Του Daniel Doron
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?pagename=JPost/JPArticle/ShowFull&cid=1118283814182 

Jerusalem Post,
9/6/2005

  Παρά τα πολλά ελαττώματα και τις αποτυχίες του Ισραήλ οι Εβραίοι της Αμερικής είναι ακόμα πολύ αφοσιωμένοι στην ασφάλεια και την ευημερία του. Αλλά αυτοί, ακόμα και η πολύ έξυπνη ηγεσία τους, πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένοι για να το υπερασπίζονται πιο αποτελεσματικά.

Η επίθεση εναντίον της νομιμότητας του Ισραήλ διευρύνεται επειδή οι Εβραίοι των ΗΠΑ, όπως και οι περισσότεροι άλλοι Αμερικανοί, λαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της πληροφόρησής τους για την διένεξη της Μέσης Ανατολής από ιδεολογικά προκατειλλημένα ΜΜΕ, όπως είναι οι New York Times, το CNN, και η Εθνική Δημόσια Ραδιοφωνία (National Public Radio), για να αναφερθούμε σε μερικά. Και η φιλο – Ισραηλινή κοινότητα δεν έχει επαρκή ενημέρωση για να υπερκεράσει την μεροληψία.

Τα φιλελεύθερα ΜΜΕ, πιστεύουν ότι το Ισραήλ, που είναι σύμμαχος της κατά την άποψή τους επιθετικής και ιμπεριαλιστικής Αμερικής, δεν μπορεί να κάνει τίποτα σωστό. Από την άλλη πλευρά, οι αντίπαλοι του, οι Ευγενείς Αραβες Βάρβαροι, μέλη του καταπιεσμένου Τρίτου Κόσμου, σπάνια μπορεί να κάνουν λάθη.

Μάλιστα, είναι απίστευτο, ότι παρά τα χρόνια της αδυσώπητης παραπληροφόρησης, που έχει αμαυρώσει την εικόνα του Ισραήλ, οι Εβραίοι διατηρούν έστω και την ελάχιστη εκτίμηση και συμπάθεια για την χώρα. Επιπλέον, υπάρχει μία καλά χρηματισμένη και εξελιγμένη εκστρατεία αραβικής προπαγάνδας που έχει οδηγήσει σε μία ιδεολογική κατήχηση σημαντικών στοιχείων της αμερικάνικης ελίτ, ιδιαίτερα σε πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ, όπου τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις υπονομεύουν την ηθική νομιμότητα του Ισραήλ.

Επειδή οι περισσότεροι Αμερικανοί, μεταξύ των οποίων και οι ηγέτες των Εβραίων, έχουν μόνο μία γενική ιδέα της ιστορίας της αραβο – ισραηλινής διένεξης, οι Αραβες και εκείνοι οι Εβραίοι που μισούν τους εαυτούς τους, οι συμμαχοί τους, έχουν περάσει με επιτυχία την εκδοχή της ιστορίας ότι υπήρξε δήθεν υφαρπαγή «αραβικών εδαφών» και ως αποτέλεσμα η τυφλή αραβική τρομοκρατία ήταν ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι Αραβες μπορούσαν να αντισταθούν στην «κατοχή» και την «εθνοκάθαρση» των Εβραίων. Και ότι Αραβες επρέπε να υποστηριχθούν επειδή ήταν σαν τον Δαυίδ που πολεμούσε εναντίον του κακού – Γολιάθ, το Ισραήλ.

Αλλά η εδαφική έκταση που καθιερώθηκε ως η Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης (το οποίο περίεχε και την έκταση στην οποία αργότερα δημιουργήθηκε η Ιορδανία) είχε καταμεριστεί για την δημιουργία μίας εβραϊκής εθνικής εστίας ως μέρος μίας συμφωνίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για την διανομή των περιοχών της Μέσης Ανατολής, όπου οι Τούρκοι είχαν κυβερνήσει για αιώνες. Πάνω από το 99% αυτών των εδαφών δόθηκε στους Αραβες χωρίς να κουνήσουν στην πραγματικότητα το δαχτυλάκι τους για τα απελευθερώσουν, με την συννένοηση ότι η Παλαιστίνη, που αποτελούσε λίγοτερο από το 1% αυτής της εδαφικής έκτασης θα δινόταν στους Εβραίους. Η διεθνής κοινότητα θεώρησε ότι η διεκδίκηση από τους Εβραίους αυτού μικρού κομματιού γης, που ήταν κατά κόρoν έρημη, ήταν αδιαμφισβήτητη. Οι Αραβες εκπρόσωποι στην σύσκεψη ειρήνης μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αρχικά δέχθηκαν αυτή την γενναιόδωρη προσφορά. Την απέρριψαν αργότερα μόνο όταν Βρετανοί ιμπεριαλιστές πράκτορες τους παρότρυναν να αντιταχθούν σε αυτήν.

Δεν υπήρχαν ποτέ ισχυρά ιστορικά, νομικά ή εθνικά επιχειρήματα σε σχέση με δήθεν «παλαιστινιακά εδάφη» ούτε ισχυρά επιχειρήματα για δήθεν ιδιωτικές εκτάσεις των Παλαιστινίων. Εως τότε η αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Οχθης ήταν άγονη και έρημη. Το λίγοτερο από το 7% της περιοχής είχε κατοικηθεί ή άνηκε σε ιδιώτες. Το Ισραήλ δεν άγγιξε σχεδόν καθόλου την ιδιωτική γη. Οι οικισμοί κτίστηκαν στο 4% της έρημης γης που άνηκε στην κυβέρνηση.

Επιπλέον, το 93% της γης που σήμερα αποτελεί το σημείο αντιπαράθεσης ήταν τελευταία φορά υπό την κυριαρχία της Βρετανικής Εντολής η οποία κληρονόμησε τις εκτάσεις από την Τουρκική Αυτοκρατορία. Επομένως η γη δεν ήταν ποτέ «παλαιστινιακή.» Μετά την διάλυση της Βρετανικής Εντολής το 1948 και την απόρριψη του σχεδιού διαχωρισμού του ΟΗΕ από τους Αραβες, αυτή η γη παρέμεινε χωρίς νόμιμους ιδιοκτήτες. Εγινε μία αμφισβητούμενη περιοχή, με τους Εβραίους να έχουν το κύριο επιχείρημα για την διεκδίκησή της, επειδή είχε καθιερωθεί τελευταία φορά ως μία εβραϊκή εθνική εστία από την Κοινωνία των Εθνών

Η υποτιθέμενη «κατοχή» είναι ένα άλλο ψέμα. Μετά τις Συμφωνίες του Οσλο το 1997, πάνω από 95% του Αραβικού πληθυσμού στην Δυτική Οχθη βρέθηκε κάτω από την δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Αρχής. Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει επιδρομές σε αυτήν την περιοχή για να καταπολεμήσει την τρομοκρατία, αλλά αυτές δεν αποτελουν μόνιμη κατοχή.

Τέλος, οι Αραβες της Παλαιστίνης αποτελούσαν πάντα της αιχμή του δόρατος μιας ψυχωτικής προσπάθειας των Αράβων να καταστρέψουν το Ισραήλ. Εαν αναλογιστεί κανείς ότι το Ισραήλ πολεμά όλον τον Αραβικό Κόσμο, ο οποίος έχει την υποστήριξη πολλών μουσουλμανικών χωρών και χωρών του Τρίτου Κόσμου, καθώς και την συνέργια πολλών ευρωπαϊκών κρατών, είναι ξεκάθαρο ποιός είναι ο Δαυίδ και ποιός ο Γολιάθ.

Οχι μόνο οι Αμερικανοί Εβραίοι αλλά και οι εκπρόσωποι του Ισραήλ, σπάνια αμφισβητούν ή αντικρούουν τις ψευδείς κατηγορίες των Αράβων. Κατά κύριο λόγο τις αφήνουν να πλανώνται χωρίς να διαψεύδονται ώστε να θεωρείται αυτόματα ένοχο το Ισραήλ για την υφαρπαγή παλαιστινιακής γης και για μία κατοχή που αφορά και την εθνοκάθαρση.

Η διάβρωση του ηθικού αναστήματος του Ισραήλ δεν έχει αποδυναμώσει μόνο το παγκόσμιο κύρος του, αλλά και τον πιό πολύτιμο σύμμαχό του, την Αμερικανο-Εβραϊκή κοινότητα. Οι Εβραίοι δεν νιώθουν πλέον την περηφάνια και την αυτοπεποίθηση που ένιωθαν μετά την απροσδόκητη νίκη του Ισραήλ στον Πόλεμο των Εξι Ημερών η μετά από την αξιοθαύμαστη διάσωση των Ισραηλινών ομήρων στο ‘Εντεμπε.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό από την απλή απώλεια της περηφάνιας και της αυτοπεποίθησης. Βλέπουμε ότι η ιδεολογική κατήχηση της ευρωπαϊκής ελίτ από την αραβική προπαγάνδα έχει οδηγήσει σε εκκλήσεις για την διάλυση του Ισραήλ η έστω για ένα αντι-ισραηλινό μποϊκοτάζ. Αυτή η ιδεολογική κατήχηση έχει δημιουργήσει και ένα άσχημο και επικίνδυνο κύμα αντισημιτισμού.

Δόξα τω Θεώ είναι μάλλον απίθανο ο Αμερικανικός λαός να εξαπατηθεί από τους διανοούμενους του και δόξα τω Θέω το Ισραήλ υποστηρίζεται από καλούς φονταμενταλιστές Χριστιανούς. Παρά ταύτα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο πιθανός κίνδυνος που δημιουργείται από την διάβρωση του ηθικού αναστήματος του Ισραήλ για την ίδια την χώρα και για την Αμερικανο-Εβραϊκή κοινότητα.

Ο κίνδυνος πρέπει να αντιμετωπιστεί με την διοργάνωση μίας μαζικής εκπαιδευτικής εκστρατείας η οποία θα οπλίσει τους Εβραίους των ΗΠΑ, ιδιαίτερα την ηγεσία τους, με καλύτερη ενημέρωση για την φύση και την ιστορία της διένεξης στη Μεση Ανατολή.