Επιχείρηση Κουβέρτα από την μοσάντ στη δεκατετία του 70.
Gadi Sukenik (YNET)

 

 

  Ήταν η πρώτη επίσκεψη του Emanuel Alon στη Δαμασκό. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε αφήσει τη βαλίτσα του στο δωμάτιο του στο 10ο όροφο του ξενοδοχείου Χίλτον στη Δαμασκό. Ο νεαρός Ισραηλινός κομμάντο ζήτησε από τον τοπικό του «σύνδεσμο» να τον οδηγήσει στην πλατεία όπου, πριν από μερικά χρόνια, κρεμάστηκε ο περιβόητος Ισραηλινός κατάσκοπος, Eli Cohen.


Οι δυο τους οδήγησαν στην πλατεία όπου ο «οικοδεσπότης» του έδειξε ένα σημείο που θύμιζε τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες της λαιμιτόμου που είχαν δημοσιευθεί στις Ισραηλινές εφημερίδες- φωτογραφίες που αποτυπώθηκαν στη συνείδηση κάθε Ισραηλινού παιδιού αυτής της γενιάς. Ο Alon τρέμοντας σκέφθηκε «Ω Θεέ μου, μπορεί να καταλήξω να πεθάνω με τον ίδιο τρόπο».

Η «Επιχείρηση Κουβέρτα», η μεταφορά Εβραίων από τη Συρία στο Ισραήλ ξεκίνησε το 1970 και διήρκησε λίγα χρόνια, κατά τα οποία πραγματοποιήθηκαν αρκετές έξοδοι από τη Συρία και το Λίβανο. Οι επιχειρήσεις ήταν πολύ επικίνδυνες, και απαιτούσαν τις εξαιρετικές δεξιότητες των κομάντο και μαχητών της Μοσάντ, και αποδείχθηκαν μια ακριβή προσπάθεια για το Κράτος του Ισραήλ.

Σε μερικές περιπτώσεις, οι δύσκολες επιχειρησιακές συνθήκες, το εχθρικό έδαφος ή η οργισμένη θάλασσα, περιελάμβανε την ακύρωση των «μεταφορών» των εβραίων μεταναστών. Χρειάζεται πολύ θάρρος να δώσει κάποιος το πράσινο φως στην εκτέλεση μιας επιχείρησης με τόσο ρίσκο και προσπάθεια, για ένα σχετικά μικρό αριθμό πιθανών μεταναστών.

Το σχέδιο σχεδιάστηκε και ξεκίνησε σε ένα σύμπλεγμα στο Τελ Αβίβ στις αρχές της δεκαετίας του ’70 μετά από πληροφορίες από τη Συρία του Χαφέζ αλ Άσσαντ σχετικά με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των Εβραίων στη Δαμασκό και στην πόλη Χαλάμπ. Σύμφωνα με πληροφορίες νέοι Εβραίοι Σύριοι ήταν διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να φύγουν από τη Συρία μέσω του Λιβάνου. Με τη βοήθεια λαθρεμπόρων πολλές Εβραίες κοπέλες προσπάθησαν να περάσουν τα σύνορα Συρίας- Λιβάνου, αλλά δεν τα κατάφεραν όλες. Μερικές συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν, άλλες πυροβολήθηκαν και μερικές βασανίστηκαν. Μόνο ένας μικρός αριθμός τυχερών γυναικών τα κατάφεραν, χάρη στην πρωθυπουργό Γκόλντα Μεϊρ που έδωσε εντολή στη Μοσάντ να δράσει.

Η Cosa Nostra κλήθηκε να επιχειρήσει σε εχθρικό έδαφος. Αυτό ήταν το ψευδόνυμο που διάλεξε μια ομάδα κομάντο του ναυτικού, που στρατολογήθηκε στη Μοσάντ για τις επαγγελματικές τους ικανότητες και την δεξιότητα τους στις ξένες γλώσσες, και ειδικά στα Γαλλικά. Έγιναν πολύ σύντομα οι κορυφαίοι στην Ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών.

Η Μοσάντ σύντομα συνειδητοποίησε την αξία της επιτυχίας να στρατολογούνται νέοι μαχητές από τις μονάδες κομάντο γι αυτές τις επικίνδυνες αποστολές στο εξωτερικό, και ειδικότερα στο εχθρικό περιβάλλον της Μέσης Ανατολής.


Ναυτική αποστολή
Μια αποστολή έλαβε χώρα ένα χειμωνιατικό βράδυ με αέρα το 1972. Ένα πολεμικό πλοίο του ναυτικού κατευθύνθηκε βόρεια και αγκυροβόλησε μερικά χιλιόμετρα από τις Συριακές ακτές. Καλά εξοπλισμένοι κομάντος υπό τις εντολές του βετεράνου πλωτάρχη, Officer Gadi Carol, επιβιβάστηκαν σε φουσκωτές βάρκες. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα τους συνάντησαν τρεις νέοι με πολιτικά. Τα πρόσωπα τους ήταν καλυμμένα με καφία και στις αδιάβροχες τσάντες τους μετέφεραν ανάμεσα σε άλλα και όπλα.

Η ομάδα απέπλευσε προς τις Συριακές ακτές: ένα μακρινό και εξουθενωτικό ταξίδι.

Λίγο πριν το σούρουπο, οι τρεις άντρες που έμοιζαν με Άραβες, πήδηξαν στο νερό και υπομονετικά περίμεναν για να δουν τη φιγούρα του "οδηγού" τους να εμφανιστεί στο σκοτάδι. Αυτός ήταν ο Jonathan, ένας κομάντο που έγινε κορυφαίος πράκτορας της Μοσάντ.

O Jonathan είχε φτάσει στη Δαμασκό μερικές μέρες νωρίτερα, όπου συναντήθηκε με τον τοπικό "σύνδεσμο", έκανε όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες και διάλεξε με μεγάλη προσοχή την παραλία προσέγγισης.

Ο Jonathan, το παρατσούκλι του οποίου ήταν "Prosper" πήρε τους φίλους του με το αυτοκίνητο. Ο Emanuel Alon, ή "Claude" όπως τον φώναζαν οι φίλοι του, ήταν ανάμεσα στους επιβαίνοντες. Οι τρεις κομάντο φόρεσαν στεγνά ρούχα και οδήγησαν στη Δαμασκό σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Οργανωμένες εκδρομές
Καθώς οι τρεις Ισραηλινοί πράκτορες μάθαιναν τη Συριακή πρωτεύουσα μέσω του Jonathan, ο τοπικός "σύνδεσμος" είχε προετοιμάσει εκδρομές με λεωφορείο για εβραίες κοπέλες ηλικίας 15 με 20 ετών, που άκουσαν διαδόσεις για την προοπτική να φτάσουν στο Ισραήλ.

Ο "Claude" και οι φίλοι του κάθισαν στον μπροστινό κάθισμα του λεωφορείου που μετέφερε τον πρώτο "φόρτιο" Εβραίων μεταναστών στην ακτή όπου το πλοίο του Ισραηλινού ναυτικού περίμενε την επιστροφή των μικρότερων φουσκωτών σκαφών φορτωμένα με νέους Εβραίους μετανάστες.

Μετά από ένα κουραστικό και μακρύ ταξίδι τα πλοία έφταναν φορτωμένα με ένα μάτσο νέες κοπέλες, που βιαστικά ανέβαιναν στο πλοίο και κρύβονταν σε κελιά. Τα μέλη του πληρώματος του πλοίου καλούνταν στη γέφυρα.

"Ήταν απίστευτο¨, λέει η Dina Kadmi, ένα από τα κορίτσια όπως θυμάται εκείνη τη μέρα. "Μετά από ένα δύσκολο ταξίδι, τη διακριτική απόδραση από το σπίτι μέχρι τη συνάντηση στο πλοίο, είμασαν γεμάτες ενθουσιασμό. Συνειδητοποίησαμε ότι είμασταν ολοένα και πιο κοντά στο Ισραήλ. Ακολουθούσαμε τις οδηγίες κατά γράμμα για σιωπή κατά το ταξίδι έτσι ώστε οι υπόλοιποι που έμεναν πίσω στη Συρία, πιθανόνν και συγγενείς, να μην πάθαιναν κακό¨, λέει η Kadmi.

Μετά από κάθε πετυχημένη αποστολή "Κουβέρτα", μια συναισθηματική σκηνή διαδραματιζόταν στον Ναυτικό Λιμάνι της Χάιφα. Νέοι Σύριοι Εβραίοι, κυρίως γυναίκες, κρατούσαν την αναπνοή τους μέχρι την τελευταία στιγμή, οπότε πατούσαν πια στο λιμάνι της Χάιφα και ξεσπούσαν από χαρά.

Μυστικό σπίτι στη Βηρυτό.
Οι περισσότεροι μετανάστες έπαιρναν εντολή να καταφέρουν να φτάσουν από τη Συρία σε ένα μυστικό σπίτι στη Βηρυτό, όπου κάποιος άλλος τοπικός "σύνδεσμος" οργάνωνε τη μεταφορά τους σε μια παραλία του Λιβάνου από όπου μεταφέρονταν στο Ισραηλινό στρατιωτικό πλοίο.

Το να διασχίσει κάποιος τα σύνορα στο Λίβανο ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Παρόλα αυτά νέοι Εβραίοι από τη Συρία ήταν διατεθειμμένοι να ρισκάρουν τη ζωή τους για να φτάσουν στο ισραήλ.

Κανείς δε γνώριζε ποιος βοηθούσε τους νέους μετανάστες στο ταξίδι τους στο Ισραήλ, αλλά όλοι γνώριζαν ότι υπήρχε βοήθεια αν χρειαζόταν.

Ο Yitzhak Shoshan, ένας πράκτορας της Μοσάντ που έκανε τη Συρία και το Λίβανο το σπίτι του πριν την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ ως μέλος της Παλμάχ, ανέλαβε το καθήκον να επιβλέψει την παράνομη μεταφορά Εβραίων από τη Συρία και το Λίβανο.

O Shoshan έπεισε έναν παιδικό του φίλο από τη γεννέτειρα του Halab να μετατρέψει ένα μικρό καράβι που είχε στην κατοχή του στο νότιο λιμάνι της Βηρυτού και να το κάνει κατάλληλο για τη μεταφορά "μαθητών".

"Υπήρχαν φόβοι ότι οι Σύριοι θα μάθαιναν για το μυστικό σπίτι στη Βηρυτό στο οποίο κάποιοι υπήκοοι κατέφευγαν και θα ζητούσαν την έκδοση τους από τις Λιβανέζικες αρχές. Συμπεριλάβαμε τις Ναυτικές Δυνάμεις και πραγματοποιήσαμε μια σειρά γρήγορων εκκενώσεων από τις Λιβανικές ακτές", θυμάται ο Shoshan.


Η Σύρια νύφη
Xρόνια μετά την αποστολή, ο , Emanuel Alon πήγε στο γάμο ενός συγγενή του. Κοίταξε τη νύφη και του φάνηκε γνωστή. Την αναγνώρισε αμέσως: ήταν ένα από τα κορίτσια από τη Συρία που είχε σώσει. Ο Alon συνεχάρη τη νύφη και τη ρώτησε από ποια χώρα είχε μεταναστεύσει στο Ισραήλ. Η νύφη χλώμιασε και ψέλλισε κάποιοες λέξεις.

"Από τη Συρία; Στη θάλασσα;", ρώτησε ο Alon με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Η νύφη σχεδόν λυποθήμησε από την έκπληξη. Όμως μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αγκάλιασε και φίλησε τον Αλόν. "Είσαι εσύ. Εσύ με έβγαλες από εκεί".

"Και αυτό αξίζει όλο τον κίνδυνο", είπε ο Alon.
 



http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3156349,00.html