρες αργότερα ανατίναξαν το «Mike’s Place», μία παμπ στο Τελ Αβίβ, σκοτώνοντας τρία άτομα και τραυματίζοντας δεκάδες, μεταξύ των οποίων και Βρετανούς πολίτες. Ή το γεγονός ότι παρείχε καταφύγιο στα γραφεία της στον Shadi Sukia, ένα από τα ηγετικά στελέχη της Ισλαμικής Τζιχάντ. Ή το γεγονός ότι η διακύρυξη της αποστολής του ISM αναφέρει ότι ο «ένοπλος αγώνας» αποτελεί «δικαίωμα» των Παλαιστινίων.


«Το Ισραήλ είναι μία παράνομη οντότητα η οποία δεν θα έπρεπε να υπάρχει,» έγραψε η Flo Rosovsky, συντονίστρια του ISM για τα ΜΜΕ, διεκρινίζοντας την ιδέα της οργάνωσης για την ειρήνη.


Δυστυχώς για εκείνους που έχουν προσπαθήσει να παρουσιάσουν την Corrie σαν ειρηνική διαδηλώτρια, πρίν πεθάνει στις 15 Φεβρουάριου 2003, το Associated Press και το Yahoo News δημοσίευσαν φωτογραφίες της που την δείχνουν να καίει μία αμερικανική σημαία και να υποκινεί πλήθη στην Γάζα. Αλλά η θεατρική παράσταση αυτό δεν το αναφέρει.


Επομένως, οι Βρετανοί κριτικοί αφέθηκαν να πουν στο κοινό της Βρετανίας ότι η θεατρική παράσταση αποτελεί μία «πραγματική τραγωδία της ζωής» οπού λάμπει η «ανιδιοτελής καλοσύνη της Corrie» (Evening Standard)


H Corrie δολοφονήθηκε αφότου έγινε μέλος μίας μη βίαιης Παλαιστινιανής οργάνωσης αντίστασης», γράφει η Emma Gosnell, στην Sunday Telegraph (ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Corrie διστάζουν να χρησιμοποιήσουν την λέξη «δολοφονήθηκε» μέχρι τώρα).


Στην Daily Telegraph, ο Charles Spencer μιλά για «την ανησυχία της Corrie για τα δεινά της ανθρωπότητας . . και ότι κανείς φεύγει από θέατρο θρηνώντας όχι μόνο για την Rachel Corrie αλλά και για τον χαμένο ιδεαλισμό του και το παράτολμο θάρρος των νέων.


Σε ένα από τα πιό εκπληκτικά σχόλια, ο Michael Billington, κριτικός της Guardian, είπε τα εξής για την παράσταση: «Αποφεύγει τον κίνδυνο της ξεκάθαρης προπαγάνδας.»


Είναι ειρωνεία να θυμάται κανείς ότι έχουν υπάρξει αρκετά πραγματικά θύματα που ονομάζονταν Rachel, και δύσκολο να πιστέψει ότι ότι αυτοί οι κριτικοί δεν έχουν ακούσει ποτέ γι’ αυτά. Ολες αυτές οι άλλες Rachel πέθαναν λίγους μήνες μετά την Corrie, αλλά σε αντίθεση με αυτήν, σε συνθήκες οι οποίες δεν ήταν αμφιλεγόμενες. Δολοφονήθηκαν εσκεμμένα: η Rachel Levy (17 ετών, ανατινάχθηκε σε μπακάλικο), η Rachel Levi (19 ετών, πυροβολήθηκε ενώ περίμενε το λεωφορείο), η Rachel Gavish (σκοτώθηκε μαζί με τον σύζυγό της, τον γιο της και τον πατέρα της στο σπίτι ενώ γιόρταζαν το δείπνο του Εβραϊκού Πάσχα), η Rachel Garhi (ανατινάχθηκε ενώ καθόταν σε καφετέρια στο Τελ Αβίβ, αφήνοντας πίσω της τρία μικρά παιδιά), η Rachel Sarbo (δολοφονήθηκε με τους τρεις γιούς της ηλικίας 16, 13 και 5 ετών, ενώ βρίσκονταν στο σπίτι).


Μόνο ένας κριτικός (ο Clive Davis στους Times του Λονδίνου) απορρίπτει κάποια μέρη της παράστασης χαρακτηρίζοντας τα ως «ωμή προπαγάνδα». Σε ένα σημείο η Corrie δηλώνει: «Η μεγάλη πλειοψηφία των Παλαιστινίων αυτήν την στιγμή, απ’ ότι μπορώ να καταλάβω, συμμετέχουν σε μια μη βίαια αντίσταση του τύπου του Gandhi.» Οπως σημειώνει ο Davis, «Ακόμα και ο εκλιπών Γιασέρ Αραφάτ, θα μπορούσε να είχε κοκκινήσει με αμηχανία ακούγοντας αυτό.»


Ο θάνατος της Rachel Corrie ήταν αναμφίβολα τραγικός. Αλλά στην τελική ανάλυση αυτή η θεατρική παράσταση δεν έχει να κάνει με την Corrie, αλλά με την καλλιέργια του μίσους εναντίον του Ισραήλ. Εχουν πωληθεί όλα τα εισιτήρια για την παράσταση τώρα, και λέγεται ότι θα προβληθεί στην Αμερική. Επίσης, η Βασιλική Αυλή σπεύδει να βγάλει και μία γραπτή έκδοση της θεατρικής παράστασης για να δοθεί σε σχολεία.


Ο συντάκτης είναι πρώην ανταποκριτής από την Ιερουσαλήμ της Sunday Telegraph